Jim Wallace

Urodził się i wychował w Annan, w hrabstwie Dumfriesshire^[3]. W 1972 ukończył studia prawniczo-ekonomiczne w Downing College na Uniwersytecie w Cambridge^[4]. W 1977 otrzymał doktorat w dziedzinie prawa na Uniwersytecie Edynburskim^[1]. W 1979 uzyskał uprawnienia adwokackie i prowadził praktykę prawniczą do 1983^[5][6]. W 1997 otrzymał tytuł radcy królewskiego (ang. Queen’s Counsel)^[5].

Wstąpił do Partii Liberalnej w 1972^[7]. W 1979 kandydował do Izby Gmin z okręgu wyborczego Dumfriesshire, nie uzyskując wówczas mandatu^[8]. W tym samym roku, również bez powodzenia, kandydował w wyborach do Parlamentu Europejskiego^[9]. W 1983 został po raz pierwszy wybrany do Izby Gmin z okręgu wyborczego Orkney and Shetland, w którym zastąpił Jo Grimonda (lidera Partii Liberalnej w latach 1956–1967)^[10]. Uzyskiwał reelekcje poselskie z tego samego okręgu w kolejnych wyborach, w: 1987, 1992 i 1997^[11]. W 1988, w wyniku zjednoczenia Partii Liberalnej z Partią Socjaldemokratyczną, stał się członkiem partii Liberalnych Demokratów. W latach 1992–2005 był liderem wchodzącej w jej skład Szkockiej Partii Liberalnych Demokratów (SPLD)^[9]. Od 1988 do 1992 sprawował funkcję głównego whipa Liberalnych Demokratów w Izbie Gmin^[7]. Opowiadał się za zwiększaniem samodzielności krajów Zjednoczonego Królestwa i utworzeniem parlamentu w Szkocji, co nastąpiło w wyniku referendum z 1997. Uczestniczył w pracach przygotowujących reformę decentralizacyjną^[8].

W 1999 kandydował w pierwszych wyborach do Parlamentu Szkockiego. Zdobył wówczas mandat w okręgu wyborczym obejmującym Orkady. W 2003 został ponownie wybrany z tego samego okręgu^[10]. 19 maja 1999, w kierowanym przez Donalda Dewara rządzie Szkocji, objął stanowiska zastępcy pierwszego ministra oraz ministra sprawiedliwości (był to gabinet koalicyjny utworzony przez Szkocką Partię Pracy i Szkocką Partię Liberalnych Demokratów)^[12]. W październiku 2000 (po śmierci Dewara), Jim Wallace tymczasowo wykonywał obowiązki pierwszego ministra – do czasu powołania rządu Henry’ego McLeisha. Ponownie pełnił te obowiązki w listopadzie 2001 od czasu rezygnacji McLeisha z urzędu (w związku z ujawnieniem faktu nielegalnego podnajmowania przez niego pomieszczeń biurowych, tzw. Officegate), do utworzenia rządu przez Jacka McConnella^[6][7]. Po kolejnych wyborach do Parlamentu Szkockiego (w 2003), Wallace pozostał na stanowisku zastępcy szefa rządu oraz objął urząd ministra ds. przedsiębiorczości i uczenia się przez całe życie^[13]. Po wyborach do parlamentu brytyjskiego w 2005, Jim Wallace ogłosił swoją rezygnację ze stanowisk rządowych oraz z funkcji lidera SPLD^[14]. Pozostał w składzie Parlamentu Szkockiego do czasu następnych wyborów, w 2007^[7].

W tym samym roku otrzymał tytuł barona (baron Wallace of Tankerness) i został powołany do Izby Lordów, jako par dożywotni^[15]. 15 października 2013 został liderem Liberalnych Demokratów w wyższej izbie brytyjskiego parlamentu^[16]. W związku z koalicyjnym charakterem gabinetu Davida Camerona, objął wówczas stanowisko zastępcy przewodniczącego Izby Lordów – które sprawował do końca istnienia koalicji rządowej Partii Konserwatywnej i Liberalnych Demokratów, w 2015^[17]. W 2016 zrezygnował ze stanowiska lidera partii w Izbie Lordów^[18]. W latach 2021–2022 sprawował urząd moderatora Zgromadzenia Ogólnego Kościoła Szkocji^[19]. Na ten okres zawiesił swoje członkostwo w partii^[17].

W 1983 ożenił się z pisarką Rosemary Fraser, z którą miał dwie córki^[9][20].

Zmarł w wyniku komplikacji spowodowanych operacją serca^[2].