Jerzy Rejdych

Jerzy Rejdych

Data i miejsce urodzenia	27 stycznia 1940 Trzebinia
Obywatelstwo	polskie
Pozycja	pomocnik
Kariera seniorska[a]
Lata Klub Wyst. Gole 0000–0000 Nadwiślan Kraków 0000–1959 Hutnik Trzebinia 1959–1965 Lublinianka 1965–1966 Stal Mielec 1966–1971 Avia Świdnik 1971–1972 Stal Poniatowa
Kariera trenerska
Lata Drużyna 0000–0000 Stal Poniatowa 1973–1990 Lublinianka (grupy młodzieżowe) 1977–1978 Motor Lublin 1978–1979 Victoria Jaworzno 1979–1981 Włókniarz Pabianice 1984–1985 Stomil Olsztyn 0000–0000 Stal Poniatowa 1987–1988 Stal Kraśnik 0000–0000 Avia Świdnik 0000–0000 Strikers Soccer Club 0000–0000 Olympic Development Program 0000–0000 Rochester Rhinos 1998–obecnie BKS Lublin 2016–obecnie Perły Lublin
↑ Uwzględniono wyłącznie rozgrywki ligowe.
Odznaczenia
Srebrna Odznaka PZPN, tytuł „Wychowawca Młodzieży 80-lecia LZPN”

Jerzy Rejdych (ur. 27 stycznia 1940 w Trzebini) – polski piłkarz i trener piłkarski, wieloletni szkoleniowiec zespołów II i III ligi (obecnie I i II liga), w tym KS Lublinianka i Motoru Lublin, wychowawca kilku późniejszych reprezentantów Polski, skaut w programie olimpijskim USA. Od 1998 roku związany z BKS Lublin jako trener młodzieży, a od 2016 roku także z drużyną kobiecą Perły Lublin.

Na pierwszy trening trafił w wieku ośmiu lat za sprawą swojego ojca, byłego piłkarza. Do pierwszego zespołu awansował w wieku 14–15 lat, debiutując w klasie A w barwach Nadwiślana Kraków. Grał w Hutniku Trzebinia (III liga^[1]), po czym w 1959 roku trafił do Lublina, gdzie po odbyciu służby wojskowej występował w barwach WKS Lublinianka, awansując z klubem do II ligi^[2][3]. Jako zawodnik Lublinianki wystąpił m.in. w towarzyskim meczu z Górnikiem Zabrze (1 marca 1962, wynik 2:2) oraz w ligowym spotkaniu z Wisłą Kraków (4 października 1964, w ramach II ligi)^[4][5]. Spotkanie z Górnikiem Zabrze w marcu 1962 roku należało do najgłośniejszych wydarzeń w historii klubu i było jednym z pierwszych meczów Rejdycha przeciwko czołowym drużynom krajowym^[4].

Po spadku Lublinianki z II ligi w sezonie 1964/1965 przeniósł się do Stali Mielec (II liga), a następnie wrócił na Lubelszczyznę, gdzie przez pięć sezonów występował w Avii Świdnik (II/III liga)^[2]. Grając w barwach Avii w rozgrywkach III ligi w 1967 roku zdobył bramkę bezpośrednio z rzutu rożnego w meczu z Włókniarzem Łódź (2:0)^[6]. W tym samym sezonie, w meczu Pucharu Polski rozegranym 19 listopada, przyczynił się – grając na pozycji pomocnika – do zwycięstwa Avii nad I-ligową Stalą Rzeszów (1:1, 4:3 w rzutach karnych), będąc według relacji prasowej jednym z najlepszych zawodników na boisku^[6].

Po zakończeniu występów w Avii reprezentował także barwy Stali Poniatowa, w tym jako grający trener. W sezonie 1971/1972 należał do zespołu, który wywalczył awans do ligi międzywojewódzkiej, będący jednym z najważniejszych sukcesów klubu w latach 70.^[7] Jako zawodnik Stali Poniatowa zdobył m.in. bramkę w meczu z Motorem Lublin, dając swojej drużynie pierwsze zwycięstwo nad lubelskim zespołem na poziomie III ligi^[8].

Z zawodu jest nauczycielem^[6]. Po zakończeniu kariery zawodniczej zajął się pracą szkoleniową. W 1968 roku, w wieku 28 lat, zdobył pierwsze uprawnienia szkoleniowe. W 1977 roku ukończył studia trenerskie (AWF Warszawa/Biała Podlaska) i uzyskał licencję trenera II klasy, a pięć lat później zdał egzamin państwowy na trenera I klasy^[2]. W latach 1973–1990 pracował jako jeden z trenerów grup juniorskich WKS Lublinianka^[9], gdzie wypromował Waldemara Kamińskiego oraz bramkarza Jakuba Wierzchowskiego, późniejszego zawodnika Werderu Brema i reprezentanta Polski^[2].

Karierę szkoleniową w drużynach seniorskich rozpoczynał w latach 1971–1972 jako grający trener III-ligowej Stali Poniatowa. Jednym z zawodników, których wypromował w Stali, był Andrzej Młynarczyk. Rejdych sprowadził go z rezerw Legii Warszawa jako bramkarza, jednak podczas treningów dostrzegł jego predyspozycje do gry w ataku i przekwalifikował go na napastnika. Młynarczyk został następnie królem strzelców rozgrywek^[6].

Po ukończeniu studiów Jerzy Rejdych objął funkcję pierwszego trenera Motoru Lublin i poprowadził drużynę we wszystkich 30 kolejkach sezonu 1977/1978 w II lidze^[10][11]. Był zwolennikiem odmładzania zespołu i szerszego wykorzystania wychowanków klubowych. W okresie jego pracy do pierwszej drużyny wprowadzani byli młodzi zawodnicy, m.in. Krzysztof Wójtowicz, Dariusz Opolski i Krzysztof Witkowski. W klubowych opracowaniach podkreślano, że polityka opierania zespołu na młodzieży stanowiła jeden z elementów późniejszej przebudowy drużyny, która kilka lat później doprowadziła Motor do awansu do I ligi^[12]. Jako szkoleniowiec zespołu figuruje w jubileuszowym 300. meczu klubu w II lidze (Motor – Gwardia Warszawa 0:3, 18 czerwca 1978)^[12].

Po odejściu z Motoru objął Victorię Jaworzno i w rundzie wiosennej sezonu 1978/1979 prowadził zespół w klasie międzywojewódzkiej^[13]. W kolejnych latach był szkoleniowcem Włókniarza Pabianice (II liga, 1979–1981)^[14], gdzie odkrył Piotra Nowaka, późniejszego kapitana reprezentacji Polski^[15], oraz Stomilu Olsztyn (III liga, sezon 1984/1985 oraz 1985/1986 (j)^[16]), gdzie pracował z Adamem Zejerem, późniejszym reprezentantem Polski. Ponownie pracował także w Stali Poniatowa (III liga).

W sezonie 1987/1988 objął Stal Kraśnik po siedmiu kolejkach rundy jesiennej, zastępując Zbigniewa Goldę^[17]. Przygotował zespół do rundy wiosennej i doprowadził do utrzymania Stali w III lidze^[18]. Rejdych pozostał na stanowisku i rozpoczął z zespołem sezon 1988/1989. W trakcie rundy jesiennej, po porażce ze Starem Starachowice, został odwołany z funkcji trenera, a do końca rundy jego obowiązki przejął asystent Stanisław Pawłowski^[19][20]. Prowadził również Avię Świdnik^[6].

W 1993 roku, w wieku 53 lat, wyjechał do Stanów Zjednoczonych, gdzie mieszkał w Rochester. Pracował w Strikers Soccer Club, a następnie był związany z Olympic Development Program (ODP), w ramach którego prowadził zajęcia dla dzieci i młodzieży oraz obozy treningowe. Następnie był związany z Rochester Rhinos^[21]. W ramach ODP uczestniczył także w selekcji zawodników do programu olimpijskiego Stanów Zjednoczonych przed Letnimi Igrzyskami Olimpijskimi w Atlancie w 1996 roku^[2]. Prowadził również lokalny program telewizyjny poświęcony treningom piłkarskim^[2].

W Stanach Zjednoczonych obserwował rozwój piłki nożnej w okresie poprzedzającym powstanie profesjonalnej Major League Soccer. Wspominał, że amerykański model szkolenia zwracał większą uwagę na organizację treningu, przygotowanie fizyczne oraz analizę indywidualnych predyspozycji zawodników^[2].

Po powrocie do Polski w 1998 roku pracował krótko w Osiedlowym Uczniowskim Klubie Sportowym Sławin Lublin, a następnie objął funkcję trenera w BKS Lublin^[22], gdzie tworzył strukturę szkolenia młodzieży i w którym pracuje do dziś^[21]. Od 2016 roku łączy tę pracę z prowadzeniem drużyny dziewcząt w klubie Perły Lublin. W 2020 roku, w wieku 80 lat, odbył kurs i zdobył licencję trenerską UEFA B^[2][21]. Zdobycie nowych uprawnień szkoleniowych w wieku 80 lat było szeroko komentowane w środowisku piłkarskim jako przykład wyjątkowej aktywności zawodowej i ciągłego rozwoju mimo wieloletniego stażu trenerskiego^[2].

W wypowiedziach dla prasy podkreślał, że praca trenera z młodzieżą wykracza poza sam sport i porównywał rolę trenera do roli nauczyciela wprowadzającego młodego człowieka w dorosłość. Wspominał przypadek podopiecznego w trudnej sytuacji rodzinnej, któremu pomógł wyjść z kłopotów i który po latach ukończył studia oraz ułożył sobie życie^[6].

• Srebrna Odznaka Polskiego Związku Piłki Nożnej^[2]
• Tytuł „Wychowawca Młodzieży 80-lecia Lubelskiego Związku Piłki Nożnej”^[2]