Klasztor Dietramszell

Klasztor Dietramszell
Kloster Dietramszell
	; Widok z południowego zachodu
Państwo	Niemcy
Kraj związkowy	Bawaria
Miejscowość	Dietramszell
Kościół	rzymskokatolicki
Właściciel	Kanonicy regularni (1107–1803); Salezjanki (od 1831)
Założyciel klasztoru	Udalschalk
Styl	rokoko
Data budowy	1107
Data zamknięcia	1803
Data reaktywacji	1831
	Położenie na mapie Bawarii Klasztor Dietramszell
	Położenie na mapie Niemiec Klasztor Dietramszell
	47°50′59″N 11°35′46″E/47,849722 11,596111

Klasztor Dietramszell (niem. Kloster Dietramszell) – dawny klasztor kanoników regularnych (1107–1803), a następnie sióstr salezjanek (od 1831), znajdujący się w bawarskiej gminie Dietramszell.

Historia

Potwierdzenie klasztoru zostało potwierdzone 7 kwietnia 1107 przez papieża Paschalisa II. Założono go z inicjatywy opata Udalschalka na terenach należących do Klasztoru w Tegernsee i nadano mu wezwanie św. Marcina. W 1173 roku papież Aleksander III częściowo uniezależnił klasztor od mnichów z Tegernsee. Własne ziemie kanonicy uzyskali w XIV wieku. W XV wieku opactwo dołączyło do ruchu reformatorskiego, zapoczątkowanego przez Klasztor Indersdorf^[1].

Klasztor podupadł w XVI i XVII wieku, spowodowany złym zarządzaniem, zadłużeniem, brakiem dyscypliny monastycznej, przyczyniły się do tego również reformacja czy wojna trzydziestoletnia^[1]. Pod koniec XVII wieku część kanoników podjęła próby poprawienia sytuacji placówki promując ruch pielgrzymkowy, a w 1695 roku opactwo przystąpiło do kongregacji kanoników laterańskich. W 1696 roku elektor Maksymilian II Emanuel planował likwidację klasztoru, lecz dzięki protestom kanoników oraz macierzystego Klasztoru w Tegernsee udało się jej uniknąć. W 1717 roku rozpoczęto budowę nowego, rokokowego kościoła klasztornego pw. Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, który ukończono w 1741 roku^[1]. Przy budowie działali tacy artyści jak Johann Baptist Zimmermann, Franz Xaver Schmädl czy Philipp Jakob Rämpl^[2].

Klasztor został zlikwidowany w okresie sekularyzacji w marcu 1803 roku. Majątek opactwa został skonfiskowany, a zbiory biblioteki, instrumenty muzyczne i dzieła sztuki przeniesiono do Monachium. Część kompleksu przeszła w ręce klarysek z monachijskiego klasztoru Anger, a pozostała część stała się własnością rodziny von Schilcherów. W 1831 roku do klasztoru wprowadziły się siostry salezjanki z Klasztoru Indersdorf^[1]. W 1848 roku Joseph Pröbstl wykonał dwumanuałowe, 16-głosowe organy kościoła klasztornego^[3]. W zakonnice 1958 roku zakupiły pozostałe zabudowania od von Schilcherów. W 1962 roku otwarto szkołę podstawową, a w 1991 roku – szkołę Montessori^[1].