Kazimierz Grudniewicz

Kazimierz Grudniewicz
rotmistrz rotmistrz
Pełne imię i nazwisko

Kazimierz Ludwik Grudniewicz

Data i miejsce urodzenia

24 sierpnia 1894
Zabierzów

Data i miejsce śmierci

wiosna 1940
Charków

Przebieg służby
Siły zbrojne

Wojsko Polskie

Jednostki

Komenda Miasta Kraków

Stanowiska

adiutant

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa

Odznaczenia
Krzyż Niepodległości Srebrny Krzyż Zasługi (II RP, nadany dwukrotnie) Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości

Kazimierz Ludwik Grudniewicz (ur. 24 sierpnia 1894 w Zabierzowie, zm. wiosną 1940 w Charkowie) – rotmistrz Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, ofiara zbrodni katyńskiej.

Życiorys

Syn Ludwika i Emilii z Buczkowskich urodzony 24 sierpnia 1894 w Zabierzowie, w ówczesnym powiecie bocheńskim Królestwa Galicji i Lodomerii[1][2][3]. Uczęszczał do c. k. gimnazjów w Dębicy[4], Sanoku i Lwowie[2]. W latach 1912–1914 należał do Związku Strzeleckiego[2].

18 sierpnia 1914 wstąpił do Legionów Polskich[2]. W szeregach 3 szwadronu kawalerii walczył w kampanii karpackiej i bukowińskiej, a od lipca 1915 na froncie wołyńskim w składzie 6 szwadronu kawalerii[2]. Pozostawał w służbie liniowej do jesieni 1916[2]. W międzyczasie (10 czerwca 1916) zdał egzamin dojrzałości w c. k. Gimnazjum w Gorlicach[5]. W 1917 przebywał w szpitalu, po powrocie do zdrowia pełnił służbę w Głównym Urzędzie Zaciągowym w Częstochowie[2]. Po kryzysie przysięgowym (lipiec 1917) został przeniesiony do Polskiego Korpusu Posiłkowego[2]. W lutym 1918 internowany w Wiedniu[2].

Po odzyskaniu niepodległości wstąpił do Wojska Polskiego[2]. 17 lipca 1919 jako podoficer byłych Legionów Polskich został mianowany z dniem 1 lipca 1919 podporucznikiem w kawalerii z przydziałem do 2 pułku szwoleżerów[6]. 27 listopada 1919 został przydzielony do Dowództwa Okręgu Generalnego Grodno[7]. 19 stycznia 1921 został zatwierdzony z dniem 1 kwietnia 1920 w stopniu porucznika, w kawalerii, w grupie ofic erów byłych Legionów Polskich[8].

Pełnił służbę w Komendzie Placu Częstochowa, a jego oddziałem macierzystym był 2 pułk szwoleżerów[9][10]. 3 maja 1922 został zweryfikowany w stopniu porucznika ze starszeństwem od 1 czerwca 1919 i 192. lokatą w korpusie oficerów jazdy (od 1924 – kawalerii)[11][12]. W 1924 został przeniesiony do korpusu oficerów administracji (dział kancelaryjny) i wyznaczony na stanowisko na stanowisko oficera placu Częstochowa (typ I)[13][14]. 3 maja 1926 prezydent RP nadał mu stopień kapitana ze starszeństwem z dnia 1 lipca 1925 i 2. lokatą w korpusie oficerów administracji, grupa kancelaryjna[15][16][17][18]. W grudniu 1926 został przydzielony do Komendy Miasta Kraków[19][16][20][18]. W marcu 1934 został przeniesiony do korpusu oficerów kawalerii z pozostawieniem na dotychczasowym stanowisku w Komendzie Miasta Kraków i zezwoleniem na występowanie w barwach 2 pułku szwoleżerów[21]. W 1937 lub 1938 znów został przeniesiony do korpusu oficerów administracji, grupa administracyjna[22][23]. W marcu 1939 nadal pełnił służbę w Komendzie Miasta Kraków na stanowisku adiutanta[24]. Mieszkał w Krakowie przy ul. Zyblikiewicza 5[3]. Obowiązki służbowe łączył z działalnością społeczną w Wojskowym Klubie Sportowym Wawel, w którym kierował sekcją szermierczą oraz w Klubie Sportowym Cracovia, w którym kierował sekcją tenisową[25][26].

W nieznanych okolicznościach, po agresji ZSRR na Polskę (17 września 1939), dostał się do sowieckiej niewoli i został osadzony w obozie w Starobielsku[1][3]. Wiosną 1940 został zamordowany przez funkcjonariuszy NKWD w Charkowie i pogrzebany w Piatichatkach[1]. Od 17 czerwca 2000 spoczywa na Cmentarzu Ofiar Totalitaryzmu w Charkowie[27]. Figuruje na tzw. liście Gajdideja (poz. 706)[28].

Był żonaty z Marią[3] (1893–1971)[29].

5 października 2007 minister obrony narodowej Aleksander Szczygło mianował go pośmiertnie na stopień majora[30][31]. Awans został ogłoszony 9 listopada 2007, w Warszawie, w trakcie uroczystości „Katyń Pamiętamy – Uczcijmy Pamięć Bohaterów”.

Ordery i odznaczenia

Zobacz też

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 Księga Cmentarna Charkowa 2003 ↓, s. 151.
  2. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 Janusz Cisek, Ewa Kozłowska, Łukasz Wieczorek: Grudniewicz Kazimierz. [w:] Słownik Legionistów Polskich 1914-1918 [on-line]. Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. [dostęp 2026-07-03].
  3. 1 2 3 4 Zarządzenie postępowania o stwierdzenie zgonu. „Dziennik Polski”. 294 (620), s. 9, 1946-10-26. Kraków.
  4. ↑ Sprawozdanie 1908 ↓, s. 64, w roku szkolnym 1907/1908 ukończył klasę IVb.
  5. ↑ Sprawozdanie 1916 ↓, s. 39.
  6. ↑ Dz. Rozk. Wojsk. Nr 80 z 26 lipca 1919, poz. 2713.
  7. ↑ Dz. Rozk. Wojsk. Nr 98 z 28 grudnia 1919, poz. 4212.
  8. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 4 z 29 stycznia 1921, s. 139.
  9. ↑ Spis oficerów 1921 ↓, s. 241.
  10. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 597.
  11. ↑ Lista starszeństwa 1922 ↓, s. 169.
  12. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 683.
  13. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 1283, 1326.
  14. ↑ Jarno 2001 ↓, s. 238.
  15. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 18 z 3 maja 1926, s. 133.
  16. 1 2 Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 826.
  17. 1 2 Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 355.
  18. 1 2 Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 10 z 15 września 1933, s. 188.
  19. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 53 z 16 grudnia 1926, s. 442.
  20. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 504.
  21. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 7 z 12 marca 1934, s. 87.
  22. 1 2 Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 11 listopada 1938, s. 56.
  23. ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 299.
  24. ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 838.
  25. ↑ Rocznik Sportowy 1934 ↓, s. 443.
  26. ↑ Historia 1937 ↓, s. 56.
  27. ↑ Księga Cmentarna Charkowa 2003 ↓, s. LXXIV.
  28. ↑ Gajowniczek 1992 ↓, s. 299.
  29. ↑ Maria Grudniewicz. Zarząd Cmentarzy Komunalnych w Krakowie. [dostęp 2026-07-03].
  30. ↑ Decyzja Nr 439/MON Ministra Obrony Narodowej z dnia 5 października 2007 w sprawie mianowania oficerów Wojska Polskiego zamordowanych w Katyniu, Charkowie i Twerze na kolejne stopnie oficerskie. Decyzja nie została ogłoszona w Dzienniku Urzędowym MON.
  31. ↑ Łojek 2008 ↓, s. 215.
  32. ↑ M.P. z 1931 r. Nr 132, poz. 199 (ISAP)
  33. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 11 listopada 1931, s. 366.
  34. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2026-07-03].
  35. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2026-07-03].

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.