Jerzy Szularz

Jerzy Szularz
Data i miejsce urodzenia

17 czerwca 1924
Warszawa

Data i miejsce śmierci

7 maja 2005
Warszawa

Kariera seniorska[a]
Lata Klub Wyst. Gole
1938–1939 Orkan Warszawa
1945 Okęcie Warszawa
1945 KS Warszawianka
1946–1955 Polonia Warszawa 84 (17?)
Kariera trenerska
Lata Drużyna
1958–1960 Polonia Warszawa
  1. ↑ Uwzględniono wyłącznie rozgrywki ligowe.

Jerzy Szularz (ur. 17 czerwca 1924 w Warszawie, zm. 7 maja 2005 tamże[1][2]) – polski piłkarz, grający na pozycji napastnika, bądź lewego pomocnika.

Kariera sportowa

Jerzy Szularz piłkarską karierę rozpoczynał w wieku 15 lat w Orkanie Warszawa. Pierwszy sezon, w którym miał wziąć udział w barwach tego klubu, ruszył w sierpniu 1939. Z powodu wybuchu II wojny światowej nie dokończono go. W trakcie działań wojennych angażował się w działalność konspiracyjną w Armii Krajowej[3], walczył w powstaniu warszawskim, w szeregach Batalionu „Czata 49”. Został ranny 6 września 1944, Warszawę opuścił z ludnością cywilną, był osadzony w Dulagu 121 Pruszków[4][5].

Po zakończeniu działań wojennych brał udział w pierwszym meczu w wyzwolonej Warszawie: Polonia – Okęcie, w barwach Okęcia. Potem zaliczył jeszcze epizod w Warszawiance, a następnie został zawodnikiem Polonii. Wraz z nią w sezonie 1946 zdobył mistrzostwo Polski[6][7], które było wielką sensacją – pierwsze powojenne Mistrzostwo Polski w piłce nożnej zdobyła drużyna ze zrujnowanego miasta, zespół bez stadionu, trenera i pieniędzy[8]. W meczach eliminacyjnym strzelił trzy bramki, w turnieju finałowym - siedem bramek[1][4]. W latach 1948–1952 występował w barwach Polonii w rozgrywkach I ligi, w 78 meczach zdobył 21 bramek[1].

W sezonie 1952 Szularz wraz z Polonią sięgnął po Puchar Polski[9]. W finale tych rozgrywek, jego zespół pokonał 1:0 lokalnego rywala – Legię Warszawa – a on zaliczył asystę przy golu Zdzisława Wesołowskiego[2].

Również w 1952 spadł z Polonią do II ligi, w rozgrywkach II ligi strzelił w sezonach 1953 i 1954 co najmniej 17 bramek w 35 meczach[4]. W warszawskiej drużynie zakończył piłkarską karierę w 1955, w rozgrywkach III ligi[4].

Po zakończeniu kariery piłkarskiej zajął się pracą trenerską. Najpierw szkolił młodzież w Polonii Warszawa. W czerwcu 1958 został trenerem zespołu seniorów i wprowadził go do II ligi, w sezonie 1959 zajął z drużyną 7. miejsce w grupie północnej II ligi, a od stycznia 1960 zastąpił go Edward Brzozowski[4]

Został pochowany w grobie rodzinnym na cmentarzu Wolskim[10].

Grób Jerzego Szularza na Cmentarzu Wolskim.

Przypisy

  1. 1 2 3 Andrzej Gowarzewski Mistrzostwa Polski. Ludzie 1945-1962 (tom 53 Encyklopedii piłkarskiej), wyd. gia, Katowice 2017, s. 188
  2. 1 2 Zmarł Jerzy Szularz. sport.pl. [dostęp 2010-04-18]. (pol.).
  3. ↑ Historia. ksppolonia.pl. [dostęp 2010-04-18]. [zarchiwizowane z tego adresu (29 października 2010)]. (pol.).
  4. 1 2 3 4 5 Andrzej Gowarzewski Polonia, Warszawianka, Gwardia. Prawdziwa historia trzech klubów (tom 7 Kolekcji klubów), wyd. gia, Katowice 2003, s. 44, 59, 102, 269
  5. ↑ Jerzy Szularz w bazie powstańców warszawskich
  6. ↑ Mistrzostwa Polski 1920 - 2009. 90minut.pl. [dostęp 2010-04-17]. (pol.).
  7. ↑ Historia. ksppolonia.pl. [dostęp 2010-04-17]. [zarchiwizowane z tego adresu (29 października 2010)]. (pol.).
  8. ↑ Dzieci Warszawy, czyli drużyna z gruzów Mistrzem Polski. czarnekoszule.pl. [dostęp 2010-04-17]. (pol.).
  9. ↑ Poland - Full Cup History. rsssf.com. [dostęp 2010-04-18]. (pol.).
  10. ↑ PAMIĘTAJMY O TYCH, KTÓRZY JUŻ ODESZLI - GROBY POLONISTÓW. kspolonia.pl. [dostęp 2020-05-22].
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.