Kele Okereke

Okereke poznał za pośrednictwem wspólnych znajomych gitarzystę ze wschodniego Londynu Russella Lissacka, z którym założył w 1999 roku zespół indierockowy Bloc Party (początkowo pod nazwą Angel Range^[12]). W 2000 roku dołączył do nich basista Gordon Moakes, odpowiadając na ogłoszenie zamieszczone w magazynie NME, a w 2003 roku perkusistą grupy został Matt Tong, po tym, jak ośmiu innych kandydatów nie spełniło oczekiwań Bloc Party^[13]. Okereke nie zdradził rodzicom, że został muzykiem, dopóki jego zespół nie podpisał kontraktu płytowego. Wtedy też zrezygnował ze studiów^[8].

Debiutancki album zespołu Bloc Party, wydany w 2005 roku Silent Alarm, znalazł się na 3. miejscu listy przebojów w Wielkiej Brytanii, a jego szybkie tempo porównywano do post-punkowego zespołu Gang of Four^[13][14], o którym Okereke powiedział w wywiadzie dla dziennika The Guardian, że nigdy o nich nie słyszał^[15]. W 2007 roku Okereke stwierdził, że teksty piosenek na albumie są zbyt abstrakcyjne i że zainspirował się zespołem The Smiths, aby pisać bardziej bezpośrednie utwory^[13].

Zespół wydał swój drugi album studyjny, A Weekend in the City, w lutym 2007 roku, osiągając 12. miejsce na liście Billboard 200 w Stanach Zjednoczonych^[16] i 2. miejsce na liście UK Albums Chart^[17]. Na potrzeby albumu Okereke wybrał bardziej osobiste i polityczne tematy piosenek. Jego kuzyn Christopher Alaneme został zamordowany w rasistowskim ataku, a londyński barman David Morley został pobity na śmierć w prawdopodobnie homofobicznym incydencie typu happy slapping. Okereke powiedział, że właśnie te wydarzenia, w połączeniu z zamachami bombowymi w Londynie 7 lipca 2005 roku, „pobudziły [jego] sposób myślenia” i skłoniły go do napisania „mrocznych, większych i dość szorstkich” tekstów^[18].

Na początku 2007 roku Okereke krytycznie odniósł się do komentarzy Liama i Noela Gallagherów z Oasis. Liam nazwał Bloc Party „zespołem z University Challenge”, a Noel zbył ich mianem „indie shitu”. Okereke odpowiedział, nazywając Oasis „najbardziej przereklamowanym i zgubnym zespołem wszech czasów”, stwierdzając też, że „uczynili głupotę modną”. Powiedział także, iż pomimo miłości Oasis do Beatlesów, nie ewoluowali jak ich idole i że są „powtarzalnymi luddystami”^[19]. Kiedy zespół Oasis odwołał swój występ jako headliner na festiwalu Rock en Seine w sierpniu 2009 roku i ostatecznie rozpadł się, Okereke przekazał tę nowinę publiczności, nazywając Gallagherów „bliźniakami z krwi i kości”^[20].

Trzeci album zespołu, Intimacy, ukazał się na płycie kompaktowej pod koniec października 2008 roku, a jego głównym wydawcą była Wichita Recordings^[21]. Zajął 8. miejsce na brytyjskiej liście przebojów^[22] i 18. miejsce na liście Billboard 200 w Stanach Zjednoczonych^[16]. W sierpniu 2009 roku Okereke z zespołem wydał singel „One More Chance”, po czym Bloc Party zawiesił działalność^[1].

W 2011 roku Okereke ponownie połączył siły z Bloc Party, aby nagrać czwarty album zespołu, Four, który ukazał się w sierpniu 2012 roku^[1]. Osiągnął on trzecie miejsce na brytyjskiej liście przebojów UK Albums Chart^[23]. W 2013 roku zespół wydał EP-kę zatytułowaną The Nextwave Sessions i ponownie przerwał działalność. Zespół reaktywował się w 2015 roku w nowym składzie. 29 stycznia 2016 roku wydali swój piąty album Hymns, charakteryzujący się soulowym i rockowym brzmieniem^[1]. Osiągnął 12. miejsce na brytyjskiej liście UK Albums Chart^[24]. Przed wybuchem pandemii COVID-19 mieli już gotowy szósty album, lecz płyta Alpha Games, zawierająca ostre rockowe brzmienia, miała premierę w kwietniu 2022 roku^[1].

Okereke po przeprowadzce w 2008 roku do Berlina zaczął pracować nad własnymi utworami, które charakteryzowały się większymi wpływami elektronicznymi niż te wykonywane w ramach zespołu Bloc Party^[12]. Wystąpił gościnnie w utworze DJ-a Tiësto „It’s Not the Things You Say”^[25] z albumu Kaleidoscope, wydanego 6 października 2009 roku^[26], a także w utworze Martina Solveiga „Ready 2 Go” z albumu Smash wydanym w czerwcu 2011 roku^[27].

Okereke wydał swój pierwszy solowy album zatytułowany The Boxer, 21 czerwca 2010 roku nakładem wytwórni Wichita i Polydor w Europie oraz dzień później za pośrednictwem Glassnote Records na pozostałych kontynentach^[28]. Album został wydany pod pseudonimem Kele^[29], a jego producentem był XXXChange^[30][28]. Okereke wyjaśnił tytuł albumu następująco: „Jako bokser nie możesz polegać na nikim innym, tylko na sobie, aby osiągnąć to, co chcesz osiągnąć. Nawet jeśli przyjmujesz ciosy, musisz skupić się na swoich priorytetach i iść dalej. Pomyślałem, że to inspirujący obraz”^[31].

Pierwszy singel z albumu, „Tenderoni”, został wydany w połowie czerwca 2010 roku^[32]. Wydał on następnie singel „Everything You Wanted”^[33]. Został on zremiksowany przez południowoafrykańskich producentów DJ-a Qnessa i DJ-a Mujavę, którzy połączyli pop z tradycyjną południowoafrykańską muzyką kwaito^[34].

13 września 2011 roku magazyn NME i wytwórnia Wichita Recordings ogłosiły, że Okereke wyda kontynuację albumu – minialbum zatytułowany The Hunter^[35][36]. Miał on swoją premierę 7 listopada tego samego roku^[37]. 22 września 2013 roku ukazał się singel „Turn It Around” zespołu Sub Focus z ich drugiego albumu studyjnego Torus, na którym zaśpiewał gościnnie Okereke^[38][39].

23 lipca 2014 roku Okereke ogłosił, że jego drugi solowy album zatytułowany Trick zostanie wydany nakładem jego własnej wytwórni Lilac Records za pośrednictwem Kobalt Label Services 13 października tego samego roku^[40]. Swój trzeci album, Fatherland, wydał 6 października 2017 roku pod swoim pełnym nazwiskiem, podczas gdy jego dwa pierwsze albumy ukazały się pod pseudonimem „Kele”. Do lipca 2017 roku z albumu wydano dwa utwory: „Yemaya” i „Streets Been Talkin'”^[41].

W styczniu 2019 roku w Londynie premierę miał napisany przez Okerekego i Matta Jonesa musical Leave to Remain^[42], wyreżyserowany przez Robby’ego Grahama^[43]. Spektaklowi, opowiadającemu historię miłosną pary gejów Obiego i Alexa przez pryzmat Brexitu, towarzyszył album z nowymi piosenkami^[44].

Po krótkiej przerwie w solowej karierze, z powodu trasy koncertowej Bloc Party z okazji rocznicy albumu Silent Alarm w 2019 roku, Okereke powrócił do solowych projektów^[12]. W listopadzie 2019 roku ukazał się jego czwarty solowy album studyjny, 2042^[45]. Tytuł nawiązywał do roku, w którym według danych spisowych przewidywano, że mniejszości etniczne staną się większością w Stanach Zjednoczonych^[46]. Duża część albumu poruszała tematy polityczne, takie jak skandal Windrush czy pożar Grenfell Tower. Muzycznie Kele połączył na nim funk z eksperymentalnym electro, glitchowymi gitarami i zachodnioafrykańskimi rytmami. Album wydał pod pseudonimem Kele, ponownie porzucając swoje nazwisko^[47].

W maju 2021 roku Okereke opublikował swój piąty album studyjny zatytułowany The Waves Pt. 1^[48], a jego jednym z singli został cover piosenki „Smalltown Boy” zespołu Bronski Beat^[49]. W marcu 2023 roku wydał szósty album studyjny pn. The Flames Pt. 2^[50], którego pierwszym singlem był utwór „Vandal”, udostępniony pod koniec listopada 2022 roku^[50]. W styczniu 2025 roku premierę miał siódmy album, pn. The Singing Winds Pt. 3^[51]. Jego pierwszymi dwoma singlami były „Hometown Edge” i „It Wasn’t Meant To Be”^[51].

• Silent Alarm (2005)
• A Weekend in the City (2007)
• Intimacy (2008)
• Four (2012)
• Hymns (2016)
• Alpha Games (2022)