Kjell Isaksson

lekkoatletyka
Kjell Isaksson
Ilustracja
Kjell Isaksson (1972)
Pełne imię i nazwisko

Kjell Gunnar Isaksson

Data i miejsce urodzenia

28 lutego 1948
Härnösand

Wzrost

174 cm

Dorobek medalowy
Reprezentacja  Szwecja
Mistrzostwa Europy
srebroAteny 1969skok o tyczce
srebroHelsinki 1971skok o tyczce
Halowe mistrzostwa Europy
srebroWiedeń 1970skok o tyczce
srebroSofia 1971skok o tyczce

Kjell Gunnar Isaksson (ur. 28 lutego 1948 w Härnösand[1]) – szwedzki lekkoatleta, skoczek o tyczce, medalista mistrzostw Europy i były rekordzista świata.

Życiorys

Pierwszą dużą imprezą międzynarodową Isakssona były Europejskie Igrzyska Halowe w 1968 w Madrycie, na których zajął 6. miejsce[2.1]. Wystąpił na igrzyskach olimpijskich w 1968 w Meksyku, gdzie w finale zajął 10. miejsce[1]. Ponownie był szósty na Europejskich Igrzyskach Halowych w 1969 w Belgradzie[2.2].

Wywalczył srebrny medal na Mistrzostwach Europy w 1969 w Atenach, przegrywając jedynie z Wolfgangiem Nordwigiem z NRD[3.1].

8 marca 1970 w Göteborgu Isaksson ustanowił halowy rekord świata wynikiem 5,34 m[4]. Zdobył srebrny medal podczas Halowych Mistrzostw Europy w 1970 w Wiedniu, za François Tracanellim[5.1].

12 lutego 1971 w Inglewood odzyskał utracony w międzyczasie halowy rekord świata w skoku o tyczce, osiągając wysokość 5,38 m[4], ale podczas Halowych Mistrzostw Europy w 1971 w Sofii stracił go na rzecz Wolfganga Nordwiga, który skoczył 5,40 m. Isaksson zdobył srebrny medal z rezultatem 5,35 m[5.2]. Jednak już 19 marca tego roku Isaksson w Cleveland skoczył 5,41 m, stając się po raz kolejny halowym rekordzistą świata[4].

Na Mistrzostwach Europy w 1971 w Helsinkach Isaksson zdobył srebrny medal, ponownie przegrywając z Nordwigiem[3.2].

W 1972 Isaksson najpierw poprawił własny halowy rekord świata, skacząc 5,45 m 15 lutego w Nowym Jorku, a następnie trzykrotnie ustanawiał rekord świata na otwartym stadionie, osiągając kolejno 5,51 m (9 kwietnia w Austin), 5,54 m (15 kwietnia w Los Angeles) i 5,55 m (12 czerwca w Helsingborgu). 2 lipca tego roku stracił rekord na rzecz Boba Seagrena, który w Eugene skoczył 5,63 m[6]. Na igrzyskach olimpijskich w 1972 w Monachium Isaksson, podobnie jak tyczkarze amerykańscy, nie mógł używać tyczek nowego typu, do których był przyzwyczajony. Skacząc na tyczce starego typu nie zaliczył żadnej wysokości w eliminacjach[1][7].

Później Isaksson nie odnosił już znaczących międzynarodowych sukcesów. Nie zaliczył żadnej wysokości na Halowych Mistrzostwach Europy w 1973 w Rotterdamie[5.3]. Na Halowych Mistrzostwach Europy w 1974 w Göteborgu zajął 11. miejsce[5.4], a na rozgrywanych w tym samym roku Mistrzostwach Europy na otwartym stadionie w Rzymie był szósty[3.3]. Zajął 8. miejsce na Halowych Mistrzostwach Europy w 1975 w Katowicach[5.5] i 9. miejsce na Halowych Mistrzostwach Europy w 1976 w Monachium[5.6]. Na Igrzyskach Olimpijskich w 1976 w Montrealu zakwalifikował się do finału, jednak nie zaliczył w nim żadnej wysokości[1]. Zajął 9. miejsce na Halowych Mistrzostwach Europy w 1978 w Mediolanie[5.7]. Wystąpił jeszcze na Mistrzostwach Europy w 1982 w Atenach, ale odpadł w eliminacjach[3.4].

Czternaście razy poprawiał rekord Szwecji w skoku o tyczce, doprowadzając go do wyniku 5,59 m (23 maja 1972 w El Paso, ten wynik nie został uznany za rekord świata)[8].

Był mistrzem Szwecji w latach 1968–1971, 1973-1975 i 1977-1979[9], a w hali w latach 1967–1970, 1973, 1978, 1985 i 1986[10].

Przypisy

  1. 1 2 3 4 Kjell Isaksson [online], olympedia.org [dostęp 2020-07-01] (ang.).
  2. Alain Bouillé (red.): L’Athlétisme Européen en Salle. Paryż: Fédération Française d’Athlétisme, 1994.
    1. ↑ S. 18.
    2. ↑ S. 20.
  3. Zürich 2014 Statistics Handbook [online], European Athletics [dostęp 2015-02-14] [zarchiwizowane z adresu 2017-08-06] (ang.).
    1. ↑ S. 407.
    2. ↑ S. 414.
    3. ↑ S. 422.
    4. ↑ S. 438.
  4. 1 2 3 IAAF Sopot 2014 Statistics Handbook [online], IAAF, s. 296 [dostęp 2015-02-14] (ang.).
  5. European Athletics Indoor Championships – Toruń 2021 Statistics Handbook [online], European Athletics [dostęp 2021-06-17] (ang.).
    1. ↑ S. 377.
    2. ↑ S. 381.
    3. ↑ S. 388.
    4. ↑ S. 391–392.
    5. ↑ S. 395.
    6. ↑ S. 398.
    7. ↑ S. 404.
  6. ↑ IAAF Moscow 2013 Statistics Handbook [online], IAAF, s. 632 [dostęp 2015-02-14] (ang.).
  7. ↑ Athletics at the 1972 München Summer Games: Men’s Pole Vault [online], olympedia.org [dostęp 2020-07-01] (ang.).
  8. ↑ Janusz Waśko, John Brant, Györgyi Csiki, Andrzej Socha: Golden Century of IAAF Records. National Records Evolution 1912-2012. Zamość: 2013, s. 111. ISBN 978-83-62033-30-0. (ang.).
  9. ↑ Swedish Championships [online], GBRAthletics [dostęp 2015-02-14] (ang.).
  10. ↑ Swedish Indoor Championships [online], GBRAthletics [dostęp 2015-02-14] (ang.).

Bibliografia

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.