Janka Bryl

Janka Bryl

Data i miejsce urodzenia	4 sierpnia 1917 Odessa
Data i miejsce śmierci	26 lipca 2006 Mińsk
Zawód, zajęcie	pisarz, tłumacz, wojskowy
Odznaczenia

Janka Bryl (biał. Янка Брыль, właściwie Iwan Antonowicz Bryl, biał. Іван Антонавіч Брыль; ur. 22 lipca^?/4 sierpnia 1917 w Odessie, zm. 26 lipca 2006 w Mińsku) – białoruski pisarz, tłumacz, wojskowy.

Uczył się w polskiej szkole (ukończył 7 klas), po czym pracował na roli. Debiutował w 1938 na łamach pisma „Szlach moładzi”. Zmobilizowany w 1939 walczył po stronie polskiej w kampanii wrześniowej w obronie Gdyni (Oksywia). Dostał się do niewoli niemieckiej, z której w 1941 zbiegł. Wstąpił w szeregi sowieckiej partyzantki, współuczestniczył w redagowaniu pism podziemnych.

Tłumaczył na białoruski dzieła polskich pisarzy, m.in.: Tadeusza Różewicza, Marii Konopnickiej, Elizy Orzeszkowej, Ernesta Brylla, Iwaszkiewicza, Aliny Centkiewicz, Czesława Centkiewicza, Juliana Kawalca, Władysława Machejka, Wojciecha Żukrowskiego, Leona Kruczkowskiego.

Był przewodniczącym Towarzystwa Przyjaźni Białorusko-Polskiej.

• 1946 – Apawiadanni (wyd. Zbor tworau, 1967)
• 1953 – W Zabłociu świta
• 1964 – Ptaki i gniazda
• 1968 – Miż tych palou... Pra ziamlu, szto natchniała Mickiewicza (wraz z U. Kalestnikiem)
• 1971 – Patrzeć na trawę
• 1974 – Świat daleki i bliski
• 1978 – Ja ze spalonej wsi (zbiór dokumentalny)
• 1979 – Witraże
• 1989 – Wartki Niemen

• Order Wojny Ojczyźnianej II klasy
• Order Czerwonego Sztandaru Pracy (dwukrotnie)
• Order Przyjaźni Narodów
• Order „Znak Honoru”
• Odznaka honorowa „Zasłużony dla Kultury Polskiej” (1970)
• Odznaka honorowa „Zasłużonym Ziemi Gdańskiej” (1969)

• Nagroda Stalinowska (1952)
• Nagroda im. Włodzimierza Pietrzaka (1972)
• Nagroda literacka ZAiKS-u dla tłumaczy (1974)^[1]
• tytuł Ludowego Pisarza Białoruskiej SRR (1981)
• Nagroda Państwowej Białoruskiej SRR im. J. Kołasa (1982)^[2]

W 2009 jego imieniem nazwano jedną z ulic w Gdyni^[3].