Julian Kownacki
 kapitan piechoty | |
| Pełne imię i nazwisko |
Julian Andrzej Kownacki |
|---|---|
| Data urodzenia |
17 listopada 1892 |
| Data i miejsce śmierci |
17 października 1922 |
| Przebieg służby | |
| Siły zbrojne | |
| Jednostki | |
| Stanowiska |
dowódca batalionu |
| Główne wojny i bitwy |
I wojna światowa |
| Odznaczenia | |
   | |
Julian Andrzej Kownacki (ur. 17 listopada?/29 listopada 1892, zm. 17 października 1922 we Lwowie) – kapitan piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.
Życiorys
Urodził się 17/29 listopada 1892 w rodzinie dziedzicznej szlachty guberni warszawskiej jako syn Adama Juliana (1849–1907) i Zofii z Ołtarzewskich (1956–1935)[1][2][3][a]. Ukończył sześć klas gimnazjum i 2 Kijowską Szkołę Chorążych[1][2]. 14 grudnia 1914 został mianowany podoficerem[b]. 18 listopada 1915 został mianowany chorążym i wcielony do 68 pułku Lejbpiechoty[1][2]. W jego szeregach walczył podczas I wojny światowej[1][2]. 6 sierpnia 1916 awansował na podporucznika ze starszeństwem z 19 kwietnia 1916[1][2]. 1 stycznia 1917 wykazany jako dowódca 11 kompanii[1][2]. W tym samym miesiącu przeniesiony do 730 pułku piechoty na stanowisko dowódcy 11 kompanii[1]. Awansował na porucznika[8].
20 listopada 1917 wstąpił do polskich formacji wojskowych w Rosji[9]. 9 lipca 1920 otrzymał pochwalne uznanie dowódcy Okręgu Generalnego Lwów za dobrowolne zgłoszenie się z batalionu zapasowego 49 pułku piechoty do służby w „armii w polu”, do dyspozycji 6 Armii[10]. 12 lipca 1920 objął dowództwo I batalionu 52 pułku piechoty[11]. Wyróżnił się w dniach 28 i 29 lipca 1920 dowodząc batalionem w walkach pod Petrykowem nad Seretem[9][12][13]. 19 grudnia 1920 dowódca 52 pp, kapitan Piotr Kończyc sporządził wniosek o jego odznaczenie Orderem Virtuti Militari[9]. Wniosek został poparty przez dowódcę 23 Brygady Piechoty, pułkownika Jana Wolgnera i dowódcę 12 Dywizji Piechoty, pułkownika Mariana Januszajtisa[9].
Po zakończeniu działań wojennych pozostał w wojsku jako oficer zawodowy i kontynuował służbę w 52 pp[4]. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu kapitana ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 1095. lokatą w korpusie oficerów piechoty[5]. Zmarł 17 października 1922 we Lwowie[14].
Ordery i odznaczenia
- Krzyż Srebrny Orderu Wojennego Virtuti Militari nr 986[9] – 26 marca 1921[15][16][17]
- Krzyż Niepodległości – pośmiertnie 23 grudnia 1933 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”[18][19][20]
- Order Świętego Stanisława 3 stopnia z mieczami i kokardą – 1916[1][2] (zatwierdzony 25 marca 1917)[8]
Uwagi
Przypisy
- 1 2 3 4 5 6 7 8 9 Ковнацкий Юлиан Адамович. Офицеры русской императорской армии. [dostęp 2026-06-17]. (ros.).
- 1 2 3 4 5 6 7 8 Список (по старшинству в чинах) генералам, штаб и обер-офицерам и классным чиновникам 68-го лейб-пехотного Бородинского полка к 1 января 1917 года. Управление Министерства обороны Российской Федерации по увековечению памяти погибших при защите Отечества. [dostęp 2026-06-18]. (ros.).
- ↑ Maria Minakowska: Adam Julian Kownacki. [w:] Wielka genealogia Minakowskiej (Wielcy.pl) [on-line]. Dr Minakowska Publikacje Elektroniczne. [dostęp 2026-06-18].
- 1 2 Spis oficerów 1921 ↓, s. 165.
- 1 2 Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 56.
- ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2026-06-17]., tu podano „p. Kozietnica” (?) jako miesce urodzenia lub przynależności ewidencyjnej.
- ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2026-06-17].
- 1 2 Ковнацкий Юлиан-Андрей. [w:] Памяти героев Великой войны 1914–1918 [on-line]. Управление Министерства обороны Российской Федерации по увековечению памяти погибших при защите Отечества. [dostęp 2026-06-16]. (ros.).
- 1 2 3 4 5 Kownacki Julian. [w:] Kolekcja Orderu Wojennego Virtuti Militari, sygn. I.482.49-4058 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2026-06-17].
- ↑ Pochwalne uznanie. „Rozkazy Dowództwa Okręgu Generalnego Lwów”. 117, s. 3, 1920-07-09. Lwów.
- ↑ Tuliński 2020 ↓, s. 894.
- ↑ Pawlik 1928 ↓, s. 18.
- ↑ Tuliński 2020 ↓, s. 421, 425, 426.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 7 z 26 stycznia 1923, s. 71.
- ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 13 z 2 kwietnia 1921, s. 609.
- ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2026-06-17].
- ↑ Pawlik 1928 ↓, s. 27.
- ↑ M.P. z 1934 r. Nr 6, poz. 12 (ISAP)
- ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2026-06-17]., tu podano adres: Warszawa, ul. Widok 12.
- ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2026-06-17].
Bibliografia
- Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2025-07-28].
- Spis oficerów służących czynnie w dniu 1.6.1921 r.. Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1921.
- Lista starszeństwa oficerów zawodowych. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1922.
- Tadeusz Pawlik: Zarys historji wojennej 52-go Pułku Piechoty Strzelców Kresowych. Warszawa: Wojskowe Biuro Historyczne, 1928, seria: Zarys historii wojennej pułków polskich 1918–1920.
- Arkadiusz Tuliński: 6 Armia Wojska Polskiego w wojnie polsko-bolszewickiej w 1920 r.. Warszawa: Instytut Pamięci Narodowej – Komisja Ścigania Zbrodni przeciwko Narodowi Polskiemu, 2020. ISBN 978-83-8229-062-2.