Klasztor Aldersbach

Klasztor Aldersbach

Kloster Aldersbach

Widok na kościół klasztorny z południowego wschodu
Państwo	Niemcy
Kraj związkowy	Bawaria
Miejscowość	Aldersbach
Kościół	rzymskokatolicki
Rodzaj klasztoru	Opactwo
Właściciel	Kanonicy regularni (1136–1146) Cystersi (1146–1803) Oblaci (od 1991)
Obiekty sakralne
Kościół	św. Piotra, Najświętszej Maryi Panny i św. Jana Chrzciciela
Styl	barok
Data budowy	1136–1139
Data zamknięcia	1803
Data reaktywacji	1991
Położenie na mapie Bawarii Klasztor Aldersbach
Położenie na mapie Niemiec Klasztor Aldersbach
48°35′16″N 13°05′10″E/48,587778 13,086111
Strona internetowa

Klasztor Aldersbach (niem. Kloster Aldersbach) – barokowy kompleks dawnego opactwa cystersów znajdujący się w niemieckiej gminie Aldersbach, w Dolnej Bawarii. Od 1991 siedziba wspólnoty oblatów.

Klasztor został założony w latach 1136–1139 jako placówka kanoników regularnych. 2 lipca 1146 biskup Bambergu Egilbert przekazał klasztor cystersom, a rok później papież Eugeniusz III objął go swoją opieką i zwolnił go z dziesięciny. W 1207 roku konsekrowano kościół klasztorny pw. św. Piotra, Najświętszej Maryi Panny i św. Jana Chrzciciela. Mnisi z Aldersbach zasiedlili klasztory: Fürstenfeld (1265^[1]), Fürstenzell (1274) i Gotteszell (1285). Rozwój klasztoru został zahamowany po tym, jak zakonnicy opowiedzieli się po stronie ekskomunikowanego cesarza Ludwika IV Bawarskiego. Sytuacja gospodarcza klasztoru poprawiła się w XV wieku, a w 1444 roku opat Johann II Plütl uzyskał prawo do noszenia insygniów biskupich. Życie monastyczne w klasztorze podupadło w XVI wieku, w 1577 roku opat Bartholomäus Madauer został zmuszony do rezygnacji wskutek oskarżeń o herezję^[2].

Klasztor uniknął zniszczeń podczas wojny trzydziestoletniej (1618–1648) i służył jako schronienie dla wielu pozbawionych dachu nad głową mnichów, co przyczyniło się do jego rozkwitu. Kompleks został przebudowany w XVIII wieku, w 1720 roku rozpoczęto prace nad kościołem klasztornym. Freski i sztukaterie w świątyni wykonali Bracia Asamowie^[2], a ołtarz główny został wykonany w latach 1723–1725 przez Josepha Matthiasa Götza. W ołtarzu umieszczono obraz autorstwa Johanna Matthiasa Kagera z 1619 roku, przedstawiający św. Bernarda z Clairvaux modlącego się do Matki Bożej w otoczeniu innych świętych, m.in. papieża Eugeniusza III^[3]. Około 1739 roku do kościoła dobudowano od północy kaplicę Matki Bożej Loretańskiej^[4], a w 1767 roku wzniesiono nowy budynek bramny z kaplicą^[5].

Opactwo zostało rozwiązane 21 marca 1803, w okresie sekularyzacji. W 1804 roku zabudowania klasztorne zakupił pasawski przedsiębiorca Johann Georg Koller, który wkrótce sprzedał je panom von Aretin. Od 1806 roku dawny kościół klasztorny funkcjonował jako kościół parafialny. W 1904 roku podjęto nieudaną próbę zasiedlenia kompleksu przez benedyktynów z Klasztoru Sankt Ottilien^[2]. W 1929 roku organmistrz Michael Weise z Plattling wykonał dla świątyni dwumanuałowe, 20-głosowe organy chórowe^[6]. W 1935 roku kaplicę nad przejazdem bramnym przywrócono do celów sakralnych staraniem ks. proboszcza Josefa Wieslhubera, dotychczas wykorzystywano ją jako magazyn^[5].

Podczas II wojny światowej w kompleksie mieścił się obóz jeniecki, a później obóz dla uchodźców. W 1983 roku klasztor został przejęty przez nowo powstałe Stowarzyszenie Przyjaciół Klasztoru Aldersbach, które przeprowadziło jego renowację. Próba sprowadzenia tu cystersów się nie powiodła. W 1991 roku kompleks stał się siedzibą wspólnoty oblatów^[2]. W 1992 roku w kościele klasztornym zainstalowano 42-głosowe organy o 3 manuałach, wykonane przez pasawski warsztat Orgelbau Eisenbarth^[7].

Na wieży kościoła klasztornego w 2013 roku zawieszono sześć brązowych dzwonów. Zastąpiły one sześć stalowych instrumentów, odlanych w 1946 roku w miejsce dzwonów zarekwirowanych podczas II wojny światowej. Dane dzwonów^[8]:

• 
  Budynek bramny
• 
  Wnętrze kaplicy nad bramą
• 
  Dziedziniec klasztorny
• 
  Widok na kościół z północnego zachodu
• 
  Portal główny
• 
  Wnętrze
• 
  Ołtarz główny
• 
  Stalle
• 
  Ambona
• 
  Organy