Jan Koch
| Państwo działania | |
|---|---|
| Data i miejsce urodzenia |
25 lutego 1931 |
| Data i miejsce śmierci |
6 grudnia 2023 |
| profesor | |
| Alma Mater | |
| Doktorat | |
| Habilitacja | |
| Profesura | |
| Odznaczenia | |
    | |
Jan Koch (ur. 25 lutego 1931 w Kobylnicy Ruskiej[1], zm. 6 grudnia 2023 we Wrocławiu[2][3]) – polski inżynier mechanik.
Życiorys
Urodził się w 1931 r. w Kobylnicy Ruskiej k. Lwowa[4], w rodzinie Karola i Teofili, jako jeden z sześciorga rodzeństwa. Jego ojciec i obaj dziadkowie byli kowalami, starszym bratem - prof. Roman Koch. Uczęszczał do gimnazjum przemysłowego przy ulicy Poznańskiej, gdzie uzyskał dyplom ślusarza, a potem ukończył liceum[5]. W 1946 r. osiadł we Wrocławiu i w tym mieście ukończył szkołę średnią oraz studia na Wydziale Mechanicznym Politechniki Wrocławskiej[4] (1950–1955)[5]. Pracę zawodową na tej uczelni rozpoczął w 1953 r. w Katedrze Obróbki Metali. W 1965 r. założył Zakład Obrabiarek, Automatyzacji i Organizacji, którym kierował do 2002 r. Był współtwórcą kierunku studiów automatyka i robotyka (1990 r.) oraz twórcą kierunku zarządzanie i inżynieria produkcji (1997 r.)[4].
Stopień doktora nauk technicznych uzyskał w 1964 r. i habilitował się w 1972 r. W 1976 r. otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, zaś tytuł profesora zwyczajnego przyznano mu w 1990 r. Autor 200 publikacji, trzech książek, dwóch monografii. Promotor 23 doktorów, recenzent 50 prac doktorskich i habilitacyjnych oraz 15 wniosków do tytułu profesora[4].
W latach 1981–2002 był członkiem Senatu Politechniki Wrocławskiej[4]. W latach 1985–1987 był prorektorem Politechniki Wrocławskiej[6], w latach 1987–1993 dyrektorem Instytutu Technologii Maszyn i Automatyzacji PWr[1], a od 1993 r. przez dwie kadencje do 1999 r. pełnił funkcję dziekana Wydziału Mechanicznego. W 1995 r. stworzył, a następnie sprawował funkcję dyrektora, we Wrocławskim Centrum Transferu Technologii. Wykładał m.in. na uniwersytetach w Dreźnie (1972–1992) i Stuttgarcie (1985–2005). W 1993 r. zainicjował coroczne seminaria dziekanów wydziałów mechanicznych polskich uczelni i w uznaniu zasług w 1997 r. otrzymał honorowy tytuł dziekana dziekanów[4]. Doktor honoris causa Politechniki Szczecińskiej (2002)[6].
Znajdował się w składzie Rady Naukowej Centrum Badawczo-Konstrukcyjnego (1986–1990), był koordynatorem Centralnego Programu Badań Podstawowych (1986–1990) i członkiem Komitetu Badań Naukowych (1991–2004), a także należał do Rady Fundacji Nauki Polskiej (1997–2000)[4].
Od 1952 r.[5] był mężem Anny z domu Hładowskiej (1927–2017)[7]. Ich synami są Tomasz i Jerzy[1].
Zmarł we Wrocławiu, pochowany na cmentarzu Świętej Rodziny (sektor 9-1-11)[7].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1998)[8][1]
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (1977)[1]
- Złoty Krzyż Zasługi[4]
- Medal Komisji Edukacji Narodowej[4]
- Medal za Wybitne Zasługi dla Rozwoju Politechniki Wrocławskiej (2001)[9]
Przypisy
- 1 2 3 4 5 Krzysztof Gluziński Kto jest kim we Wrocławiu, wyd. Fox, Wrocław 1999, s. 217–218.
- ↑ Tomasz Wysocki: Zmarł prof. Jan Koch, wykładowca Politechniki Wrocławskiej, dyrektor WCTT PWr. wroclaw.pl, 2023-12-07. [dostęp 2023-12-08].
- ↑ Jan Koch. Nekrolog
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 90. urodziny prof. Jana Kocha [online], pwr.edu.pl [dostęp 2022-03-11] (pol.).
- 1 2 3 Profesor Jan Koch: - Student w tamtych latach to był ktoś [online], pwr.edu.pl [dostęp 2022-03-11] (pol.).
- 1 2 Marek Burak, Piotr Pregiel, Tytularni profesorowie Politechniki Wrocławskiej 1945-2015, Politechnika Wrocławska, s. 50, ISBN 978-83-7493-885-3 [dostęp 2022-03-11] (pol.).
- 1 2 Cmentarz Parafialny św. Rodziny we Wrocławiu [online], mogily.pl [dostęp 2026-04-08].
- ↑ Postanowienie Prezydenta Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 19 października 1998 r. o nadaniu orderów (M.P. z 1998 r. Nr 45, poz. 634 (ISAP)).
- ↑ Wybitnie zasłużeni | Politechnika Wrocławska [online], pwr.edu.pl [dostęp 2026-04-08].