Karabin peryskopowy

Czarno-białe zdjęcie przedstawia karabin z lufą skierowaną na prawo. Do karabinu, od spodu, przymocowany jest uchwyt o rozbudowanym kształcie. w połowie jego wysokości znajduje się cyngiel połączony z karabinem. Do uchwytu przymocowany jest również peryskop, krzyżujący się z kolbą.
Amerykański karabin Springfield M1903 z peryskopem
Czarno-białe zdjęcie pokazuje czterech żołnierzy w wąskim okopie. Dwóch siedzi opartych plecami o ścianę okopu. Jeden z nich ma zamknięte oczy, drugi zamyślony podpiera ręką głowę. Trzeci żołnierz patrzy przez rurę peryskopu. Czwarty patrzy w peryskop umocowany do karabinu. Karabin wsparty jest o krawędź okopu.
Żołnierz Australian Light Horse w okopie z karabinem peryskopowym podczas bitwy o Gallipoli

Karabin peryskopowy (ang. Periscope rifle) – karabin połączony z peryskopem, wynaleziony w maju 1915 przez starszego szeregowego Williama Beecha, Australijczyka z 2. Batalionu 1. Australijskich Sił Imperialnych[1]. W peryskopy wyposażano także karabiny maszynowe[2].

Po raz pierwszy na szeroką skalę zaczęto korzystać z karabinu peryskopowego w czasie I wojny światowej, podczas bitwy o Gallipoli, gdzie linie okopów były często bardzo blisko siebie (w miejscu zwanym Quinn′s Post zaledwie 50 metrów) – stwarzało to problem, ponieważ okopy wojsk tureckich były wyżej położone, co utrudniało żołnierzom ententy obserwację i ostrzał przeciwnika[1].

Budowa i produkcja

Górne lustro peryskopu zostało zamontowane wzdłuż celownika karabinu, co w połączeniu z dolnym lustrem, w które zaglądał strzelec, dawało mu pole widzenia. Czasami karabin peryskopowy był używany przez strzelca korzystającego z pomocy obserwatora[1].

Karabin produkowany był w prowizorycznym warsztacie na plaży tureckiej Zatoki Anzac i choć okazał się mniej skuteczny niż konwencjonalny karabin, to w niektórych sytuacjach dawał on jedyną możliwość prowadzenia ostrzału, bez narażania się strzelca oraz zmniejszał pewność przeciwnika i jego poczucie bezpieczeństwa[1].

Przypisy

Linki zewnętrzne