Karolina Bobrowska

Karolina Elżbieta Bobrowska, z domu Barszczewska (ur. 4 listopada 1864 w Warszawie, zm. 1946 w Milanówku^[1]) – polska tłumaczka, przekładała literaturę francuską na polski oraz polską na francuski.

Urodziła się jako córka pedagogów Jana Barszczewskiego i Zuzanny z Sumińskich^[1]. Jej mężem był lekarz Marian Bobrowski (ślub w 1887), z którym miała syna Mariana (?) i córkę Marię (ur. 1894)^[1]. W 1881 ukończyła Średni Zakład Naukowy Izabeli Smolikowskiej w Warszawie. W latach 1907–1912 studiowała na Wydziale Filozofii Uniwersytetu we Fryburgu. Po studiach wróciła do Warszawy, od 1936 mieszkała w Milanówku, została pochowana na tamtejszym cmentarzu^[1].

Znana tłumaczka prac francuskiego filozofa Henriego Bergsona^[2] (takich jak: O bezpośrednich danych świadomości, I wyd. tł. 1913; Materja i pamięć : studjum nad stosunkiem ciała do ducha, I wyd. tł. 1930) a także autorka opracowania Préface à la traduction polonaise de l'essai sur les données immédiates de la conscience de Henri Bergson (1913) dotyczącego przekładów jego esejów^[3].

W dwudziestoleciu międzywojennym XX wieku tłumaczyła także utwory Juliusza Verne’a: Straszny wynalazca (1922), W pogoni za meteorem (1922), Skarby wulkanu (1924), Tajemniczy pilot (1925), W krainie białych niedźwiedzi (1925), Ojczyzna rozbitków (1927)^[4][5].

Poza tym tłumaczyła prace Pierre’a Benoit, Jorisa-Karla Huysmansa, Henriego Ghèona, Ernesta Hello, François Josepha Kieffera, Marie Magdeleine Saeyeys i Clémenta Vautela.

• Karolina Bobrowska – wybór prac tłumaczki
• Maria Barbasiewicz – „Mazowsze” w Karolinie
• Karolina Bobrowska – tłumaczenia w bibliotece Polona