Kisorycze

Kisorycze
ilustracja
Herb Flaga
Herb Flaga
Państwo

 Ukraina

Obwód

 rówieński

Rejon

rokitnowski

Wysokość

185 m n.p.m.

Populacja

 

• liczba ludności

1390

Nr kierunkowy

+380 3635

Kod pocztowy

34260

Położenie na mapie obwodu rówieńskiego
Mapa konturowa obwodu rówieńskiego, po prawej nieco u góry znajduje się punkt z opisem „Kisorycze”
Położenie na mapie Ukrainy
Mapa konturowa Ukrainy, u góry nieco na lewo znajduje się punkt z opisem „Kisorycze”
Ziemia51°11′40″N 27°15′36″E/51,194444 27,260000

Kisorycze (ukr. Кисоричі) – wieś na Ukrainie w rejonie rokitnowskim, obwodu rówieńskiego[1].

Pod rozbiorami siedziba gminy Kisorycze w powiecie owruckim guberni wołyńskiej.

Druga wojna światowa

Wieś była jednym z miejsc masowych zabójstw podczas fali masakr na Polakach między 1942 a 1945. Polskie rodziny zostały tam zamordowane przez pluton egzekucyjny UPA wspomagany przez miejscowych Ukraińców; jak w przypadku rodziny Żołnowskich, uduszonych sznurkiem przez własnych sąsiadów. Relacja naocznego świadka została dostarczona przez żonę Żołnowskiego, która przeżyła udając martwą[2].

Miejscowa nauczycielka polskiego Felicja Masojada z woźnicą Kasprem Kozińskim i jego ukraińską żoną Hanką oraz 80-letnią Elżbietą Jeż (zwaną Citą), wpadły w zasadzkę na drodze. Hanka (Ukrainka) została odesłana do domu, ale reszta była zaprowadzona do lasu przez sotnię Hryćko Kaszkieciuka, z Janem Kulpaczem (Tryhub), Janem Szelukiem, Janem Wołoszynem oraz Konstantym i Semenem Kowalczukiem, gdzie kobiety zostały powieszone do góry nogami i pocięte na kawałki[3][4][5][6].

Łącznie w latach 1942-1944 ukraińscy nacjonaliści zamordowali tutaj 12 Polaków i nieokreśloną liczbę ukrywających się Żydów[6].

Zobacz też

Przypisy

  1. ↑ Volhynia Gazetteer. Location according to SGGEE guideline, p. 35: Rokitno (Rokytne). [dostęp 2011-02-06]. [zarchiwizowane z tego adresu (2011-01-09)].
  2. ↑ Magdalena Żuraw, Na pohybel Lacham 20 July 2008
  3. ↑ Bronisław Janik, Było ich trzy,. wolyn.republika.pl. [zarchiwizowane z tego adresu (2018-01-29)]. 1970; Warszawa: Książka i Wiedza, 321 pages. Indeks
  4. ↑ Andrzej Mielcarek, Strony o Wołyniu 2003-2008
  5. ↑ OUN-UPA. Formacje zbrojne. Nacjonalistyczne formacje zbrojne Maksyma Borowcia „Tarasa Bulby" from Władysław and Ewa Siemaszko, Ludobójstwo.
  6. 1 2 Władysław Siemaszko, Ewa Siemaszko, Ludobójstwo dokonane przez nacjonalistów ukraińskich na ludności polskiej Wołynia 1939–1945, Warszawa: „von borowiecky”, 2000, s. 764-765, ISBN 83-87689-34-3, OCLC 749680885.

Linki zewnętrzne