Jerzy Teliga
| Data i miejsce urodzenia |
12 kwietnia 1914 |
|---|---|
| Data śmierci |
15 sierpnia 1994 |
| Poseł I kadencji Sejmu PRL | |
| Okres |
od 20 listopada 1952 |
| Przynależność polityczna | |
| Odznaczenia | |
    | |
Jerzy Teliga (ur. 12 kwietnia 1914 w Kamiennej, zm. 15 sierpnia 1994) – polski inżynier i działacz społeczny, pracownik Biura Odbudowy Stolicy, wykładowca Politechniki Warszawskiej, w latach 1952–1956 poseł na Sejm PRL I kadencji.
Życiorys
Urodził się w Kamiennej (dzisiejszym Skarżysku-Kamiennej), w kolejarskiej rodzinie Karola (1889–1969) i Marii z domu Grzelka (1895–1974)[1]. Ukończył studia na Wydziale Inżynierii Politechniki Warszawskiej ze stopniem magistra inżyniera budownictwa wodnego, po czym pracował jako kreślarz w Towarzystwie Osiedli Robotniczych. W 1937 był członkiem założycielem Klubu Demokratycznego w Warszawie. W 1939 bronił Warszawy, służąc w Robotniczej Brygadzie Obrony Warszawy.
W 1945 podjął współpracę ze spółdzielnią budowlaną „Zjednoczenie” w Opolu. Pracował również w Biurze Odbudowy Stolicy oraz „Mostostalu”. Nadzorował m.in. budowę mostu Śląsko-Dąbrowskiego i montaż Kolumny Zygmunta III Wazy w Warszawie. Pracował na Politechnice Warszawskiej jako asystent (od 1954 zastępca profesora).
Aktywny w stołecznym Stronnictwie Demokratycznym. Pracownik Biura Odbudowy Stolicy. W 1952 uzyskał mandat posła na Sejm I kadencji w okręgu Mińsk Mazowiecki. Zasiadał w Komisjach Gospodarki, Komunalnej i Mieszkaniowej oraz Przemysłu. Po odejściu z polityki kontynuował pracę naukową na Politechnice Warszawskiej, od 1961 był starszym wykładowcą, w 1968 obronił rozprawę doktorską Granice racjonalnego stosowania drewna w budownictwie wiejskim (przygotowaną pod kierunkiem prof. Ignacego Tłoczka). W 1974 mianowany został docentem. Przygotowywał pracę habilitacyjną Konstrukcje budowlane w konserwacji zabytków architektury. Na emeryturę przeszedł w 1984. Współpracował z pracowniami konserwacji zabytków.
Był mężem Janiny z domu Piątkowskiej (1915–1987)[2].
Pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 302-1-22)[3].
Publikacje
- Opactwo o.o. cystersów w Wąchocku: metody zabezpieczenia statycznego i restauracji murowanych konstrukcji zabytkowych – prostowanie ściany, Warszawa 1972.
- Konstrukcje budowlane w ochronie zabytków architektury, Ośrodek Dokumentacji Zabytków, Warszawa 1980.
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Oficerski Orderu Odrodzenia Polski[4]
- Krzyż Kawalerski Orderu Odrodzenia Polski (22 lipca 1949)[5]
- Złoty Krzyż Zasługi (dwukrotnie: 16 lipca 1946[6], 3 lutego 1947[7])
- Złota Odznaka honorowa m. st. Warszawy „Za Zasługi dla Warszawy” (4 stycznia 1972)[8]
Przypisy
- ↑ Karol Teliga (1939–1999) [online], www.geni.com [dostęp 2025-11-27].
- ↑ Janina Teliga (Piątkowska) (1915–1987) [online], www.geni.com [dostęp 2025-11-27].
- ↑ Cmentarz Stare Powązki: KAROL TELIGA, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [dostęp 2025-11-27].
- ↑ Lista odznaczonych na V/VI Zjeździe Krajowym Stronnictwa Demokratycznego za pracę społeczno-polityczną, „Tygodnik Demokratyczny”, nr 3 z 23–29 stycznia 1958, s. 6.
- ↑ M.P. z 1949 r. Nr 94, poz. 1121 (ISAP) „za zasługi położone przy budowie trasy W–Z”.
- ↑ M.P. z 1947 r. Nr 209, poz. 27 (ISAP) „za zasługi położone przy odbudowie Mostu Poniatowskiego”.
- ↑ M.P. z 1947 r. Nr 408, poz. 58 (ISAP) „za pełną poświęcenia pracę przy odbudowie Gmachu Sejmowego”.
- ↑ Dziennik Urzędowy Rady Narodowej m.st. Warszawy, nr 7, poz. 31, 30 kwietnia 1972, s. 10.
Bibliografia
- Henryk Wosiński, Stronnictwo Demokratyczne w Polsce Ludowej. Cz. 3: Udział Stronnictwa w pracach parlamentu PRL w latach 1944–1968 (red. Wiktoria Beczek), Warszawa 1969.
- Anna Czapska, Jerzy Teliga, [w:] Polski słownik biograficzny konserwatorów zabytków, zeszyt 2 (redakcja Henryk Kondziela, Hanna Krzyżanowska), Stowarzyszenie Konserwatorów Zabytków, Wydawnictwo Poznańskie, Poznań 2006, s. 262–263.