Klinohumit

Klinohumit

okazy z Tadżykistanu
Właściwości chemiczne i fizyczne
Skład chemiczny	Mg9(SiO4)4F2[1]
Twardość w skali Mohsa	6[2][1]
Przełam	nierówny[2]/nieregularny, półmuszlowy[1]
Łupliwość	niewyraźna[2]/słaba wg {100}[1]
Pokrój kryształu	izometryczny[2], masywny[3], tabliczkowy[4]
Układ krystalograficzny	jednoskośny[2][1]
Klasa krystalograficzna	pryzmatyczna[1][3]
Właściwości mechaniczne	kruchy[2][1][3]
Gęstość	3,17–3,35 g/cm3
Właściwości optyczne
Barwa	pomarańczowa, brunatna[2]. biała, żółta, różowawa, czerwonawa
Rysa	biała[2]
Połysk	szklisty[2][1]
Współczynnik załamania	1,623–1,728 (dwuosiowy)[1]
Inne	dwójłomność: 0,028[1] dyspersja (optyka): słaba[1], silna[3]
Dodatkowe dane
Klasyfikacja Strunza	9.AF.55[1]

Klinohumit – minerał należący do krzemianów, będący członkiem grupy humitu^[1][4].

Krystalizuje w układzie jednoskośnym. Wykształca kryształy izometryczne, kryształy o licznych ścianach^[2]. Występuje w skupieniach zbitych, ziarnistych i wrosłych^[2]. Jest minerałem kruchym, przezroczystym do półprzezroczystego. Posiada szklisty połysk oraz szarobiałą rysę^[4]. Powszechnie tworzy bliźniaki blaszkowe wg {100}^[1][4][3]. Częstymi zanieczyszczeniami w strukturze są glin, tytan, żelazo, mangan, wapń i grupa hydroksylowa^[1]. Jest polimoficzny z humitem^[1].

Występuje w marmurach, wapieniach, dolomitach^[4] i skałach wulkanicznych^[2]. Również spotykany w serpentynitach i łupkach talkowych oraz karbonatycie^[5]. Towarzyszą mu spinel, forsteryt, grafit, flogopit, klinochlor, ludwigit, diopsyd, biotyt, wezuwian, grossular, wollastonit, nefelin, kalcyt i chondrodyt^[2][1][5].

Klinohumit występuje w Australii, Austrii (Tyrol), Kanadzie (Ontario, Quebec), Chinach, Czechach, we Włoszech (Lombardia, Piemont), Norwegii, Rosji, Szwecji, Finlandii, Tadżykistanie, Szwajcarii, Hiszpanii i w Stanach Zjednoczonych (Kalifornia, Kolorado, Utah)^[1][3][4].