Jo Whiley

Jo Whiley
Ilustracja
Whiley podczas prowadzenia występu w londyńskim Broadcasting House (2021)
Pełne imię i nazwisko

Johanne Whiley-Morton

Data i miejsce urodzenia

4 lipca 1965
Northampton

Zawód, zajęcie

prezenterka radiowa i telewizyjna

Miejsce zamieszkania

Towcester

Narodowość

brytyjska

Alma Mater

Brighton Polytechnic

Pracodawca

BBC Radio 1 (1993–2011), BBC Radio 2 (od 2011)

Małżeństwo

Steve Morton (1991)

Jo Whiley, właśc. Johanne Whiley-Morton[1] (ur. 4 lipca 1965 w Northampton) – brytyjska prezenterka radiowa i telewizyjna, znana z programu The Jo Whiley Show w BBC Radio 1, który prowadziła do 2011 roku, po czym została gospodynią wieczornego programu w BBC Radio 2. Jest również główną prezenterką relacji BBC z festiwalu Glastonbury.

Wczesne życie i edukacja

Urodziła się 1965 roku w Northampton w rodzinie elektryka Martina i naczelniczki poczty Christine. Uczęszczała do Campion School w Bugbrooke[2][3], a następnie studiowała języki stosowane na Brighton Polytechnic. Uprawiała wyczynowo pływanie, reprezentując hrabstwo Northamptonshire[4][5].

Kariera medialna

Wczesna kariera

Na ostatnim roku studiów, wciąż niepewna tego, co chce robić w życiu, dzięki rozmowie z wykładowcą otrzymała pracę w BBC Radio Sussex w programie Turn It Up. Program ten pozwalał każdemu wystąpić w radiu, a Whiley była zobowiązana do uczestniczenia w audycjach i przeprowadzania wywiadów z muzykami[4].

W 1988 roku wyjechała na roczny kurs dziennikarstwa radiowego do londyńskiego City University. Po napisaniu wielu listów dostała pracę researcherki w WPFM, młodzieżowym programie kulturalnym i muzycznym w BBC Radio 4. Kiedy prezenterzy Terry Christian i Gary Crowley odeszli, przejęła ich program, zyskując swoją pierwszą rolę prezenterki[4].

Przeszła następnie do telewizji, najpierw do British Satellite Broadcasting, gdzie była producentką i prezenterką niezależnego programu, a następnie do Channel 4, gdzie pracowała jako researcherka w programie The Word ze swoją przyjaciółką Zoe Ball. Whiley przeszła do BBC Radio 1 we wrześniu 1993 roku, w okresie rozkwitu britpopu z takimi zespołami, jak Blur czy Oasis. W dni powszednie prowadziła ze Steve’em Lamacqiem wieczorny program o nazwie The Evening Session. Audycja ta była zorientowana na muzykę mniej mainstreamową i nietaneczną. Pod koniec 1995 roku Whiley prowadziła własny program w sobotnie popołudnia[4].

W latach 1995–1998 regularnie gościła w programie Top of the Pops, początkowo współprowadząc go z DJ-em Steve’em Lamacqiem, a następnie samodzielnie, na zmianę z Zoe Ball i Jayne Middlemiss[6]. Były one znane jako „dziewczyny lat 90.” (ang. 90s girls), ponieważ razem prowadziły niemal każdy program w 1997 roku[7], a raz prowadziły Top of the Pops w trójkę – podczas Bożego Narodzenia 1997 roku[8]. Whiley powróciła do programu dwukrotnie w 2006 roku, aby współprowadzić go z główną prezenterką Fearne Cotton[9][10].

Radio

Whiley na festiwalu Electric Proms 2010

Od lutego 1997 roku prowadziła w dni powszednie popołudniowy program pod nazwą The Jo Whiley Show, a później The Lunchtime Social[11]. Zawierał on elementy programu wieczornego, takie jak relacje z tras koncertowych i okazjonalne sesje na żywo w Maida Vale Studios[12]. Kiedy Simon Mayo opuścił BBC Radio 1 i w lutym 2001 roku przeszedł do BBC Radio 5 Live i BBC Radio 2, program Whiley został przeniesiony na poranną audycję[13]. Program ten w dni powszednie zakończył nadawanie we wrześniu 2009 roku w ramach gruntownej przebudowy ramówki BBC Radio 1[14]. Została ona przeniesiona na weekendy, między godziną 13:00 a 16:00[15]. W audycjach prowadzonych przez Whiley nadal można było oglądać występy gościnnie artystów koncertujących w ramach Live Lounge, a także trzy nowe programy: Jo’s Road Trip[16] czy Top of the Shops[17]. Jej ostatni program w BBC Radio 1 miał miejsce 27 marca 2011 roku[18].

Od sierpnia 2009 roku Whiley okazjonalnie zastępowała Claudię Winkleman w BBC Radio 2. Po raz pierwszy można ją było usłyszeć w stacji w piątek 21 sierpnia[19]. W marcu 2010 roku ogłoszono, że wraz ze Steve’em Lamacqiem poprowadzą jednorazową sesję wieczorną (pierwszą od 13 lat) w Wielki Piątek (2 kwietnia) dla BBC Radio 6 Music. Poprowadzili kolejną sesję wieczorną 28 stycznia 2011 roku[20][21].

1 lutego 2011 roku ogłoszono, że po 17 latach pracy BBC Radio 1 Whiley przejdzie ona BBC Radio 2, gdzie od 4 kwietnia 2011 roku miała prowadzić wieczorny program od poniedziałku do czwartku[22], zastępując program The Radcliffe and Maconie Show. Radcliffe i Maconie z kolei mieli przejść do BBC Radio 6 Music, a program Whiley w BBC Radio 1 miał przejąć Huw Stephens[23]. W 2011 roku rozpoczęła współprowadzenie audycji Radio 2 Live in Hyde Park[24].

W styczniu 2018 roku ogłoszono, że Whiley ma dołączyć do dziennego programu radiowego wraz z Simonem Mayo. Po raz pierwszy od 20 lat kobieta współprowadziła dzienny program BBC Radio 2[25]. 22 października tego samego roku stacja ogłosiła, że Mayo opuści BBC Radio 2 po fali krytyki za tę zmianę, a Whiley powróci do wieczornego pasma audycji[26][27].

Telewizja

Steve Lamacq, Jo Whiley i Zane Lowe za kulisami BBC Introducing Stage podczas Glastonbury Festival 2011

Whiley relacjonuje w telewizji najważniejsze festiwale muzyczne, takie jak Glastonbury Festival[28]. Od końca 1998 roku prowadziła własny program dyskusyjny o muzyce w Channel 4, zatytułowany The Jo Whiley Show[29], który był emitowany do 2001 roku[30]. Była narratorką w serialu Little Angels na kanale BBC Three z 2005 roku[31]. W 2007 roku została jurorką w programie Orange unsignedAct na kanale T4 (Channel 4), w którym poszukiwano zespołów ubiegających się o kontrakt płytowy[32].

15 marca 2010 roku przedstawiła wyemitowany na kanale BBC One program zatytułowany Are The Net Police Coming For You?, w którym przyjrzała się projektowi ustawy o gospodarce cyfrowej, czyli proponowanemu wówczas prawu wymierzonemu w osoby nielegalnie pobierające muzykę z Internetu[33].

W lipcu 2021 roku była współprowadzącym relację BBC z Hampton Court Garden Festival[34].

Działalność charytatywna

W 2021 roku została patronką organizacji charytatywnej Sibs, która wspiera rodzeństwo niepełnosprawnych dzieci i dorosłych[35]. Jest również ambasadorką Mencap, brytyjskiej organizacji charytatywnej, która działa na rzecz osób z niepełnosprawnością intelektualną[36][37]. Jest gospodynią koncertu Little Noise Sessions wspierającego Mencap[38]. Wspiera również organizację charytatywną Tommy’s – The Baby Charity[27]. Została także patronką grupy wsparcia dla osób z zespołem kociego krzyku – jej siostra Frances zaraziła się tą chorobą[39][40].

19 marca 2014 roku podjęła wyzwanie dla Sport Relief, w ramach którego przez 26 godzin maszerowała, truchtała i biegała na bieżni, robiąc pięciominutowe przerwy co godzinę[41][42]. Zrobiła to, aby zebrać pieniądze w odpowiedzi na apel tej organizacji. Podczas wyzwania prowadziła także dwa programy radiowe[43]. To osiągnięcie zrobiło wrażenie na członkach zespołu Coldplay, którzy przekazali Sport Relief 260 tys. funtów[44].

Życie prywatne

Wyszła za mąż za dyrektora muzycznego Steve’a Mortona w lipcu 1991 roku w Northampton. Mieszkają w Towcester w hrabstwie Northamptonshire[3][45] i mają czwórkę dzieci[46].

Jest peskatarianką[47].

Przypisy

  1. ↑ Companies House, Johanne Whiley-Morton personal appointments – Find and update company information [online], find-and-update.company-information.service.gov.uk [dostęp 2026-02-28] (ang.).
  2. ↑ Jason Chester, Jo Whiley talks about caring for ill mother over Christmas, „Mail Online”, dailymail.co.uk, 15 grudnia 2025 [dostęp 2026-02-28] (ang.).
  3. 1 2 My week: Jo Whiley, „The Guardian”, theguardian.com, 26 listopada 2006 [dostęp 2026-02-28] (ang.).
  4. 1 2 3 4 Scott Hughes, CV: Jo Whiley DJ, Radio 1, „The Independent”, independent.co.uk, 11 maja 1997 [dostęp 2026-02-28] (ang.).
  5. ↑ Nicole Baddeley, 7 celebrities that went to the University of Brighton, „The Argus”, theargus.co.uk, 21 lutego 2021 [dostęp 2026-04-07] (ang.).
  6. ↑ Top of the Pops Archive, Jo Whiley [online], totparchive.co.uk [dostęp 2026-02-28] (ang.).
  7. ↑ Patricia-Ann Young, Britpop and babies: Radio DJ Jo Whiley on juggling music and motherhood in the '90s, „The Sunday Post”, sundaypost.com, 27 marca 2022 [dostęp 2026-02-28] (ang.).
  8. ↑ Top of the Pops Archive, Christmas Day 1997 – Episode [online], totparchive.co.uk [dostęp 2026-02-28] (ang.).
  9. ↑ Top of the Pops Archive, 23/04/2006 – Episode [online], totparchive.co.uk [dostęp 2026-02-28] (ang.).
  10. ↑ Top of the Pops Archive, 14/05/2006 – Episode [online], totparchive.co.uk [dostęp 2026-02-28] (ang.).
  11. ↑ Discover Brighton, Jo Whiley / 90s Anthems at Concorde2 25th Jan [online], discoverbrighton.org, 15 grudnia 2024 [dostęp 2026-02-28] (ang.).
  12. ↑ Jo Whiley to present her BBC Radio 2 show live from legendary Preston venue showcasing three local bands, „BBC”, bbc.co.uk, 19 sierpnia 2024 [dostęp 2026-02-28] (ang.).
  13. ↑ Mayo’s Radio 1 farewell, „BBC News”, news.bbc.co.uk, 16 lutego 2001 [dostęp 2026-02-28] (ang.).
  14. ↑ John Plunkett, Jo Whiley and Edith Bowman lose weekday BBC Radio 1 slots, „The Guardian”, theguardian.com, 16 lipca 2009 [dostęp 2026-02-28] (ang.).
  15. ↑ BBC, BBC Radio 1 Programmes – Jo Whiley [online], bbc.co.uk [dostęp 2026-02-28] [zarchiwizowane z adresu 2009-11-17] (ang.).
  16. ↑ BBC Radio 1", Jo Whiley – Road trip [online], bbc.co.uk [dostęp 2026-02-28] (ang.).
  17. ↑ BBC Radio 1", Jo Whiley – Top of the shops [online], bbc.co.uk [dostęp 2026-02-28] (ang.).
  18. ↑ BBC Radio 1", Jo Whiley, Jo Whiley’s Last Radio 1 Show With Dave Grohl [online], bbc.co.uk [dostęp 2026-02-28] (ang.).
  19. ↑ BBC Radio 2", The Radio 2 Arts Show with Anneka Rice, 21/08/2009 [online], bbc.co.uk [dostęp 2026-02-28] (ang.).
  20. ↑ Jo Whiley and Steve Lamacq go head to head on Good Friday, „Metro UK”, metro.co.uk, 15 marca 2010 [dostęp 2026-02-28] [zarchiwizowane z adresu 2011-08-10] (ang.).
  21. ↑ BBC Radio 6 Music, Evening Session with Steve Lamacq and Jo Whiley, 02/04/2010 [online], bbc.co.uk [dostęp 2026-02-28] (ang.).
  22. ↑ Jo is joined by Jack White, Jo Whiley, „BBC Radio 2”, bbc.co.uk [dostęp 2026-02-28] [zarchiwizowane z adresu 2018-10-03] (ang.).
  23. ↑ Jo Whiley to switch to Radio 2, „BBC News”, bbc.co.uk, 1 lutego 2011 [dostęp 2026-02-28] (ang.).
  24. ↑ BBC, Radio 2 Live In Hyde Park – September 11 2011 [online], bbc.co.uk [dostęp 2026-02-28] (ang.).
  25. ↑ Anita Singh, Radio 2 puts Jo Whiley in the driving seat – but axes its golden oldies, „The Telegraph”, telegraph.co.uk, 9 czerwca 2018 [dostęp 2026-02-28] (ang.).
  26. ↑ Simon Mayo and Jo Whiley Radio 2 Drivetime show to end, „BBC News”, bbc.co.uk, 22 października 2018 [dostęp 2018-10-22] (ang.).
  27. 1 2 Simon Mayo to leave BBC Radio 2, „BBC”, bbc.co.uk, 22 października 2018 [dostęp 2026-02-28] (ang.).
  28. ↑ Karen Price, Glastonbury host Jo Whiley ‘lost’ herself as she details change that ‘saved me’, „Somerset Live”, somersetlive.co.uk, 26 czerwca 2025 [dostęp 2026-02-28] (ang.).
  29. ↑ BBC Radio 1", In New Music We Trust – Jo Whiley – Biography [online], bbc.co.uk [dostęp 2026-02-28] (ang.).
  30. ↑ Laura Silverman, A look around Jo Whiley’s beautiful garden at her converted barn in Northamptonshire, „Country Living”, countryliving.com, 31 marca 2021 [dostęp 2026-02-28] (ang.).
  31. ↑ Little Angels – The Spittles Family [online], thetvdb.com [dostęp 2026-02-28] (ang.).
  32. ↑ Lars Brandle, A&M Offers Record Deal In New Unsigned Competition, „Billboard”, billboard.com, 14 września 2007 [dostęp 2026-02-28] (ang.).
  33. ↑ Phelim O’Neill, Ali Catterall, Martin Skegg, Watch this, „The Guardian”, theguardian.com, 15 marca 2010 [dostęp 2026-02-28] (ang.).
  34. ↑ BBC One, Hampton Court Palace Garden Festival, 2021, Episode 2 [online], bbc.co.uk [dostęp 2026-02-28] (ang.).
  35. ↑ Sibs, Sibs charity patron, Jo Whiley [online], sibs.org.uk [dostęp 2026-02-28] (ang.).
  36. ↑ Mencap, Celebrity ambassadors [online], mencap.org.uk [dostęp 2026-02-28] [zarchiwizowane z adresu 2009-11-27] (ang.).
  37. ↑ Lauren Del Fabbro, Jo Whiley says her sister is ‘best she’s ever been’ after moving into care home, „The Standard”, standard.co.uk, 20 kwietnia 2025 [dostęp 2026-02-28] (ang.).
  38. ↑ Review music: Jo Whiley. Little Noise Sessions. Mencap [online], thecnj.com [dostęp 2026-02-28] (ang.).
  39. ↑ Emine Saner, ‘Frances made this happen!’ Jo Whiley on how her sister saved lives in the pandemic, „The Guardian”, theguardian.com, 17 czerwca 2021 [dostęp 2026-02-28] (ang.).
  40. ↑ CDCSG Joins Unique – Cri du Chat Support Group [online], criduchat.org.uk, 5 maja 2025 [dostęp 2026-02-28] (ang.).
  41. ↑ Sport Relief: sports therapist from Cambridge helps Radio 2 DJ Jo Whiley through her running challenge, „Cambridge News”, cambridge-news.co.uk, 21 marca 2014 [dostęp 2014-03-21] [zarchiwizowane z adresu 2014-03-22] (ang.).
  42. ↑ Sport Relief: DJ Jo Whiley’s 26-hour treadmill triumph, „BBC News”, bbc.co.uk, 21 marca 2014 [dostęp 2014-03-21] (ang.).
  43. ↑ Go Jo go! Northamptonshire DJ Whiley to start epic Sport Relief challenge tonight, „The Northampton Chronicle”, northamptonchron.co.uk, 19 marca 2014 [dostęp 2026-02-28] [zarchiwizowane z adresu 2014-03-20] (ang.).
  44. ↑ Sport Relief: Stars help to raise more than £51m, „BBC News”, bbc.com, 21 marca 2014 [dostęp 2026-02-28] (ang.).
  45. ↑ Why we #LoveTowcester!, „Mustard Homes”, mustardhomes.co.uk, 7 maja 2021 [dostęp 2026-02-28] [zarchiwizowane z adresu 2021-06-18] (ang.).
  46. ↑ Lottie Hulme, BBC Radio 2 icon Jo Whiley explains why her kids will ‘never be nepo babies’ despite her huge career success, „The Sun”, thesun.co.uk, 14 czerwca 2025 [dostęp 2026-02-28] (ang.).
  47. ↑ Lisa Salmon, Rock chick Jo Whiley on how she’s keeping her aches and pains at bay as she gets older, „The Independent”, independent.co.uk, 27 marca 2024 [dostęp 2026-02-28] (ang.).