Jeff Galloway

lekkoatletyka
Jeff Galloway
Ilustracja
Galloway w 2015
Pełne imię i nazwisko

John Franks Galloway

Data i miejsce urodzenia

12 lipca 1945
Raleigh

Data i miejsce śmierci

25 lutego 2026
Pensacola

Obywatelstwo

amerykańskie

Wzrost

183 cm[1]

Strona internetowa

Jeff Galloway, właśc. John Franks Galloway (ur. 12 lipca 1945 w Raleigh, zm. 25 lutego 2026 w Pensacola) – amerykański biegacz, uczestnik igrzysk olimpijskich w Monachium, następnie trener i autor książek o bieganiu, twórca metody „run-walk-run”.

Kariera sportowa

Urodził się w Północnej Karolinie, jednak z rodzicami mieszkał w Atlancie, gdzie jego rodzice prowadzili szkołę The Galloway School i sami uprawiali bieganie[2]. W 1963, w wieku 18 lat, wystartował w swoim pierwszym maratonie. Do 1970 służył w amerykańskiej marynarce[2].

W 1972 Galloway wystartował na dystansie 10000 m na igrzyskach olimpijskich w Monachium[3]. W 1973 pobił rekord kraju w biegu na 10 mil (47:49)[a][4]. Następnie startował w maratonach, w 1974 zwyciężył w Honolulu Marathon. Nie zakwalifikował się jednak do reprezentacji USA na igrzyska w 1976. Swój najszybszy maraton przebiegł w 1980 w Houston z czasem 2:16:35[5], choć Association of Road Racing Statisticians jako rekord życiowy podaje 2:18:29 z 1976[6].

W późniejszych latach nadal brał udział w maratonach; ukończył ich ponad 230, ostatni w 2020 roku[3][5]. W 2009 wystartował również w Półmaratonie Warszawskim[3].

Działalność trenerska i poglądy

W 1974 Galloway rozpoczął karierę trenerską i rozwijał swoją metodę treningową[7]. W 1984 opublikował swoją pierwszą książkę Galloway’s Book on Running (wyd. polskie Bieganie metodą Gallowaya[8]). Sformułował w niej filozofię biegową zwaną „run-walk-run”, czyli „biegnij-idź-biegnij”. Chodzi w niej o regularne przeplatanie biegu przerwami na marsz. Jedna z typowych proporcji to 4 minuty biegu i 1 minuta marszu[3]. Odcinki marszu są tym dłuższe, im wolniejsze jest tempo biegu. Galloway proponował też bieg testowy zwany „Magiczną milą”, na podstawie wyniku w biegu na milę sugerował potencjalne tempa startów na różnych dystansach i czasy przerw na marsz[9]. Metodę polecał szczególnie początkującym, którzy dzięki niej mogli łatwiej ukończyć start w zawodach[10]. Sam Galloway biegał większość swoich maratonów właśnie taką metodą[2].

Galloway twierdził, że marszobieg jest znacznie bardziej naturalną metodą pokonywania długich dystansów, stosowaną już w starożytnej Grecji, ale również przez pierwszych nowożytnych maratończyków[11.1]. Metodę określa się czasami w Polsce jako „bieganie Gallowayem”; potocznie mówi się też tak na przechodzenie do marszu wskutek zmęczenia[3]. We wspomnieniu „Tygodnika Powszechnego” został określony jako „człowiek, który nauczył biegaczy chodzić” – jego propozycje sprawiły, że dystans maratonu mogło ukończyć więcej amatorów, a organizatorzy zawodów wydłużali z tego powodu limit czasu[12].

Galloway podkreślał też znaczenie przygotowania mentalnego do biegu oraz stosowanie technik takich jak wizualizacje czy „magiczne słowa”, które pozwalają na utrzymanie motywacji. Określał je jako „pozytywne pranie mózgu”[11.2].

Galloway napisał łącznie 20 książek, rozwijał też swoją firmę Galloway Productions oraz sieć sklepów dla biegaczy Phidippides[4].

Życie prywatne

Jego żoną od 1976 była Barbara Galloway, również biegaczka, która przebiegła ponad 160 maratonów[4]. Mieli dwóch synów. W 2021 miał zawał, którego przyczyną mogła być ekspozycja na Agent Orange podczas wojny wietnamskiej[2]. Po rekonwalescencji wrócił do regularnego biegania[2]. Zmarł w Pensacola na Florydzie, wskutek powikłań po krwotocznym udarze mózgu[3][4].

Publikacje

Wybrane publikacje[13][14]:

  • Galloway’s Book on Running (1984)
  • Marathon: You Can Do It! (2001); wyd. polskie: Maraton. Trening metodą Gallowaya
  • Galloway’s Book on Running (revised), 2nd edition (2002); wyd. polskie: Bieganie metodą Gallowaya
  • Half-Marathon: You Can Do It (2006); wyd. polskie: Półmaraton. Zdrowy trening i doskonałe wyniki metodą Gallowaya
  • Mental Training For Runners (2011); wyd. polskie: Trening mentalny biegacza
  • The Run-Walk-Run-Method (2013); wyd. polskie: Metoda Run Walk Run, czyli maraton bez zmęczenia

Uwagi

  1. ↑ Według ARRS maraton w Bostonie w 1980 był o 800 m krótszy, dlatego jego wyniki nie są uznawane, por: ARRS – Houston Marathon [online], Association of Road Racing Statisticians [dostęp 2026-03-01].

Przypisy

  1. ↑ Olympedia – Jeff Galloway. [dostęp 2026-02-26].
  2. 1 2 3 4 5 Jeré Longman, Jeff Galloway, Olympian Who Transformed American Distance Running, Dies at 80, „The New York Times”, 26 lutego 2026, ISSN 0362-4331 [dostęp 2026-02-26] (ang.).
  3. 1 2 3 4 5 6 Zmarł Jeff Galloway (1945–2026) – Legenda, która zmieniła bieganie milionów ludzi [online], Maratończyk.pl, 26 lutego 2026 [dostęp 2026-02-26].
  4. 1 2 3 4 Jeff Galloway, Olympian and pioneer of the run/walk method, dies at 80 [online], Runner’s World, 26 lutego 2026 [dostęp 2026-02-26] (ang.).
  5. 1 2 Associated Press, Jeff Galloway, Olympian and pioneer of run-walk method, dies at 80 [online], ESPN.com, 26 lutego 2026 [dostęp 2026-02-26] (ang.).
  6. ↑ ARRS – Runner: Jeff Galloway [online], Association of Road Racing Statisticians [dostęp 2026-03-01].
  7. ↑ Run Walk Run: Revolutionizing Running Since 1974 [online], Jeffgalloway.com [dostęp 2026-02-26] (ang.).
  8. ↑ Bieganie metodą Gallowaya | Jeff Galloway [online], Lubimyczytać.pl [dostęp 2026-02-26].
  9. ↑ Predict Race Paces with the Magic Mile Calculator [online], Jeffgalloway.com [dostęp 2026-02-26] (ang.).
  10. ↑ Wywiad z Jeffem Gallowayem [online], Bieganie.pl, 14 marca 2009 [dostęp 2026-02-26].
  11. Jeff Galloway, Bieganie metodą Gallowaya, Helion, 2011, ISBN 978-83-246-7936-2.
    1. ↑ S. 87–88.
    2. ↑ S. 175–185.
  12. ↑ Nie żyje Jeff Galloway. Człowiek, który nauczył świat biegać maratony (w druku: Człowiek, który nauczył biegaczy chodzić), t. 10/2026, „Tygodnik Powszechny”, 2 marca 2026 [dostęp 2026-03-03].
  13. ↑ Books by Jeff Galloway (Author of Marathon) [online], www.goodreads.com [dostęp 2026-02-26].
  14. ↑ Jeff Galloway [online], Lubimyczytać.pl [dostęp 2026-02-26].

Linki zewnętrzne