Kieran Trippier

Trippier, rozpoczynając karierę w akademii Manchester City w wieku dziewięciu lat, podpisał swój pierwszy kontrakt zawodowy w 2007 roku^[5].

W sezonie 2007–08 stał się stałym graczem w rezerwach, zdobywając Puchar FA Youth^[6]. W 2009 roku uczestniczył w meczu towarzyskim z FC Barceloną na Camp Nou^[7]. Ostatecznie w lidze w barwach City nie zadebiutował^[8].

W lutym 2010 roku został wypożyczony do klubu Championship, Barnsley, gdzie zagrał trzy mecze, a kontuzja przerwała jego pierwsze wypożyczenie^[9].

W sierpniu 2010 roku powrócił do Barnsley na kolejne sześciomiesięczne wypożyczenie^[10]. W styczniu 2011 roku podpisał umowę na pozostanie do końca sezonu 2010–11, zdobywając nagrodę Młodego Zawodnika Roku po rozegraniu 41 spotkań i strzeleniu dwóch goli, w tym kręconego rzutu wolnego przeciwko Leeds United^[9][11].

W lipcu 2011 roku dołączył na sezonowe wypożyczenie do klubu Championship, Burnley, zastępując Tyrone'a Mearsa^[12]. Zadebiutował w sierpniu 2011 roku, a jego udane występy przyczyniły się do stałego transferu. Został ostatecznie wykupiony przez Burnley w styczniu 2012 roku, podpisując kontrakt na trzy i pół roku^[13].

Po swoich występach wygrał nagrodę zawodnika roku klubu^[14]. Dwukrotnie został wybrany do PFA Championship Drużyna roku (za sezony 2012–13^[15] i 2013–14^[16]). Jego wkład przyczynił się do awansu Burnley do Premier League po sezonie 2013/2014^[17].

W maju 2014 roku, po zakończeniu sezonu, podpisał nową umowę na trzy lata, pomimo zainteresowania ze strony Arsenalu^[18].

19 czerwca 2015 roku podpisał kontrakt z klubem Tottenham Hotspur, występującym w angielskiej Premier League, za kwotę 3,5 miliona funtów^[19].

Głównie występował na pozycji prawego obrońcy, dołączył do zespołu prowadzonego przez Mauricio Pochettino, mając konkurować o miejsce w pierwszym składzie z Kyle’em Walkerem^[20].

Debiut w barwach Tottenhamu miał miejsce 25 października 2015 roku w zwycięskim spotkaniu wynikiem 5:1 przeciwko Bournemouth^[21]. 6 lutego 2016 roku zdobył pierwszą bramkę dla klubu w zwycięskim 1:0 meczu przeciwko Watford^[22]. W 2016 roku zadebiutował w Lidze Mistrzów meczu fazy grupowej przeciwko CSKA Moskwa. Spotkanie zakończyło się zwycięstwem anglików 1:0, a Trippier rozegrał pełny wymiar czasowy gry^[23].

W czerwcu 2017 roku przedłużył umowę z Tottenhamem na pięć lat^[24]. Po transferze Kyle'a Walkera do Manchesteru City, Trippier stał się stałym członkiem wyjściowego składu Tottenhamu na początku sezonu 2017–18^[25].

W 2017 roku odegrał istotną rolę w meczu fazy grupowej Ligi Mistrzów przeciwko hiszpańskiemu Realowi Madryt^[26]. Spotkanie po bramkach dla ,,kogutów", które strzelili Dele Alli oraz Christian Eriksen, spotkanie zakończyło się dwubramkowym zwycięstwem anglików wynikiem 3:1^[27]. Ostatecznie w tym sezonie odpadli w 1/8 finału Ligi Mistrzów przegrywając z włoskim Juventusem^[28].

W sezonie 2018–19 Trippier, powracając do składu przeciwko Fulham, zanotował trafienie z rzutu wolnego^[29]. Pomimo tego, sezon ten został uznany za rozczarowujący ze względu na kontuzje oraz liczne błędy obronne, w tym samobójcze trafienie do własnej bramki w spotkaniu z Chelsea^[30][31].

Dotarł do finału Ligi Mistrzów UEFA. W finale, Spurs przegrali 2–0 z Liverpoolem^[32][33]. Po zakończeniu sezonu Trippier opuścił Tottenham, gdzie zanotował 114 występów we wszystkich rozgrywkach klubowych^[34].

W lipcu 2019 roku dołączył do hiszpańskiego klubu Atlético Madrid w, podpisując trzyletni kontrakt za 20 milionów funtów plus dodatki^[35][36]. W debiucie w La Liga przeciwko Getafe, udzielając asysty, odegrał istotną rolę w zwycięstwie 1–0^[37].

W grudniu 2020 roku otrzymał 10-tygodniowe zawieszenie i karę finansową 70 000 funtów za naruszenie zasad dotyczących zakładów piłkarskich. Zawieszenie zostało czasowo unieważnione przez FIFA, ale CAS odrzucił apelację^[38][39].

Powrócił do gry w marcu 2021 roku w meczu z Realem Madryt, zakończonym remisem 1–1^[40]. Łącznie w Madrycie wystąpił w 86 spotkaniach, gdzie zaliczył 11 asyst^[41].

7 stycznia 2022 roku podpisał kontrakt z klubem Newcastle United, występującym w angielskiej Premier League, na okres dwóch i pół roku, za kwotę 12 milionów funtów plus dodatki^[42].

Zadebiutował 8 stycznia w przegranym 0:1 meczu trzeciej rundy Pucharu Anglii przeciwko Cambridge United^[43]. 8 lutego zdobył swoją pierwszą bramkę dla Newcastle United, strzelając bezpośrednio z rzutu wolnego w zwycięskim 3:1 meczu z Evertonem^[44].

21 sierpnia 2022 roku Trippier zdobył trzeciego gola dla Newcastle w zremisowanym 3:3 spotkaniu z Manchesterem City. W późniejszej części meczu otrzymał początkowo czerwoną kartkę od sędziego Jarreda Gilletta za faul na wysokość kolana na Kevinie De Bruyne, jednak decyzję tę uchyliła technologia VAR^[45][46].

W 2023 roku przedłużył kontrakt do lata 2025^[47]. Po sezonie został wymieniony w drużynie roku Premier League za sezon 2022/23^[47][48].

24 września 2023 roku Trippier zagrał w zwycięstwie 8–0 nad Sheffield United został drugim zawodnikiem w historii Premier League, który zanotował trzy asysty do bramek zdobytych głową w jednym meczu^[49][50].

9 czerwca 2026 roku podpisał dwuletni kontrakt z Wolverhampton Wanderers, do którego dołączył na zasadzie wolnego transferu po wygaśnięciu umowy z Newcastle United^[51].

Trippier zadebiutował w reprezentacji Anglii do lat 18 w listopadzie 2007 roku, a następnie awansował do drużyny do lat 19 w 2008 roku^[52][53]. Brał udział w Mistrzostwach Europy U-19 2009 w roku, gdzie Anglia doszła do finału, lecz przegrała 0–2 z Ukrainą^[54][53]. Po tym sukcesie, Trippier został powołany do Mistrzostw Świata U-20 w 2009 roku, gdzie zagrał we wszystkich trzech meczach^[54][55]. W październiku 2010 roku otrzymał pierwsze powołanie do reprezentacji do lat 21, zadebiutował w listopadzie tego samego roku^[56]. Ostatni raz wystąpił w drużynie do lat 21 w lutym 2011 roku przeciwko Włochom.

13 czerwca 2017 roku zadebiutował w seniorskiej reprezentacji przeciwko Francji 13 czerwca 2017 roku w przegranym 2–3 spotkaniu^[57][58][59].

Był w składzie 23-osobowej reprezentacji Anglii na Mistrzostwa Świata w 2018 roku^[60]. 11 lipca 2018 roku strzelił swoją pierwszą bramkę, otwierając wynik rzutem wolnym w przegranym 1–2 meczu z Chorwacją w półfinale^[61]. Zdobył uznanie za świetne podania i stałe fragmenty gry, porównywane do stylu Davida Beckhama^[62]. Klasyfikowany jako najbardziej kreatywny zawodnik turnieju, stworzył 24 szanse w trakcie rozegranych meczów^[63][64][65].

1 czerwca 2021 roku znalazł się w 26-osobowej kadrze na przełożone Mistrzostwa Europy w 2020 roku^[66]. W finale przeciwko Włochom na Wembley, asystował przy bramce Luke'a Shawa w drugiej minucie^[67]. Po zaciętym pojedynku, mecz utrzymywał wynik 1:1 i konieczna była dogrywka, która również nie przyniosła rozstrzygnięcia. Wobec tego, aby wyłonić zwycięzcę, konieczne było zakończenie spotkania serią rzutów karnych^[68]. Ostatecznie spotkanie zakończyło się zwycięstwem Włoch w karnych 3:2, a Anglicy zdobyli srebrny medal Mistrzostw Europy w 2020 roku^[69][70].

Został powołany na Mistrzostwa Świata w 2022 roku^[71][72].

• FA Youth Cup: 2007/2008

• Mistrzostwo Hiszpanii: 2020/2021

• Finalista Ligi Mistrzów: 2018/19

• Wicemistrzostwo Europy: 2020, 2024
• Wicemistrzostwo Europy U-19: 2009

• Drużyna Roku PFA (od 2010)
• Młody Piłkarz roku w Barnsley: 2010/2011
• Piłkarz roku w Burnley: 2011/2012
• Drużyna Roku PFA w Championship: 2012/2013, 2013/2014