Kazimierz Jaroszewski

Kazimierz Jaroszewski

Data i miejsce urodzenia	16 stycznia/lutego 1882 Mińsk Mazowiecki lub Kampinos
Data śmierci	po 1964
Prezydent Tarnowa
Okres	od października 1947 do lutego 1949
Przynależność polityczna	PZPR
Poprzednik	Eugeniusz Sit
Następca	Jan Pałka
Odznaczenia

Kazimierz Jaroszewski, pseudnonimy „Kustra” i „Ekstra” (ur. 6^[1]/16 stycznia lub 16 lutego 1882 w Mińsku Mazowieckim lub Kampinosie, zm. po 1964^[2]) – polski działacz polityczny i samorządowy, księgowy, urzędnik, prezydent Tarnowa (1947–1949).

Syn Mikołaja, z zawodu krawiec, ok. 1909 ukończył też roczny kurs księgowości na uniwersytecie ludowym im. Adama Mickiewicza. Od 1899 działał w młodzieżowym kole Polskiej Partii Socjalistycznej w Warszawie-Woli. W marcu 1901 aresztowany i osadzony w X Pawilonie Cytadeli Warszawskiej, od 1903 do 1905 wyrokiem Warszawskiej Izby Sądowej zesłany do guberni irkuckiej. W 1905 powrócił do kraju, działał pod pseudonimem „Ekstra” w strukturach PPS w Radomiu i Piotrkowie. Od listopada 1905 do lipca 1906 ponownie więziony, następnie działał w PPS-ie w Łodzi i Radomiu. W 1906 został członkiem Okręgowego Komitetu Robotniczego PPS-Lewicy w Radomiu. W kwietniu 1907 ponownie aresztowany, więziony w Radomiu i na Pawiaku, a od 1908 po skazaniu za redagowanie podziemnego pisma w Łomży^[2].

Wiosną 1908 wyjechał do Krakowa, gdzie był sekretarzem Zarządu Oddziału Zagranicznego PPS-Lewicy i współzałożycielem Robotniczego Stowarszyszenia Spozywców „Naprzód”. W 1909 podjął pracę w Towarzystwie Naftowym „Premier” w Borysławiu, został tam organizatorem Powszechnej Spółdzielni Spożywców Pracowników Naftowych oraz do 1914 członkiem komitetu miejskiego Polska Partia Socjalno-Demokratycznej Galicji i Śląska Cieszyńskiego. Wykładał historię na kursach Związku Strzeleckiego, od 1914 zatrudniony w intendenturze Legionów Polskich w Krakowie. W 1917 aktywny przy budowie struktur PPS w Zagłębiu Dąbrowskim, a od 1917 ponownie w Borysławiu, gdzie podjął prace w przemyśle naftowym^[2].

W Borysławiu działał w PPSD i po zjednoczeniu od 1919 PPS, działał w Komitecie Aprowizacyjnym (1919–1921). Następnie pracował krótko jako dyrektor firmy Apronaft (zajmującej się żywieniem robotników naftowych)^[3], potem kierownik działu materiałowego w Koncernie Galicyjskie Gwarectwo Naftowe „Harklowa” Lwów, dyrektor Powiatowej Kasy Chorych w Drohobyczu (1924–1929) oraz pracownik Komitetu Budowy Domów Robotniczych w Borysławiu (od 1930). Został szefem komitetu PPS w Borysławiu i tamtejszego Towarzystwa Uniwersytetu Robotniczego. Wybierany do rady miejskiej Drohobycza, gdzie kierował klubem PPS, w latach 1934–1937 zasiadał w Komisji Wnioskowej i Radzie Naczelnej PPS. Został prezesem Związku Zawodowego Pracowników Umysłowych Przemysłu Naftowego w Polsce i szefem miejscowej spółdzielni spożywców naftowych, w 1939 przewodniczył strajkowi pracowników umysłowych branży naftowej^[2].

Podczas II wojny światowej znalazł się na terenach okupowanych przez ZSRR. Był księgowym w przedsiębiorstwie zajmującym się spławem drewna, a od 1941 pracownikiem delegatury polskiej ambasady w Samarkandzie. W 1942 po ewakuacji do Iranu zajmował się kontrolą obozów dla polskich uchodźców, a od sierpnia 1943 do czerwca 1947 z ramienia rządu kierował opieką społeczną dla Polaków przebywających w Palestynie. Po powrocie do Polski od października 1947 do lutego 1949 pozostawał prezydentem Tarnowa. Należał do Polskiej Partii Socjalistycznej (lubelskiej), od 1948 w szeregach Polskiej Zjednoczonej Partii Robotniczej. W 1949 został szefem tarnowskiej Ubezpieczalni Społecznej. Pomiędzy 1951 a 1955 pracował jako księgowy w Jelinie-Zdroju i Szczawnie-Zdroju. W 1958 przeszedł na rentę, zmarł po 1964^[2].

W młodym wieku utracił lewą nogę. W 1931 został odznaczony Medalem Niepodległości^[2][1].