Klasztor Indersdorf

Klasztor Indersdorf
Kloster Indersdorf
	; Kościół Wniebowzięcia NMP
Państwo	Niemcy
Kraj związkowy	Bawaria
Miejscowość	Markt Indersdorf
Kościół	rzymskokatolicki
Właściciel	kanonicy regularni; salezjanki; szarytki
Data budowy	1120
Data zamknięcia	1783
Data reaktywacji	1784–1831; 1856–1938; 1948–1995
	Położenie na mapie Bawarii Klasztor Indersdorf
	Położenie na mapie Niemiec Klasztor Indersdorf
	48°21′26″N 11°23′01″E/48,357222 11,383611

Klasztor Indersdorf (niem. Kloster Indersdorf) – dawny klasztor kanoników regularnych św. Augustyna, a następnie salezjanek i szarytek znajdujący się w bawarskim mieście Markt Indersdorf.

Historia

Klasztor założył w 1120 roku graf Otto von Scheyern^[1], wcześniej w tym miejscu stała kaplica pw. św. Mikołaja^[2]. W 1126 osiedlili się tu pierwsi kanonicy sprowadzeni z klasztoru Marbach, a dwa lata później abp Konrad I von Abenberg konsekrował pierwszy kościół klasztorny pw. Najświętszej Maryi Panny i śś. Piotra i Pawła. W 1130 roku Otto von Indersdorf przekazał kanonikom swój majątek, dając impuls do rozwoju gospodarczego klasztoru^[1].

Kompleks spłonął w 1249 roku, podczas odbudowy powstała romańska, trójnawowa bazylika bez transeptu. Pierwszy rozkwit placówki miał miejsce w XIV wieku, prepozyt Konrad II był doradcą cesarza Ludwika IV Bawarskiego^[1]. W 1412, podczas kryzysu między kanonikami, doszło tu do morderstwa^[2]. W XV wiek przyniósł jednak kolejny okres potęgi klasztoru. Tutejsi kanonicy współodpowiedzialni byli za powstanie ruchu reformatorskiego Raudnitz-Indersdorf, który opanował 24 bawarskie klasztory^[1]. W 1432 roku kolegiatę przebudowano i rozbudowano w stylu gotyckim, wówczas powstała m.in. druga wieża kościelna^[2].

Klasztor został splądrowany podczas wojny trzynastoletniej, poniesiono również straty gospodarcze i demograficzne. Za kadencji Georga I Malla przebudowano prezbiterium oraz dobudowano kaplicę św. Anny i zakrystię. Jego następca, Dominikus Vent, rozebrał jedno ze skrzydeł klasztornych i wzniósł na jego miejscu nowe, barokowe. Cały kompleks przebudowano w stylu rokokowym za czasów prepozyta Gelasiusa Morharta (kadencja 1748–1768). Działali tu tacy artyści, jak Matthäus Günther, Johann Georg Dieffenbrunner i Franz Xaver Feuchtmayer^[1].

Pod koniec XVIII wieku klasztor zubożał z powodu złego zarządzania finansami i popadł w długi. Sytuacja ta była pretekstem do rozwiązania klasztoru przez księcia elektora Karola IV Teodora, który w 1783 roku zlikwidował go z przyczyn politycznych. Majątek został przejęty przez kapitułę działającą przy kościele Najświętszej Marii Panny w Monachium. W 1784 do zabudowań klasztornych wprowadziły się monachijskie salezjanki, które w 1831 roku przeniosły się do Dietramszell. W 1856 osiedliły się tu siostry szarytki, które założyły tu dom opieki dla dzieci biednych i osieroconych^[1].

W 1938 roku zakonnice opuściły kompleks z powodu polityki nazistowskiej^[1]. W latach 1945–1948 działał tu ośrodek dla osieroconych dzieci-przesiedleńców, który prowadziły siostry szarytki^[3]. W 1948 roku zakonnice wróciły do klasztoru, a rok później przejęły go od władz Bawarii^[1]. Założono tu uczelnię Realschule Vinzenz von Paul^[3]. W 1987 obiekt zakupiła archidiecezja Monachium i Freising, a w 1995 roku siostry opuściły obiekt^[1]. W 2014 roku otwarto tu Muzeum Kanoników Augustiańskich, które rok później nagrodzono Bayerischer Museumspreis^[4].