Leopold Morozowicz

Leopold Morozowicz

Data urodzenia	ok. 1876
Data i miejsce śmierci	3 sierpnia 1945 Milanówek
Zawód	aktor teatralny i filmowy, śpiewak, dyrektor teatru.
Lata aktywności	1894-1944

Leopold Morozowicz (ur. ok. 1876, zm. 3 sierpnia 1945 w Milanówku) – polski aktor teatralny i filmowy, śpiewak, dyrektor teatru.

Pochodził z aktorskiej rodziny - jego rodzicami byli: aktor i reżyser Rufin Morozowicz (1851-1931) oraz Rozalia Morozowicz (1853–1883). Jego rodzoną siostrą była aktorka Karolina Morozowicz (1875–1929), zaś przyrodnią - aktorka i pisarka Maria Morozowicz-Szczepkowska (1885–1968)^[1][2].

Według niepewnych informacji debiutował w 1894 roku w Łodzi, a następnie występował w Piotrkowie, Dąbrowie Górniczej i Będzinie (1896) oraz ponownie w Łodzi (1897-1898); informacje te mogą dotyczyć jego wuja Henryka Morozowicza^[1]. W latach 1898-1900 był członkiem objazdowego zespołu Adolfiny Zimajer, pomagając współprowadzić trupę. W 1910 roku w Kielcach, Warszawie (teatr Bagatela) i Łomży, a od 1901 kierował zespołem w Częstochowie. W sezonie 1904/1905 należał do zespołu stołecznego Teatru Ludowego, a następnie występował we Lwowie i w Wilnie (1906) oraz ponownie w Warszawie (1907-1908). W 1908 roku kierował zespołem, który dawał przedstawienia m.in. w Mitawie, Rydze, Lipawie i Dorpacie. Następnie grał i reżyserował w Płocku (1908-1909) oraz występował w warszawskim teatrze Chochlik (1909). W latach 1910-1911 z własnym zespołem odwiedził m.in. Mrozy i Urle, po czym powrócił do Warszawy, aby objąć dyrekcję Teatru Popularnego (1911). Później współkierował teatrem Nowe Miniatury oraz występował w teatrze Bagatela (1913) oraz wraz Julianem Kratochwilem prowadził Teatr Artystyczny (1914-1915)^[1][2].

W latach 1916-1918 przebywał w Kijowie, grając w tamtejszym Teatrze Polskim. Stamtąd przeniósł się do Warszawy, gdzie występował na scenach stołecznych (teatr Argus 1919, Teatr Nowości 1921-1925 i 1932, Teatr Olimpia 1926, teatr Wesoła Jama 1927-1928, Teatr Znicz 1932, Teatr Polski 1935-1936, Teatr 8:15 1938-1939). Podczas II wojny światowej grywał w teatrach jawnych: Nowości i Maska (1943-1944). Po zakończeniu walk otrzymał angaż do powstającego Teatrze Nowej Warszawy, gdzie miał występować od sezonu 1946/1947. Nie doczekał debiutu z powodu śmierci^[1][2].

Oprócz aktorstwa jego pasją było bibliofilstwo. Zgromadził kolekcję ponad 1200 woluminów, zawierających stare książki o tematyce teatralnej, rękopisy utworów scenicznych i wycinki prasowe z recenzjami spektakli. Całość spłonęła podczas powstania warszawskiego^[2]. Był również autorem farsy Spokojny lokator (1914) oraz opublikował kilka zbiorów monologów^[1].

• Zabawka (1933) - dyrektor, gość w kabarecie
• Jego ekscelencja subiekt (1933) - uczestnik balu sylwestrowego
• Śluby ułańskie (1934) - członek komisji poborowej
• Pieśniarz Warszawy (1934) - członek rodziny Juliana
• Córka generała Pankratowa (1934)
• Antek policmajster (1935) - Wajuszkin, woźny w sądzie
• Trędowata (1936) - członek rady familijnej
• Róża (1936) - uczestnik balu
• Pan Twardowski (1936) - handlarz na jarmarku
• Za winy niepopełnione (1938) - uczestnik balu
• Wrzos (1938) - ojciec Ambroziaka
• Strachy (1938) - woźny w teatrze
• Profesor Wilczur (1938) - słuchacz na wykładzie prof. Wilczura
• Paweł i Gaweł (1938) - mężczyzna przy stoliku w restauracji hotelu Bellevue
• Kobiety nad przepaścią (1938) - wieśniak na zabawie
• Granica (1938) - gość na przyjęciu u Ziembiewiczów
• Druga młodość (1938) - gość na przyjęciu zaręczynowym
• Złota Maska (1939) - gość na spotkaniu u Runickich
• Trzy serca (1939) - taksator w lombardzie
• Przez łzy do szczęścia (1939) - gość na przyjęciu u Leny Merwińskiej
• O czym się nie mówi (1939) - woźny w banku
• Biały Murzyn (1939) - służący w majątku Lipskich

Źródło: Film Polski^[3]