Roman Koch

Roman Koch

Państwo działania	Polska
Data i miejsce urodzenia	26 lutego 1920[1][2] Kobylnica Ruska[1][2]
Data i miejsce śmierci	16 marca 2021[1][2] Wrocław
profesor nauk technicznych
Specjalność: inżynieria i aparatura procesowa[3]
Alma Mater	Politechnika Wrocławska
Doktorat	1961[2]
Profesura	1970[3]
Odznaczenia

Roman Józef Koch (ur. 26 lutego 1920 w Kobylnicy Ruskiej, zm. 16 marca 2021 we Wrocławiu) – polski chemik, prof. zw. dr hab. inż.^[1][2][3]

Urodził się w Kobylnicy Ruskiej k. Lwowa, w rodzinie Karola i Teofili, jako jeden z sześciorga rodzeństwa (m.in. jego braćmi byli Jan^[4] – inżynier mechanik, i Feliks – śpiewak operowy). Ojciec i obaj dziadkowie byli kowalami. W 1938 ukończył gimnazjum i zdał maturę. Wstąpił do wojska na ochotnika, bo nie miał za co studiować^[5].

W 1939 wziął udział w obronie Warszawy. Po kapitulacji stolicy wrócił do domu. Podczas okupacji najpierw przebywał na terenie byłego ZSRR, a w latach 1942–1945 na robotach w III Rzeszy^[5].

Po wojnie cała rodzina Kochów – jako repatrianci ze Wschodu – trafiła pod Gorzów Wielkopolski, gdzie Roman na krótko został urzędnikiem w Państwowym Urzędzie Repatriacyjnym. W 1946 rozpoczął studia na Wydziale Mechaniczno-Elektrycznym Politechniki Wrocławskiej, na którym studiował do 1949, a po jego podziale w 1950 ukończył Wydział Mechaniczny^[3].

Od 1948 był asystentem w Katedrze Inżynierii Chemicznej w Oddziale Chemii Uniwersytetu i Politechniki we Wrocławiu. Od 1951 pracował jako starszy asystent, w 1953 został adiunktem w Katedrze Inżynierii Chemicznej na Wydziale Chemicznym PWr. Początkowo prowadził wykłady i ćwiczenia z rysunku technicznego na Chemii Technicznej Wieczorowej Szkoły Inżynierskiej. W 1961 obronił pracę doktorską pt. Niektóre zagadnienia kinetyki chemisorpcji w obszarze emulgowania na przykładzie absorpcji CO2 w roztworach wodnych NaOH (promotor: prof. Zdzisław Ziołkowski). W 1964 został docentem^[2]. Pracował w Katedrze Inżynierii Chemicznej na Wydziale Chemicznym, a w 1968 r. w Instytucie Inżynierii Chemicznej i Urządzeń Cieplnych PWr. W 1970 nadano mu tytuł profesora w zakresie nauk technicznych, a w 1975 tytuł profesora zwyczajnego^[2][3].

Od 1970 był związany z Wydziałem Mechaniczno-Energetycznym^[3]. W latach 1968–1974 był zastępcą dyrektora, a następnie pełnił funkcję dyrektora Instytutu Inżynierii Chemicznej i Urządzeń Cieplnych (1974–1981, 1987–1990). Pełnił też funkcję kierownika Zakładu Aparatur Chemicznych (1968–1974), a następnie Zakładu Aparatur Procesowych w tym instytucie (1974–1976).  W 1982 został członkiem Rady Wydziału Mechaniczno-Energetycznego. W 1984 mianowano go rzecznikiem dyscyplinarnym dla nauczycieli akademickich PWr. Przez wiele lat zasiadał w Senacie uczelni. Po przejściu w 1991 na emeryturę jeszcze przez wiele lat prowadził zajęcia ze studentami^[5].

Był przewodniczącym rady naukowej Instytutu Inżynierii Chemicznej PAN i Ośrodka Badawczo-Rozwojowego Budowy Urządzeń Chemicznych „Cebea”, a także członkiem Komitetu Inżynierii Chemicznej i Procesowej PAN^[3]. W latach 1980–2011 był redaktorem naczelnym kwartalnika PAN „Inżyniera Chemiczna i Procesowa”^[2].

Od 1945 był mężem Ireny (1920–1997), z którą miał: córkę Grażynę po mężu Figas (ur. 1946) i syna Andrzeja (ur. 1953)^[5].

Zmarł 16 marca 2021^[1][2], pochowany na cmentarzu Świętej Rodziny we Wrocławiu (sektor 18-13-2)^[6].

• Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski
• Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski
• Medal Komisji Edukacji Narodowej
• Medal za Wybitne Zasługi dla Rozwoju Politechniki Wrocławskiej (2004)^[7]
• Tytuł Profesora Honorowego Politechniki Wrocławskiej
• Nagroda zespołowa Ministra Edukacji Narodowej (1993)^[8]

Źródło:^[2].