Julian Kratochwil

Julian Kratochwil

Data i miejsce urodzenia	28 lutego lub 28 kwietnia 1869 Przemyślany lub Lwów
Data i miejsce śmierci	17 grudnia 1918 Warszawa
Zawód	aktor i reżyser teatralny, śpiewak, dyrektor teatru.
Lata aktywności	1887-1915

Julian Kratochwil ps. Lityński (ur. 28 lutego 1869 w Przemyślanach lub 28 kwietnia 1869 we Lwowie, zm. 17 grudnia 1915 w Warszawie) – polski aktor i reżyser teatralny, śpiewak i dyrektor teatru.

Kształcił się najpierw w Buczaczu, a następnie we Lwowie u Emiliana Derynga (gra aktorska) oraz K. Mikulskiego (śpiew). Występował w Drohobyczu (1887–1889), Lublinie (1890), Tarnowie (1893–1894) i Łodzi (1894). W 1894 roku otrzymał angaż we Lwowie, szybko jednak powrócił na prowincję. Był członkiem zespołów objazdowych Władysława Jaworskiego i Władysława Antoniewskiego (1894) oraz Juliana Myszkowskiego (1895–1896), z którym to najprawdopodobniej został zaangażowany do operetki lwowskiej, gdzie grał do 1899 roku, występując m.in. w Krakowie (1897) i Warszawie (1898). Następnie występował w Kaliszu u Myszkowskiego (1900), w Częstochowie u H. Kamińskiej (1901) i Felicjana Felińskiego (1902), w Warszawie (1902, teatr Fantazja) oraz we Lwowie (1907)^[1].

W 1907 był dyrektorem zespołu teatralnego w Zakopanem. Następnie, w sezonie 1907/1908 otrzymał angaż w Lublanie jako reżyser operetki. Po powrocie, wraz z Bolesławem Bolesławskim kierował teatrem w Lublinie (1908), po czym grał w Kijowie (1909) oraz Warszawie (1910, teatr Bagatela). W stolicy kierował również Teatrem Popularnym (1910), a następnie występował jako „komik operetkowy” w Poznaniu (1911–1914)^[1].

Po powrocie do Warszawy, w latach 1914–1915 prowadził wraz z Leopoldem Morozowiczem Teatr Artystów. Po wybuchu I wojny światowej i wkroczeniu Niemców do miasta w sierpniu 1915 roku, został przez nich aresztowany i stracony pod zarzutem szpiegostwa^[1].