Juliusz Tomaszewski

Juliusz Tomaszewski

ppök Juliusz Tomaszewski (1933)
podpułkownik artylerii
Data i miejsce urodzenia	15 listopada 1888 Tustanowice, Austro-Węgry
Data i miejsce śmierci	1940 USRR, ZSRR
Przebieg służby
Siły zbrojne	Armia Austro-Węgier Wojsko Polskie
Formacja	Legiony Polskie
Jednostki	5 Pułk Artylerii Lekkiej
Stanowiska	kwatermistrz
Główne wojny i bitwy	I wojna światowa wojna polsko-ukraińska wojna polsko-bolszewicka
Odznaczenia

Juliusz Władysław Tomaszewski (ur. 15 listopada 1888 w Tustanowicach, zm. 1940 w ZSRR) – podpułkownik artylerii Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari, ofiara zbrodni katyńskiej.

Syn Walentego, leśnika, i Julii z Ostrowskich^[1] . W 1909 zdał maturę w Samborze, następnie od 1910 studiował w Akademii Leśnej w Wiedniu oraz w latach 1912–1913 na Politechnice Lwowskiej.

W sierpniu 1914 wstąpił do Legionów Polskich. Służył w 1 pułku artylerii. W okresie od 23 września 1915 do 8 października 1916 walczył w bitwach nad Styrem, pod Kołodią, Kostiuchnówką, Wołczeckiem, Nową Rudą, Stobychwą, Rudką Miryńską i Sitowiczami. Po kryzysie przysięgowym wcielony 15 września 1917 do armii austriackiej^[2].

Od 1 listopada 1918 uczestniczył w obronie Lwowa, a następnie w wojnie polsko-ukraińskiej. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości został przyjęty do Wojska Polskiego. Służył w 1 pułku artylerii polowej Legionów. Brał udział w wojnie polsko-bolszewickiej, na froncie litewskim. Został awansowany na stopień kapitana artylerii ze starszeństwem z dniem 1 czerwca 1919^[3], a potem na majora ze starszeństwem z dniem 1 stycznia 1927^[4]. W latach 20. był oficerem 3 pułku artylerii polowej w Zamościu^[5][6], gdzie w 1928 był dowódcą II dywizjonu^[7]. W marcu 1930 został przeniesiony do 5 pułku artylerii lekkiej we Lwowie na stanowisko kwatermistrza^[8][9]. 17 stycznia 1933 został mianowany podpułkownikiem ze starszeństwem z 1 stycznia 1933 i 8. lokatą w korpusie oficerów artylerii^[10]. W kwietniu tego roku został przesunięty na stanowisko zastępcy dowódcy 5 pal^[11], a w sierpniu 1933 przesunięty ponownie na stanowisko kwatermistrza^[12].

Po wybuchu II wojny światowej i agresji ZSRR na Polskę z 17 września 1939 na terenach wschodnich II Rzeczypospolitej został aresztowany przez Sowietów. Przewieziony do więzienia przy ulicy Karolenkiwskiej 17 w Kijowie. Tam został zamordowany przez NKWD prawdopodobnie na wiosnę 1940. Jego nazwisko znalazło się na tzw. Ukraińskiej Liście Katyńskiej opublikowanej w 1994 (został wymieniony na liście wywózkowej 55/5-33 oznaczony numerem 2956)^[13]. Ofiary z tej części zbrodni katyńskiej zostały pochowane na otwartym w 2012 Polskim Cmentarzu Wojennym w Kijowie-Bykowni.

Żonaty, miał dwóch synów, Janusza Juliusza (ur. 1922) i Zbigniewa Jerzego (ur. 1926)^[14].

• Krzyż Srebrny Orderu Wojskowego Virtuti Militari nr 7540 – 17 maja 1922^{[15][16][17][18][19][14]}
• Krzyż Niepodległości – 6 czerwca 1931 „za pracę w dziele odzyskania niepodległości”^[20][14]
• Krzyż Walecznych^[18][14]
• Złoty Krzyż Zasługi – 10 listopada 1928^[21][18][14]
• Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921^[14]
• Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości^[14]

• jeńcy polscy w niewoli radzieckiej (od 1939 roku)
• obozy NKWD dla jeńców polskich
• ofiary zbrodni katyńskiej – zamordowani z Ukraińskiej Listy Katyńskiej

• Dziennik Personalny Ministerstwa Spraw Wojskowych. [dostęp 2021-01-07].
• Rocznik Oficerski 1923. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1923.
• Rocznik Oficerski 1924. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1924.
• Rocznik Oficerski 1928. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1928.
• Rocznik Oficerski 1932. Warszawa: Ministerstwo Spraw Wojskowych, 1932.
• Żołnierze Niepodległości. Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. [dostęp 2021-01-08].