Janusz Nel Siedlecki
| Data urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Zawód, zajęcie |
inżynier mechanik |
| Alma Mater |
Bradford Technical College |
Janusz Nel Siedlecki (ur. 1916, zm.12 kwietnia 2000[1] w Lesku[2]) – polski inżynier mechanik, więzień obozu KL Auschwitz i autor opowiadań obozowych.
Życiorys
Absolwent I Państwowego Gimnazjum i Liceum im. Stefana Batorego w Warszawie (matura 1936)[3]. Przed wojną studiował na Politechnice Gdańskiej i Politechnice Warszawskiej[4]. Brał udział w kampanii wrześniowej[4]. Wiosną 1940 przedostał się z Andrzejem Próchnickim przez Słowację do Francji, jako kurier wysłany do kraju został schwytany i osadzony w sierpniu 1940 w KL Auschwitz[4], gdzie spędził cztery lata i otrzymał numer obozowy 6643. Tam też poznał Tadeusza Borowskiego i Krystyna Olszewskiego, z którymi pod koniec wojny mieszkał w jednym obozowym bloku. W miarę zbliżania się Armii Czerwonej, w 1944 byli przenoszeni do kolejnych obozów: Gross Rosen, Buchenwald, Natzweiler i KL Dachau[4]. Zostali wyzwoleni 30 kwietnia 1945 z podobozu KL München-Allach przez oddziały 7 Armii USA[5]. Po wyzwoleniu zaczął w obozie przejściowym spisywać wspomnienia z Auschwitz, potem dołączyli do niego Borowski i Olszewski, a te spisywane na świeżo historie zadedykowali żołnierzom 7 Armii.
W Dachau poznał, wraz z Borowskim i Olszewskim, grafika Anatola Girsa, który przed wojną był współzałożycielem Oficyny Warszawskiej. Girs zaproponował im wydanie książki poświęconej ich obozowemu życiu. Siedlecki napisał do niej trzy opowiadania: Między Solą a Wisłą, Lepiej nie chorować i Opowieść o pewnym stole, Olszewski dwa (Boję się nocy i Pięćsetka), a pozostałe były pisane wspólnie z Borowskim lub Borowski pisał je na podstawie ustnych relacji pozostałych dwóch autorów. Ich książka Byliśmy w Oświęcimiu ukazała się w Monachium nakładem utworzonej przez Girsa Oficyny Warszawskiej na Obczyźnie w czerwcu 1946.
Po wydaniu książki Nel Siedlecki wyjechał z Niemiec do Wielkiej Brytanii, gdzie ukończył studia w Bradford Technical College[4], po których został konstruktorem maszyn spożywczych i osiadł w Ilkley[2]. W 1994 wydał wspomnienia Beyond Losy Dreams, w których opisał pobyt w Auschwitz oraz dzieciństwo w Polsce.
W Anglii ożenił się z Eileen, nie mieli dzieci. Po śmierci żony popadł w depresję, zmarł w 2000[2].
Przypisy
- ↑ Janusz Nel Siedlecki. bj.uj.edu.pl. [dostęp 2025-11-14].
- 1 2 3 Beata Brokowska: Ciągle opowiadał o wojnie i obozie, to była jego terapia. gazetaolsztynska.pl, 3 września 2017. [dostęp 2025-11-14].
- ↑ Edmund Kujawski (red.), Witold Grabski (red.): „Pochodem idziemy...” Dzieje i legenda Szkoły im. Stefana Batorego w Warszawie. Warszawa: Stowarzyszenie Wychowanków Gimnazjum i Liceum im. Stefana Batorego w Warszawie, 2003, s. 309. ISBN 83-06-02325-0.
- 1 2 3 4 5 Stefan Kwiatkowski, Michał Wiland: Materiały biograficzne wychowanków Liceum i Gimnazjum im. Stefana Batorego w Warszawie 1918-1944. Warszawa: 1993, s. 78.
- ↑ Ta książka usuwa fałszywą legendę obozu koncentracyjnego