Jan Korczak

Jan Korczak (ur. 31 lipca 1923 w Skłudzewie^[1], zm. 29 września 2010^[2]) – polski działacz partyjny i państwowy, podsekretarz stanu w Ministerstwie Finansów (1972–1977).

Syn Walentego i Marii z domu Zawada^[2]. W czerwcu 1945 wstąpił do Polskiej Partii Robotniczej, przekształconej w Polską Zjednoczoną Partię Robotniczą. Został absolwentem Centralnej Szkoły Partyjnej PPR w Łodzi (1946) i ekonomii politycznej w Wyższej Szkole Nauk Społecznych przy KC PZPR (1967)^[1].

W 1949 instruktor Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Bydgoszczy, w latach 1953–1955 instruktor Wydziału Ekonomicznego Komitetu Centralnego PZPR. Następnie od 1955 do 1956 członek egzekutywy i sekretarz ekonomiczny Komitetu Wojewódzkiego PZPR w Lublinie. Od 1957 dyrektor Centralnego Zarządu Przemysłu Sprzętu Gospodarskiego w Warszawie^[1]. Później zajmował stanowiska zastępcy (1963–1968) i szefa (1968–1970)^[3] Biura Spraw Kadrowych Komitetu Centralnego, a także członka KC PZPR (1964–1968)^[4]. W latach 1971–1972 wiceprezes Urzędu Patentowego PRL^[5]. Od kwietnia 1972 do grudnia 1977 pozostawał podsekretarzem stanu w Ministerstwie Finansów^[6].

Był żonaty z Leokadią z domu Śnieżyńską (1927–1991)^[2]. Pochowany na cmentarzu parafialnym w Wiązownie^[2].

• Aleksander Kochański: Polska 1944–1991. Informator historyczny. Struktury i ludzie. T. 1. Warszawa: Instytut Pamięci Narodowej, 2022. ISBN 978-83-8229-465-1. [dostęp 2024-10-10].