Klemens Puchniewski

Klemens Puchniewski (ur. 17 listopada 1886 w Warszawie, zm. 2 marca 1965 tamże) – polski aktor teatralny.

Debiutował w 1907 roku w objazdowym zespole Tadeusza Pola, z którym do 1908 roku występował na terenie Rosji. Następnie, w sezonie 1908/1909 występował w Teatrze Miejskim w Sosnowcu. W latach 1909-1911 odbył służbę wojskową w armii rosyjskiej. Następnie grał w Teatrze Miejskim w Kaliszu (1911-1913), Teatrze Polskim w Kijowie (1913), a w 1914 roku przebywał w Wilnie, gdzie był aktorem i suflerem w Teatrze na Pohulance, a następnie w Teatrze Lutnia^[1].

Podczas I wojny światowej walczył na froncie oraz przebywał w niewoli. Po odzyskaniu przez Polskę niepodległości występował najpierw w Warszawie (teatr Miraż, 1919-1920), Sosnowcu (1921-1923), a następnie przeniósł się do Wilna, gdzie przebywał do 1945 roku. W latach 1923-1941 oraz 1944-1945 był aktorem i suflerem w tamtejszych teatrach (Na Pohulance, Lutnia). Ponadto, w 1939 roku należał do zarządu wileńskiego Teatru Polskiego, organizując pobyt i pracę dla aktorów - uchodźców z Polski^[1].

W 1945 roku, wraz z pozostałymi aktorami wileńskimi został repatriowany do Torunia, gdzie w sezonie 1945/1946 grał w Teatrze Ziemi Pomorskiej. Następnie pracował jako aktor i sufler w Teatrze Wojska Polskiego w Łodzi (1945-1949), po czym przeniósł się do Warszawy, gdzie od 1949 roku był członkiem zespołu Teatru Narodowego. W 1963 roku występował na deskach stołecznego Teatru Współczesnego, a we wrześniu 1964 roku przeszedł na emeryturę^[1].

W 1948 roku zagrał epizodyczną rolę w filmie Stalowe serca (reż. Stanisław Januszewski)^[2], a w latach 1951-1956 wystąpił w czterech audycjach Teatru Polskiego Radia^[1].

Został pochowany na Cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kw. 109-V-22)^[1].