Jan VII Langer
| opat | |
 Herb opactwa | |
| Data i miejsce urodzenia |
21 kwietnia 1740 |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci |
31 stycznia 1800 |
| opat | |
| Okres sprawowania |
4 listopada 1797 - 31 stycznia 1800 |
| Wyznanie | |
| Kościół | |
| Prezbiterat |
1767 |
Jan VII Langer OCist. (ur. jako niem. Franz Ignaz Langer, 21 kwietnia 1740 w Świdnicy – zm. 31 stycznia 1800 w Krzeszowie) – duchowny rzymskokatolicki, 48. opat cysterskiego opactwa w Krzeszowie, sprawujący ten urząd w latach 1797–1800[1].
Życiorys
Urodził się w Świdnicy jako syn muzyka instrumentalisty Antoniego Langera oraz Justyny z domu Windlin. Do krzeszowskiego klasztoru wstąpił – za zgodą władz państwowych – 28 grudnia 1761 roku. Sakrament święceń przyjął 1767 roku[2].
W początkowym okresie życia zakonnego był w opactwie kantorarem oraz refektariuszem. Następnie podjął pracę duszpasterską jako kapelan w Starych Bogaczowicach i Chełmsku Śląskim. Od 1776 roku przez kilka lat piastował urząd subprzeora, by w połowie lat 80. XVIII wieku objąć probostwo w Lubawce. W latach 1787–1788 zarządzał dobrami zamkowymi w Bolkowie (rezydując w Sędzisławiu), a 21 marca 1792 roku powierzono mu przełożeństwo Cieplicach[2].
Już podczas elekcji w 1787 roku był rozważany jako jeden z głównych kandydatów na urząd opata, jednak ze względu na stan zdrowia odmówił wówczas przyjęcia tej godności[2].
Na zwierzchnika klasztoru w Krzeszowie został wybrany 14 listopada 1797 roku. Wyboru dokonano jednogłośnie (unanimi voto), gdy pełnił on urząd przeora w Cieplicach[2].
4 grudnia 1797 roku król pruski Fryderyk Wilhelm III zatwierdził tę decyzję. Oficjalne objęcie władzy nad opactwem odbyło się 14 stycznia 1798 roku pod przewodnictwem opata Konstantyna II z Henrykowa. Dopełnieniem procesu objęcia stanowiska była uroczysta benedykcja, która miała miejsce 28 października 1798 roku w Krzeszowie, w święto Apostołów Szymona i Judy; ceremonii przewodniczył wrocławski biskup pomocniczy Emanuel Schimonsky[2].
W 1798 roku opat Johannes uczestniczył w wydarzeniach politycznych i kościelnych, reprezentując – z polecenia wikariatu generalnego we Wrocławiu – śląskie klasztory cystersów, karmelitów i dominikanów podczas hołdu dziedzicznego dla króla Fryderyka Wilhelma III, który odbył się 7 lipca 1798 roku w Berlinie[2].
Zmarł niespodziewanie 31 stycznia 1800 roku. W przekazach źródłowych przyczynę śmierci wiązano z nagłym pęknięciem wewnętrznego wrzodu[2], choć w przekazach pojawia się także informacja o udarze[3].
Uroczysty pogrzeb odbył się 3 lutego 1800 roku. Obrzędom przewodniczył przeor klasztorny, natomiast mszę żałobną odprawił kanonik i archiprezbiter George Weber z Kamiennej Góry. Opat został zapamiętany jako ab omnibus defletus – „opłakiwany przez wszystkich”[2].
Przypisy
Bibliografia
- Heimatbuch des Kreises Landeshut i. Schl., hrsg. E. Kunick, Landeshut (Kamienna Góra) 1929.
- Michalik K., Krzeszów – Dom Łaski Maryi, Krzeszów 2018.
- Rose A., Kloster Grüssau, Stuttgart und Aalen 1974.