Kapela Abdulayev Pilaka

Kapela Abdulayev Pilaka (ur. 1961 w Chardzhou) – fikcyjny turkmeński naukowiec, stworzony przez Konrada Szaciłowskiego w celu prowokacji naukowej.

Według biografii opublikowanej przez Roczniki Teologii Katolickiej Kapela Abdulayev Pilaka jest turkmeńskim naukowcem i polihistorem, specjalizującym się w badaniach interdyscyplinarnych i wielokulturowych na styku fizyki, muzyki i religii abrahamowych. Ukończył Kamczacki Uniwersytet Państwowy (magister filozofii z historii i ekonomii radzieckiej). Po uzyskaniu doktoratu z fizyki (Kirgiski Narodowy Uniwersytet im. Jusupa Balasagyna w Biszkeku, Kirgistan) i kilku latach działalności biznesowej przeniósł się do Turkmeńskiego Konserwatorium Narodowego im. Mai Gulijewej (Aszchabat, Turkmenistan). Według afiliacji w publikacjach pracuje na Wydziale Instrumentów Ludowych w nieistniejącej grupie badawczej pod nazwą "Beýik Türkmenbaşy Studio of Dutar Music". Według fikcyjnej biografii jest autorem licznych prac z zakresu teorii muzyki, religioznawstwa i filozofii Dalekiego Wschodu. Jego bogaty dorobek naukowy (głównie w języku turkmeńskim, kirgiskim i rosyjskim) pozostaje jednak nieznany.

Najbardziej znaną publikacją Kapela Abdulayeva Pilaki jest praca "Filumenistyczne hobby Karola Wojtyły", opublikowana we Wschodnim Roczniku Humanistycznym^[1]. Według tej pracy Karol Wojtyła od dzieciństwa pasjonował się filumenistyką, a jego pasja filumenistyczna była pretekstem pielgrzymek. Filumenistyka "była dla Jana Pawła II wyrazem jego osobistej tożsamości, ciekawości świata i szacunku dla różnorodności kulturowej. Zapałki, zdobywane podczas podróży i spotkań z ludźmi, stawały się pamiątkami, które przechowywały wspomnienia z ważnych momentów w jego pontyfikacie. Filumenistyczne hobby było także narzędziem budowania relacji i bliskości z ludźmi, jak również symbolem pojednania i pokoju. Dziedzictwo filumenistyki Jana Pawła II jest ważnym elementem jego spuścizny duchowej. Kolekcja zapałek ukazuje ludzką i bliską naturę wielkiego duchowego lidera, inspirując przyszłe pokolenia do szacunku dla innych, dialogu międzykulturowego i hojności w służbie innym. To dziedzictwo pozostaje nie tylko wśród wiernych katolików, ale także w sercach ludzi o różnych przekonaniach, pozostawiając niezapomniane ślady i przesłania dla całego świata."^[1] Pomimo absurdalego tekstu publikacja ta została przyjęta do druku w recenzowanym czasopismie naukowym.

Postać Kapeli Abdulayeva Pilaki stała się symbolem patologicznej punktozy w nauce polskiej^[2], a prowokacja naukowa z jego udziałem rozpoczęła dyskusję na temat kondycji nauki w Polsce^[3], w szczególności zasad oceny dorobku naukowego oraz poziomu nauk teologicznych^[4][5][6] Ponadto publikacje autorstwa Kapeli Abdulayeva Pilaki posłużyły jako przedmiot rozważań dotyczących granic prowokacji naukowej^[7].