Jerzy Krókowski

Jerzy Krókowski

Data i miejsce urodzenia	17 października 1898 Kraków
Data i miejsce śmierci	8 września 1967 Wrocław
Zawód, zajęcie	taternik, nauczyciel akademicki
Narodowość	polska
Tytuł naukowy	profesor
Odznaczenia

Jerzy Krókowski (ur. 17 października 1898 w Krakowie, zm. 8 września 1967 we Wrocławiu) – polski filolog klasyczny, historyk literatury, nauczyciel, profesor Uniwersytetu Wrocławskiego (od 1954 roku, zwyczajny od 1959 roku), taternik.

Urodził się w rodzinie Leona, polonisty, nauczyciela gimnazjalnego, i Zofii z doku Jaworskiej. Uczęszczał do III Gimnazjum im. Króla Jana Sobieskiego w Krakowie. Po zdaniu matury w 1916 roku, studiował do 1921 filologię klasyczną i archeologię na Uniwersytecie Jagiellońskim w Krakowie. Od 1920 roku uczył języka łacińskiego w Prywatnym Gimnazjum Stanisława Jaworskiego, a od roku 1921 pracował na UJ jako młodszy, od 1923 jako starszy asystent Katedry Filologii Klasycznej. W 1927 roku został współpracownikiem Komisji Filologicznej PAU^[1]. Po złożeniu egzaminu nauczycielskiego pracował w Gimnazjum Towarzystwa im. Jana Zamoyskiego w Warszawie (1927–1929), w Gimnazjum Bartłomieja Nowodworskiego w Krakowie (1929–1931) oraz w Gimnazjum Państwowym im. Waleriana Łukasińskiego w Dąbrowie Górniczej (do 1939)^[1].

Podczas okupacji niemieckiej w Dąbrowie Górniczej pracował fizycznie w składzie drewna oraz brał udział w tajnym nauczaniu^[1].

Po wojnie, 7 maja 1945 roku brał udział w organizacji i został pierwszym dyrektorem Państwowego Gimnazjum i Liceum Męskiego w Prudniku (obecnie I Liceum Ogólnokształcącego im. Adama Mickiewicza w Prudniku). Zrezygnował ze stanowiska dyrektora i wyjechał z Prudnika 7 września 1945 roku. W 1946 przeniósł się do Wrocławia, gdzie był adiunktem w Instytutu Filologii Klasycznej Uniwersytetu Wrocławskiego. Po habilitacji w 1951 roku na podstawie pracy Questiones epicae otrzymał stanowisko docenta. W 1954 roku otrzymał tytuł profesora nadzwyczajnego, a w 1959 profesora zwyczajnego. W Uniwersytecie Wrocławskim pełnił funkcje prodziekana (1954–1955) i dziekana (1955–1956) Wydziału Filologicznego. Od roku 1957 kierował nowo utworzoną Katedrą Filologii Nowołacińskiej, a od 1958 równocześnie Instytutem Filologii Klasycznej. W latach 1959–1961 był prorektorem ds. ogólnych^[2].

Należał do Zespołu Rzeczoznawców Filologii Klasycznej w ramach Sekcji Studiów Uniwersyteckich Rady Głównej Szkolnictwa Wyższego. Był członkiem Komitetu Nauk o Kulturze Antycznej Polskiej Akademii Nauk, członkiem Towarzystwa Naukowego we Wrocławiu, członkiem Renaissance Society of America^[1].

Był aktywnym taternikiem od ok. 1924 roku. Wspinał się najczęściej ze swoją młodszą siostrą Zofią, Stanisławem Zarembą i Marianem Sokołowskim. W 1927 roku napisał taternickie wspomnienie opublikowane pod tytułem Moja pierwsza wycieczka w Tatry. Po tragicznej śmierci swojej siostry pod Ostrym Szczytem w 1928 roku zaprzestał dalszej działalności taternickiej^[3].

W 1927 roku ożenił się z Jadwigą Maciejczyk^[1].

Zmarł we Wrocławiu, pochowany na cmentarzu Grabiszyńskim (pole 13, rząd 9, grób 201)^[4].

• pierwsze wejście zimowe na Hrubą Turnię, wraz z siostrą i Sokołowskim,
• pierwsze wejście zimowe od Mylnej Przełęczy na Zawratową Turnię,
• pierwsze wejście zimowe od Szczyrbskiej Przełęczy na Szczyrbski Szczyt,
• pierwsze wejście zimowe od Szczyrbskiej Przełęczy na Hruby Wierch.

• Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski (1956)^[1]
• Medal 10-lecia Polski Ludowej (1955)^[5]

• Nagroda Indywidualna I stopnia Ministra Oświaty i Szkolnictwa Wyższego za szczególne osiągnięcia w dziedzinie badań naukowych (1967)^[6]

• Zofia Radwańska-Paryska, Witold Henryk Paryski: Wielka encyklopedia tatrzańska. Poronin: Wydawnictwo Górskie, 2004. ISBN 83-7104-009-1.