Katarzyna II de Valois
 | |
 | |
| tytularna Cesarzowa Łacińska jako Katarzyna II | |
| Okres |
od 1307/1308 |
|---|---|
| Poprzednik |
Katarzyna I |
| Następca |
Robert II |
| księżna Tarentu | |
| Okres |
od 1313 |
| Jako żona | |
| Dane biograficzne | |
| Dynastia | |
| Data urodzenia | |
| Data śmierci | |
| Ojciec | |
| Matka | |
| Mąż | |
| Dzieci |
Robert z Tarentu, |
Katarzyna II de Valois, fr. Catherine II de Valois-Courtenay (ur. 1303[1], zm. 20 września 1346[2][1]) – tytularna cesarzowa Konstantynopola od 1307 r.[1], księżna Tarentu w latach 1313-1332 jako żona Filipa I.
Była także regentką Księstwa Achai 1332-1341 i Gubernatorem Kefaloniii 1341-1346.
Pochodzenie
Była najstarszą córką hrabiego Karola Walezjusza, brata a następnie stryja kolejnych królów Francji, i jego drugiej żony Katarzyny I, tytularnej cesarzowej Konstantynopola[1], z kapetyńskiej gałęzi rodu de Courtenay.
Była siostrą Jana - hrabiego Chartres (zmarłego w dzieciństwie), Joanny - żony hrabiego Roberta III d’Artois i Izabeli, zakonnicy[1].
Miała liczne przyrodnie rodzeństwo, m.in. Filipa VI, króla Francji i Marię, księżną Kalabrii[1] (matkę przyszłej królowej Neapolu Joanny I).
Małżeństwo
W 1303 została zaręczona z Hugonem V Burgundzkim[3], ale w 1307 po śmierci jej matki, jej ojciec zerwał te zaręczyny[4]. W ocenie Karola Walezjusza Hugon nie był wystarczająco silnym kandydatem, który mógłby pomóc w odzyskaniu tronu Konstantynopola[4].
W 1312 Katarzyna została zaręczona z księciem Tarentu Filipem[4]. Dyspensa papieska została wydana 19 maja 1313[4]. 29 lipca 1313 w Fontainebleau odbył się ich ślub[4].
Jej kochankiem był Niccolò Acciaiuoli[5][6].
Intrygi na dworze królewskim w Neapolu
W 1345 r. ofiarą zabójstwa padł mąż królowej Neapolu Joanny I, królewicz węgierski i książę Kalabrii Andrzej Andegaweński. Według niektórych źródeł inicjatorami tego zabójstwa była Katarzyna i jej młodszy syn Ludwik[5][6]. Wspólnikiem Katarzyny i Ludwika był Karol d'Artois, bękart króla Roberta I Mądrego wraz z synem Bertrandem[6].
Kronikarz Domenica da Gravina twierdził, że Katarzyna otruła księżną-wdowę Durazzo, Agnes Périgord[5]. Powodem zabójstwa miały być rosnące wpływy Agnes na dworze królewskim spowodowane zainicjowaniem małżeństwa Marii, młodszej siostry i ówczesnej dziedziczki królowej Joanny I, z synem Agnes, Karolem, co Katarzyna postrzegała jako zagrożenie dla pozycji własnych synów[5][6].
Potomstwo
Filip i Katarzyna mieli pięcioro dzieci:
- Roberta z Tarentu (1319–1364), księcia Tarentu, tytularnego cesarza Konstantynopola jako Robert II,
- Ludwika (1320–1362), męża Joanny I, królowej Neapolu[6],
- Małgorzatę (1325–1380), matkę Jakuba de Baux, księcia Achai, tytularnego cesarza Konstantynopola,
- Marię (1327–?, zmarła młodo),
- Filipa II z Tarentu (1329–1373), księcia Tarentu, tytularnego cesarza Konstantynopola jako Filip III.
Herby
 księstwa Achai |
Cesarstwa Łacińskiego |
Przypisy
- 1 2 3 4 5 6 Maurice Druon, Królowie przeklęci. Lew i lilie., 2011, s. 396, ISBN 978-83-7515-160-2.
- ↑ We wszystkich źródłach podaje się rok 1346, jednak Kazimierz Chłędowski w Historiach Neapolitańskich podaje, że śmierć Katarzyny nastąpiła rok później tj. w 1347 r.
- ↑ Ernest Petit, Histoire des ducs de Bourgogne de la race capétienne, avec des documents inédits et des pièces justificatives, t. 6, 1907, s. 105.
- 1 2 3 4 5 Michael Carr, Motivations and Response to Crusades in the Aegean: c.1300-1350 [online], 2011, s. 44.
- 1 2 3 4 GIOVANNA I d'Angiò, regina di Sicilia - Enciclopedia [online], Treccani [dostęp 2025-03-22] (wł.).
- 1 2 3 4 5 szkic literacki Kazimierza Chłędowskiego (rozdział III „Historii neapolitańskich” z 1917 r., [w:] Polona, polona.pl, s. 56-70 [dostęp 2025-03-22].
| Władcy Cesarstwa Łacińskiego |
|
|---|---|
| Tytularni cesarze łacińscy |
|
