Jan Radomański

Jan Radomański

Data urodzenia	17 września 1919
Data śmierci	10 kwietnia 1994
Przewodniczący Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Nysie
Okres	od grudnia 1954 do czerwca 1968
Przynależność polityczna	PZPR
Poprzednik	Jan Zieliński
Następca	Kazimierz Strzałkowski
Przewodniczący Prezydium MRN w Opolu
Okres	od czerwca 1968 do lipca 1969/1971
Przynależność polityczna	PZPR
Poprzednik	Henryk Tabor
Następca	Franciszek Florkiewicz (?)
Odznaczenia

Jan Radomański (ur. 17 września 1919^[1], zm. 10 kwietnia 1994^[2]) – polski działacz partyjny i państwowy, burmistrz Podjuchów (1945–1946), przewodniczący Prezydium Miejskich Rad Narodowych w Nysie (1954–1968) i Opolu (1968–1969/71), przewodniczący Prezydium Powiatowej RN w Nysie.

Syn kolejarza ze Lwowa. W 1938 zdał maturę, odbył następnie służbę w junackich hufcach pracy i został powołany do służby wojskowej. Przydzielono go do Szkoły Podchorążych Rezerwy Kawalerii w Grudziądzu, a po przeszkoleniu w lipcu 1939 rozpoczął praktykę w 2 Pułku Szwoleżerów Rokitniańskich (osiągnął rangę podchorążego rezerwy). Walczył podczas kampanii wrześniowej, 3 września ranny w nogę, a po rozbiciu macierzystego pułku dołączył do 27 Dywizji Piechoty. 17 września 1939 dostał się do niewoli po bitwie nad Bzurą, po czym przebywał w oflagu, a od 1940 do maja 1945 w stalagu IIA w Neubrandenburgu^[1].

Po wyzwoleniu dotarł pieszo do Gryfina, zgłosił się do pracy w administracji państwowej. Krótko pełnił funkcję burmistrza Podjuchów (w 1948 włączonych do Szczecina), wiosną 1946 przeniósł się do Gliwic, gdzie zamieszkała jego rodzina. Rozpoczął pracę w urzędzie skarbowym w Koźlu, w 1951 został kierownikiem Wydziału Finansowego w Prezydium Miejskiej Rady Narodowej w Nysie. W grudniu 1954 wybrany przewodniczącym Prezydium MRN, zajmował się zwłaszcza odbudową miasta, w tym budową nowych dzielnic^[1] (choć to podczas jego kadencji w 1966 wysadzono ruiny ratusza miejskiego). W czerwcu 1968 przeszedł na analogiczne stanowisko w MRN w Opolu, które zajmował do lipca 1969^[3] lub co najmniej do czerwca 1970^[4]. Powrócił później do Nysy, w 1979 przeszedł na emeryturę^[1].

Wieloletni członek Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej, został m.in. członkiem komisji skarg i wniosków w Komitecie Miejsko-Gminnym PZPR w Nysie. Pełnił funkcję wiceprezesa oddziału nyskiego i członka władz wojewódzkich Związku Bojowników o Wolność i Demokrację, a także członka zarządu Aeroklubu Opolskiego^[1].

Został pochowany na cmentarzu komunalnym w Nysie^[2].

W 1955 odznaczony Medalem 10-lecia Polski Ludowej^[5].