Janusz Walewski
| Data i miejsce urodzenia |
5 listopada 1921 |
|---|---|
| Data śmierci |
2 czerwca 1980 |
| Zawód, zajęcie |
działacz partyjny i państwowy, inżynier chemik |
| Alma Mater | |
| Stanowisko |
wiceminister przemysłu chemicznego (1960–1966), wiceminister leśnictwa i przemysłu drzewnego (1971–1980) |
| Partia | |
| Odznaczenia | |
 | |
Janusz Andrzej Walewski (ur. 5 listopada 1921 w Warszawie, zm. 2 czerwca 1980[1]) – polski działacz partyjny i państwowy, podsekretarz stanu w Ministerstwie Przemysłu Chemicznego (1960–1966) i Ministerstwie Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego (1971–1980).
Życiorys
Syn Kazimierza i Zofii. Do 1939 uczył się w Państwowym Gimnazjum i Liceum im. Tadeusza Czackiego w Warszawie, potem na tajnych kompletach i w liceum chemicznym w Warszawie. Studiował kolejno w Państwowej Wyższej Szkole Technicznej w Warszawie (1943–1944), Politechnice Warszawskiej (1945), Uniwersytecie Łódzkim (1945) i Politechnice Łódzkiej (1945–1947), na tej ostatniej uczelni uzyskał tytuł magistra inżyniera chemika. W 1946 wstąpił do Naczelnej Organizacji Technicznej. Od 1946 do 1951 pracował w Zakładów Przemysłu Barwników „Boruta” w Zgierzu, awansując od praktykanta do szefa wydziału produkcji. Następnie kierownik oddziału technicznego w Centralnym Zarządzie Przemysłu Barwników i Półproduktów w Gliwicach (1951), ponownie w ZPB „Boruta” jako szef działu budowlano-projektowego (1951), wicedyrektor ds. naukowo-technicznych i p.o. dyrektora Instytutu Barwników i Półproduktów Organicznych w Warszawie (1951–1952) oraz dyrektor Zjednoczenia Przemysłu Organicznego „Erg” w Warszawie (1952–1960)[1].
We wrześniu 1949 wstąpił do Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. Zajmował stanowiska podsekretarza stanu w Ministerstwie Przemysłu Chemicznego (wrzesień 1960 – styczeń 1966)[2], zastępcy przewodniczącego Komisja Planowania przy Radzie Ministrów (styczeń 1966 – luty 1971)[3] oraz podsekretarza stanu w Ministerstwie Leśnictwa i Przemysłu Drzewnego (luty 1971 – czerwiec 1980[4]; odpowiadał w nim za przemysł papierniczy[5]). Zmarł w trakcie pełnienia ostatniej funkcji
Został pochowany na Cmentarzu Wojskowym na Powązkach[6].
Odznaczenia
W 1969 odznaczony Krzyżem Komandorskim Orderu Odrodzenia Polski[7]. W 1949 odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi na wniosek Ministra Przemysłu Ciężkiego za zasługi w pracy zawodowej[8].
Przypisy
- 1 2 Dane osoby z katalogu kierowniczych stanowisk partyjnych i państwowych PRL. Instytut Pamięci Narodowej. [dostęp 2024-12-03].
- ↑ Kochański 2022 ↓, s. 268.
- ↑ Kochański 2022 ↓, s. 221.
- ↑ Kochański 2022 ↓, s. 256.
- ↑ Maciej Szymczyk. Źródła do dziejów polskiego przemysłu papierniczego po drugiej wojnie światowej: Informacja o rozwoju przemysłu papierniczego do roku 1980. „Rocznik Muzeum Papiernictwa”. 1/2014. s. 112, 121. ISSN 1897-7685.
- ↑ Informacje o pochówku. cmentarzekomunalne.com.pl. [dostęp 2024-12-03].
- ↑ Dekoracja wysokimi odznaczeniami działaczy państwowych, "Trybuna Ludu", nr 201, 22 lipca 1969, s. 8.
- ↑ M.P. z 1949 r. Nr A-71, poz. 903 (ISAP)
Bibliografia
- Aleksander Kochański: Polska 1944–1991. Informator historyczny. Struktury i ludzie. T. 1. Warszawa: Instytut Pamięci Narodowej, 2022. ISBN 978-83-8229-465-1. [dostęp 2024-12-03].