Jules De Bruycker

Jules De Bruycker
Ilustracja
Autoportret, 1932
Imię i nazwisko

Jules-François De Bruycker

Data i miejsce urodzenia

29 marca 1870
Gandawa

Data i miejsce śmierci

5 września 1945
Gandawa

Narodowość

belgijska

Język

niderlandzki, flamandzki, francuski

Alma Mater

Królewska Akademia Sztuk Pięknych w Gandawie

Dziedzina sztuki

grafika, malarstwo

Faksymile
Strona internetowa

Jules-François De Bruycker[1] (ur. 29 marca 1870[2] w Gandawie, zm. 5 września 1945[3] tamże[1]) – belgijski grafik, rysownik i malarz.

Życiorys

Jego ojciec zmarł w 1884 roku, co sprawiło, że musiał podjąć pracę zarobkową i został pomocnikiem tapicera[4]. Późno rozpoczął swoją karierę artystyczną[5]. Od 1893 roku[4] kształcił się w Królewskiej Akademii Sztuk Pięknych w Gandawie[1], jego nauczycielami byli m.in. Jean Delvin, Edgard Tytgat i Louis Tytgadt[1]. Otworzył swoją pierwszą pracownię w wieku 30 lat[2]. Jego pierwsza wystawa została zorganizowana na triennale w gandawskim Salonie[4]. Po wybuchu I wojny światowej wyemigrował do Anglii[6] – w 1914 roku osiadł w Londynie[4]. Poznał tam swoją przyszłą żonę, Raphaëlle[4], z którą miał jedną córkę[4]. Wrócił do rodzinnego miasta w 1919 roku[6]. Wykładał na Hoger Instituut voor Schone Kunsten w Antwerpii w latach 1924–1936[1], jego uczniami byli m.in. Victor Dolphyn[1] czy Frans Van Immerseel[7]. Długa choroba i śmierć matki wpłynęły na czasowe przerwanie jego kariery[4]. Jego stan zdrowia pogorszył się w latach 30. XX wieku[8]. Przed śmiercią w gandawskim szpitalu odwiedziła go córka w sukni ślubnej[7]. Został pochowany na gandawskim cmentarzu Westerbegraafplaats[9].

Nagrody

  • Prijs voor Beeldende Kunst – nagroda rządu Belgii (1923)[4]

Twórczość

Znacząco wpłynęła na niego twórczość Alberta Baertsoena, którego akwafortę miał okazję przypadkowo zobaczyć w muzeum w jego rodzinnym mieście[2] w wieku 35 lat[4]. Rozpoczął tworzenie grafik w 1906 roku[4]. Zajmował się głównie pracą w technice akwaforty i akwatinty, zaniechał pracy w tej technice w latach 1908–1911 i zajął się gwaszami i akwarelami[10]. W 1913 roku namalował osiem obrazów pod wpływem twórczości Prospera Bössa[4]. Do 1911 roku muzeum w Gandawie posiadało kilka grafik De Bruyckera, większość jego prac wówczas znajdowała się w zbiorach prywatnych[5].

Podczas I wojny światowej tworzył grafiki związane z wojną, na których przedstawiał złowieszczy krajobraz w stylu Pietera Brueghela młodszego[3], np. La mort en Flandre (1916)[6]. Pojawiły się u niego wówczas potwory zapożyczone z twórczości Hieronima Boscha[6]. Tworzył także pejzaże deszczowego Londynu w stylu Jamesa McNeilla Whistlera[6]. Po I wojnie światowej tworzył prace poświęcone swojemu rodzinnemu miastu[6] – Gandawie[11]. Zwłaszcza lubił przedstawiać tamtejszy kościół św. Mikołaja, który stał się wręcz jego obsesją[4].

W 1921 roku zainteresował go żebrak Jacobus Alijn, który został modelem do wielu jego prac z tego okresu[12]. Jego styl w zakresie grafiki ewoluował wówczas z przedstawień z przejściami tonalnymi w kierunku dominacji prostych i wyraźnych linii[12]. Po okresie zastoju twórczego nastąpił płodny czas w latach 1925–1926[12]. Postaci ludzkie w jego pracach nabrały wówczas szczupłości i smukłości, pojawiły się subtelne akty i pierwsze portrety[11]. Tworzył prace oparte na motywach z architektury Gandawy, Paryża, Brukseli, Antwerpii, Amiens[13] (z inspiracji żony odbył kilka wyjazdów do Francji[4]). Na skutek pogorszenia się stanu zdrowia w latach 30. XX wieku tworzył mniej akwafort, zajmował się jednak rysunkiem ołówkiem[8]. Podróżował w tym okresie samochodem i szkicował m.in. kawiarnie oraz miejski tłum[3].

Specjalizował się w ukazywaniu scenek z życia ludu[5]. Lubił przedstawiać sceny ze społecznego marginesu, biedne dzielnice, targowiska, a także teatry[10]. W jego wizerunkach ludzi można dopatrzyć się ironii[10], a świat przedstawiał przez pryzmat siedmiu grzechów głównych[14], jednak z poczuciem humoru[5].

Zdaniem Franka van der Wijngaerta był to czołowy belgijski grafik jego pokolenia[3]. Do jego poprzedników zaliczył Honoré Daumiera, Paula Gavarniego i Gustave’a Doré[3]. Jego akwarele i gwasze można traktować jako prace wykonywane w ramach odpoczynku od tworzenia prac graficznych[3].

Wybrane prace

  • Het huis van Jan Palfijn (1912)[15][10]
  • Autour du Château des Comtes (1913)[10]
  • Le montage du Dragon sur le Beffroi (1914)[10]
  • Le quai Saint-Pierre à Gand (1928–1929)[11]
  • Sites et visions de Gand (1932) – album widoków Gandawy[16]
  • L’eglise Saint-Nicholas à Gand (1938) – album grafik[8]

Galeria

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 RKD Research [online], research.rkd.nl [dostęp 2025-07-21].
  2. 1 2 3 Wijngaert 1948 ↓, s. 5.
  3. 1 2 3 4 5 6 Wijngaert 1948 ↓, s. 12.
  4. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 John De Bruycker, Jules de Bruycker [online], www.julesdebruycker.be [dostęp 2025-07-21] (niderl.).
  5. 1 2 3 4 Henri Hymans, Bruycker, Jules de, [w:] Allgemeines Lexikon der bildenden Künstler von der Antike bis zur Gegenwart : unter Mitwirkung von mehr als 300 Fachgelehrten des In- und Auslandes. Ulrich Thieme, E. A. Seemann 1966, s. 153 (niem.).
  6. 1 2 3 4 5 6 Wijngaert 1948 ↓, s. 7.
  7. 1 2 DBNL, grafiek, Tiecelijn. Jaargang 16 [online], DBNL [dostęp 2025-07-21] (niderl.).
  8. 1 2 3 Wijngaert 1948 ↓, s. 11.
  9. ↑ Westerbegraafplaats / Gebouwen W / Bijzondere gebouwen | Gent-Geprent [online], www.gent-geprent.com [dostęp 2025-07-21] (niderl.).
  10. 1 2 3 4 5 6 Wijngaert 1948 ↓, s. 6.
  11. 1 2 3 Wijngaert 1948 ↓, s. 9.
  12. 1 2 3 Wijngaert 1948 ↓, s. 8.
  13. ↑ Wijngaert 1948 ↓, s. 9–10.
  14. ↑ Wijngaert 1948 ↓, s. 13.
  15. ↑ Het huis van Jan Palfijn [online], MSK Gent [dostęp 2025-07-21] (niderl.).
  16. ↑ Wijngaert 1948 ↓, s. 10.

Bibliografia

  • Frank van den Wijngaert, Jules de Bruycker, Les Éditions du Cercle d'Art, 1948 (Monographies de L'Art Belge; série 2, 12) (fr.).
This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.