Kazimierz Kirkin

Kazimierz Kirkin
Ilustracja
major piechoty major piechoty
Pełne imię i nazwisko

Kazimierz Konstanty Walerian Kirkin

Data i miejsce urodzenia

20 stycznia 1899
Peczeniżyn

Data śmierci

1978

Przebieg służby
Siły zbrojne

Wojsko Polskie

Jednostki

26 pułk piechoty

Stanowiska

dowódca batalionu

Główne wojny i bitwy

I wojna światowa
wojna polsko-ukraińska
wojna polsko-bolszewicka
II wojna światowa

Odznaczenia
Krzyż Srebrny Orderu Virtuti Militari Krzyż Niepodległości Krzyż Walecznych (1920–1941, dwukrotnie) Złoty Krzyż Zasługi (II RP) Medal Pamiątkowy za Wojnę 1918–1921 Medal Dziesięciolecia Odzyskanej Niepodległości Medal Pamiątkowy Wielkiej Wojny (Francja)

Kazimierz Konstanty Walerian Kirkin (ur. 20 stycznia 1899 w Peczeniżynie, zm. w 1978) – major piechoty Wojska Polskiego, działacz niepodległościowy, kawaler Orderu Virtuti Militari.

Życiorys

Syn Józefa i Walerii z Schumacherów urodzony 20 stycznia 1899 w Peczeniżynie, w ówczesnym powiecie kołomyjskim Królestwa Galicji i Lodomerii[1][2]. W latach 1909–1913 uczęszczał do c. k. Wyższego Gimnazjum z językiem wykładowym polskim w Kołomyi[3][4]. Od jesieni 1913 kontynuował naukę w gimnazjum we Lwowie[1].

20 września 1914 wstąpił do Legionów Polskich. Walczył w szeregach 3 kompanii I batalionu 2 pułku piechoty[1]. Wyróżnił się 21 czerwca 1916 w boju pod Hruziatynem[1]. W 1922 ówczesny podpułkownik Mieczysław Boruta-Spiechowicz przedstawił go do odznaczenia Orderem Virtuti Militari[1].

W 1917 wymieniony jako starszy szeregowiec w spisie oficerów, podoficerów i żołnierzy skierowanych na 2 Kurs Wyszkolenia[2]. Następnie służył w 2 pp Polskiego Korpusu Posiłkowego[2]. Po bitwie pod Rarańczą (15/16 lutego 1918) dołączył z II Brygadą Legionów Polskich do II Korpusu Polskiego w Rosji[1]. Służył w 13 pułku strzelców polskich[1]. 11 maja 1918 w bitwie pod Kaniowem dostał się do niewoli niemieckiej[1].

7 stycznia 1919, po powrocie z niewoli, wstąpił do 2 pułku piechoty Legionów[1]. 11 stycznia 1920 został ranny w walkach z bolszewikami nad Berezyną[1]. Po wyleczeniu został przydzielony do batalionu zapasowego 2 pp Leg.[5] Posiadał wówczas rangę sierżanta[5]. 18 maja 1920 został mu udzielony trzymiesięczny urlop „celem poratowania zdrowia”[5]. Od 15 stycznia 1921 był uczniem dziesięciomiesięcznego kursu uzupełniającego dla szeregowych bez cenzusu (klasa 10.) w Wielkopolskiej Szkole Podchorążych Piechoty w Bydgoszczy[6]. 24 kwietnia 1922, po ukończeniu kursu i otrzymaniu tytułu sierżanta-podchorążego, został przydzielony do kadry bydgoskiej szkoły jako instruktor (od 11 sierpnia 1922 była to Oficerska Szkoła dla Podoficerów)[7]. 9 września 1922 został mianowany z dniem 1 sierpnia 1922 podporucznikiem w korpusie oficerów piechoty i 11. lokatą z równoczesnym wcieleniem do 22 pułku piechoty w Siedlcach oraz pozostawieniem na dotychczasowym stanowisku w szkole oficerskiej[8]. 16 listopada 1923 został przemianowany z dniem 1 listopada 1923 na oficera zawodowego w stopniu porucznika ze starszeństwem z 1 listopada 1920 i 57. lokatą w korpusie oficerów piechoty[9][10][11][12]. W tym samym roku został przydzielony do macierzystego pułku w Siedlcach oraz ukończył kurs w Centralnej Szkole Strzelniczej w Toruniu[13][14][15][1]. 2 kwietnia 1929 prezydent RP nadał mu z dniem 1 stycznia 1929 stopień kapitana w korpusie oficerów piechoty i 62. lokatą[16][17].

W marcu 1932 został przeniesiony do Korpusu Ochrony Pogranicza[18][19][20]. Służył w batalionie KOP „Kopyczyńce” na stanowisku dowódcy 3 kompanii granicznej KOP „Husiatyń”[1]. W trakcie IX Narodowych Zawodów Strzeleckich, Myśliwskich i Łuczniczych, przeprowadzonych w dniach 15–22 lipca 1934 w Warszawie zdobył tytuł indywidualnego mistrza Polski w konkurencji pistolet wojskowy P.w. 1 oraz tytuł zespołowego mistrza Polski w trzech konkurencjach pistoletu wojskowego: P.w. 1, P.w. 6 oraz P. w. 1 + P.w. 6[21].

Na stopień majora został awansowany ze starszeństwem z 1 stycznia 1936 i 129. lokatą w korpusie oficerów piechoty[22][23]. W marcu 1939 pełnił służbę w 26 pułku piechoty w Gródku Jagiellońskim na stanowisku dowódcy I batalionu[24]. Był członkiem Wojskowego Klubu Sportowego Gródek Jagielloński[25].

Na czele wspomnianego pododdziału walczył w kampanii wrześniowej. W nocy z 6 na 7 września 1939 dowodzony przez niego batalion wyładował się w Zegrzu i podporządkowany dowódcy Warszawskiej Brygady Obrony Narodowej obsadził Zegrze, frontem na północ[26]. Później obsadził wieś Struga, a następnie walczył w obronie Warszawy na pododcinku „Południowo-Wschodnim”[27]. Po kapitulacji załogi stolicy dostał się do niewoli niemieckiej i został osadzony w Oflagu X B Nienburg[28]. 8 kwietnia 1940 został przeniesiony do Oflagu X A Itzehoe[28]. Od 13 do 25 października 1941 przebywał w szpitalu obozowym[28].

Był żonaty z Heleną Jadwigą Kulbicką (1900–1993), z którą miał córkę Annę Marię (1927–2017), zamężną Ręcka, a wcześniej Rękawek[1].

Ordery i odznaczenia

Przypisy

  1. 1 2 3 4 5 6 7 8 9 10 11 12 13 14 15 16 17 18 Kirkin Kazimierz. [w:] Kolekcja Orderu Wojennego Virtuti Militari, sygn. I.482.76-7208 [on-line]. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2026-07-09].
  2. 1 2 3 Janusz Cisek, Ewa Kozłowska, Łukasz Wieczorek: Kirkin Kazimierz Konstantyn Walerian. [w:] Słownik Legionistów Polskich 1914-1918 [on-line]. Muzeum Józefa Piłsudskiego w Sulejówku. [dostęp 2026-07-09].
  3. ↑ Sprawozdanie 1910 ↓, s. 113, w roku szkolnym 1909/1910 ukończył klasę Ia.
  4. ↑ Sprawozdanie 1914 ↓, s. 100, 17 października 1913 jako uczeń klasy Va wystąpił z gimnazjum.
  5. 1 2 3 Rozkaz Nr 45 Dowództwwa Okręgu Generalnego Kielce z 18 maja 1920, pkt 13 Urlopy. zbrojownia.cbw.wp.mil.pl. [dostęp 2026-07-10].
  6. ↑ Szkic historyczny 1924 ↓, s. 97, 98, 104, kurs został przedłużony o cztery miesiące.
  7. ↑ Szkic historyczny 1924 ↓, s. 42.
  8. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 33 z 16 września 1922, s. 716.
  9. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 72 z 17 listopada 1923, s. 759.
  10. ↑ Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 450.
  11. ↑ Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 392.
  12. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 248.
  13. 1 2 Rocznik Oficerski 1923 ↓, s. 188.
  14. 1 2 Rocznik Oficerski 1924 ↓, s. 177.
  15. ↑ Rocznik Oficerski 1928 ↓, s. 38.
  16. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 8 z 3 kwietnia 1929, s. 107.
  17. 1 2 Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 70.
  18. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 6 z 23 marca 1932, s. 253.
  19. ↑ Rocznik Oficerski 1932 ↓, s. 907.
  20. ↑ Lista starszeństwa 1935 ↓, s. 68.
  21. ↑ Józef Wł. Kobylański. Zwycięstwo K.O.P. w IX Narodowych Zawodach Strzeleckich. „Przegląd Strzelecki i Łuczniczy”. 4, s. 13, lipiec-sierpień 1934. Warszawa..
  22. ↑ Rybka i Stepan 2021 ↓, s. 381.
  23. 1 2 3 Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 28.
  24. ↑ Rybka i Stepan 2006 ↓, s. 579.
  25. 1 2 Odznaka Strzelecka – nadanie „na stałe”. „Dziennik Zarządzeń i Rozkazów Zarządu Głównego Związku Strzeleckiego”. 15, 1938-09-01. Warszawa.
  26. ↑ Głowacki 1985 ↓, s. 25, 198.
  27. ↑ Głowacki 1985 ↓, s. 182, 212, 327.
  28. 1 2 3 Program „Straty osobowe i ofiary represji pod okupacją niemiecką”. Fundacja „Polsko-Niemieckie Pojednanie”. [dostęp 2026-07-10].
  29. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 7 z 26 stycznia 1923, s. 66, jako Franciszek Kirkin.
  30. ↑ M.P. z 1931 r. Nr 132, poz. 199 (ISAP)
  31. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2026-07-09].
  32. ↑ Kartoteka personalno-odznaczeniowa. Wojskowe Biuro Historyczne. [dostęp 2026-07-09].
  33. ↑ M.P. z 1938 r. Nr 178, poz. 326 (ISAP).
  34. ↑ Dz. Pers. MSWojsk. ↓, Nr 3 z 11 listopada 1938, s. 24.

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.