Karol z Kalabrii

Karol z Kalabrii
	książę Kalabrii
Okres	od 1309; do 9 listopada 1309
Poprzednik	Robert
Następca	Joanna
	Dane biograficzne
Dynastia	Andegawenowie
Data i miejsce urodzenia	1298 ; Neapol
Data i miejsce śmierci	9 listopada 1328 ; Neapol
Przyczyna śmierci	malaryczna febra
Ojciec	Robert I Mądry
Matka	Jolanta Aragońska
Rodzeństwo	Ludwik, ; przyrodnie: Maria d’Aquino, Karol
Małżeństwo	Katarzyna Habsburżanka; od 1316; do 1323
Małżeństwo	Maria Walezjuszka; od 1324; do 9 listopada 1328
Dzieci	m.in. Joanna I, Maria Neapolitańska

Karol z Kalabrii zwany Karolem Sławnym^[1.1] (wł. Carlo Illustre^[1.1]) (ur. 1298 w Neapolu^[2], zm. 9 listopada 1328 w Neapolu^[2]) – książę Kalabrii od 1309, syn Roberta Mądrego i Jolanty Aragońskiej, ojciec królowej Neapolu Joanny I.

Pochodzenie

Urodził się w 1298 w Neapolu jako starszy syn Roberta Mądrego, księcia Kalabrii i Jolanty, królewny aragońskiej^[3]. Miał młodszego brata Ludwika, który zmarł w dzieciństwie^[1.2]. Ze strony ojca jego dziadkami byli Karol Kulawy i Maria Węgierska^[1.3].

Ojciec Karola został ogłoszony księciem Kalabrii, czyli dziedzicem królestwa Neapolu, w 1296^[3]. W ten sposób pominięto prawa Karola Roberta, którego ojcem był zmarły w 1295 Karol Martel^[4.1], pierworodny syn Karola Kulawego^[1.3]. Jego matka zmarła w 1302^[5]. Dwa lata później jego ojciec poślubił królewnę majorską Sanchę. Karol miał przyrodnie rodzeństwo z pozamałżeńskich związków swego ojca m.in. Marię d'Aquino i Karola Artusa^[1.2].

Następca tronu

Jego ojciec został królem Neapolu w 1309^[1.3]. Karol otrzymał tytuł księcia Kalabrii i został dziedzicem tronu Neapolu.

Karol miał w zwyczaju codzienne organizowanie spotkań z poddanymi, którzy mogli przychodzić do niego na skargę^[1.1]. Dopuszczał do siebie również ubogich^[1.1]. Nie był obojętny na cierpienie zwierząt^[1.1]. Uchodził za rozsądnego, sprawiedliwego i dobrego człowieka^[1.1].

Śmierć i dziedzictwo

Przebywając we Florencji zachorował na malaryczną febrę^[1.1]. Powrócił do Neapolu, gdzie ojciec starał się zapewnić mu jak najlepszą opiekę medyczną^[6.1]. Karol zmarł 9 listopada 1328^[2]. Król Robert bardzo przeżył śmierć swego dziedzica^[6.1].

Wdowa po Karolu była w tym czasie w ciąży^[1.1]. Król rozkazał odprawiać msze w całym kraju w intencji narodzenia się wnuka, lecz Maria Walezjuszka urodziła córkę Marię^[1.1].

Śmierć Karola spowodowała, że jego kuzyn, król Węgier Karol Robert, upominał się o koronę Neapolu^[6.1]. Król Robert aby uniknąć wojny o sukcesję zaręczył starszą córkę Karola, Joannę, z synem Karola Roberta, królewiczem Andrzejem^[6.1]. Po śmierci Roberta w 1343 Joanna objęła tron Neapolu jako samodzielna władczyni^[6.2]. Maria, jako dziedziczka swojej siostry, była pożądaną kandydatką na żonę^[1.4].

Małżeństwa i potomstwo

W 1316 poślubił Katarzynę Habsburżankę, księżniczkę austriacką^[2]. Owdowiał w 1323^[2]. W 1324 poślubił Marię Walezjuszkę, przyrodnią siostrę cesarzowej Konstantynopola Katarzyny II i późniejszego króla Francji Filipa VI^[7].

Z drugiego małżeństwa miał kilkoro dzieci, ale dzieciństwo przeżyły tylko dwie córki:

Joanna I (ur. grudzień 1325 (?)^[4.2], zm. 27 lipca 1382 w Muro Lucano^[4.3]), późniejsza królowa Neapolu,
Maria (ur. maj 1329^[8], zm. 1366), urodzona już po śmierci ojca, żona kolejno: Karola, księcia Durazzo^[1.4], Roberta del Balzo, hrabiego Baux i Avellino^[1.5] oraz Filipa II, cesarza Konstantynopola i księcia Tarentu^[8]; jej córka Małgorzata była żoną króla Neapolu i Węgier Karola III z Durazzo^[4.4].

Przypisy

KazimierzK. Chłędowski KazimierzK., Historie neapolitańskie, Państwowy Instytut Wydawniczy, 1959 .
1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 S. 45-47.
2. 1 2 S. 38.
3. 1 2 3 S. 34-35.
4. 1 2 S. 51-53.
5. ↑ S. 71-72.
1 2 3 4 5 Angiò, Carlo d', detto l'Illustre - Enciclopedia [online], Treccani [dostęp 2025-04-05] (wł.).
1 2 ROBERTO d’Angiò, re di Sicilia-Napoli - Enciclopedia [online], Treccani [dostęp 2025-04-05] (wł.).
Stanisław A.S.A. Sroka Stanisław A.S.A., Genealogia Andegawenów węgierskich, 2015, ISBN 978-83-61033-83-7 .
1. ↑ S. 12.
2. ↑ S. 44.
3. ↑ S. 57-59.
4. ↑ S. 105.
↑ ANGIÒ, Carlo d', detto l'Illustre - Enciclopedia [online], Treccani [dostęp 2025-04-05] (wł.).
KamilK. Janicki KamilK., Damy polskiego imperium, 2017, ISBN 978-83-240-4248-7 .
1. 1 2 3 4 S. 95.
2. ↑ S. 100.
↑ MauriceM. Druon MauriceM., Królowie przeklęci. Lew i lilie, 2011, s. 396, ISBN 978-83-7515-160-2 .
1 2 ANGIÒ, Maria - Enciclopedia [online], Treccani [dostęp 2025-04-06] (wł.).

[Chłędowski1959-1] KazimierzK. Chłędowski KazimierzK., Historie neapolitańskie, Państwowy Instytut Wydawniczy, 1959 .
1 2 3 4 5 6 7 8 9 S. 45-47.

1 2 S. 38.

1 2 3 S. 34-35.

1 2 S. 51-53.

↑ S. 71-72.

[2] 1 2 3 4 5 6 7 8 9 S. 45-47.

[5] 1 2 S. 38.

[6] 1 2 3 S. 34-35.

[13] 1 2 S. 51-53.

[18] S. 71-72.

[:1-3] 1 2 3 4 5 Angiò, Carlo d', detto l'Illustre - Enciclopedia [online], Treccani [dostęp 2025-04-05] (wł.).

[ROBERTOAngiò-4] 1 2 ROBERTO d’Angiò, re di Sicilia-Napoli - Enciclopedia [online], Treccani [dostęp 2025-04-05] (wł.).

[Sroka2015-7] Stanisław A.S.A. Sroka Stanisław A.S.A., Genealogia Andegawenów węgierskich, 2015, ISBN 978-83-61033-83-7 .
↑ S. 12.

↑ S. 44.

↑ S. 57-59.

↑ S. 105.

[8] S. 12.

[15] S. 44.

[16] S. 57-59.

[19] S. 105.

[9] ANGIÒ, Carlo d', detto l'Illustre - Enciclopedia [online], Treccani [dostęp 2025-04-05] (wł.).

[Janicki2017-10] KamilK. Janicki KamilK., Damy polskiego imperium, 2017, ISBN 978-83-240-4248-7 .
1 2 3 4 S. 95.

↑ S. 100.

[11] 1 2 3 4 S. 95.

[12] S. 100.

[14] MauriceM. Druon MauriceM., Królowie przeklęci. Lew i lilie, 2011, s. 396, ISBN 978-83-7515-160-2 .

[ANGIÒMariaEnciclopedia-17] 1 2 ANGIÒ, Maria - Enciclopedia [online], Treccani [dostęp 2025-04-06] (wł.).

[2] 1 2 3 4 5 6 7 8 9 S. 45-47.

[5] 1 2 S. 38.

[6] 1 2 3 S. 34-35.

[13] 1 2 S. 51-53.

[18] S. 71-72.

[8] S. 12.

[15] S. 44.

[16] S. 57-59.

[19] S. 105.

[11] 1 2 3 4 S. 95.

[12] S. 100.

[1.1]

[2]

[3]

[1.2]

[1.3]

[4.1]

[5]

[6.1]

[6.2]

[1.4]

[7]

[4.2]

[4.3]

[8]

[1.5]

[4.4]