Kolej szprotawska

Linia
Kolej szprotawska
Mapa przebiegu linii kolejowej
Dane podstawowe
Długość

50,7 km

Sieć trakcyjna

brak

Zdjęcie LK
Ślad przebiegu torów w Ochli z budynkiem dawnego dworca
Historia
Lata budowy

1910–1911

Rok otwarcia

1 października 1911

Rok likwidacji

lata 50. XX w. z wyjątkiem części trasy w Zielonej Górze do 2001 r.

Rozjazd przed wjazdem na teren dworca Zielona Góra Górne Miasto
Przebieg kolei szprotawskiej przez Zieloną Górę
Budynek dworca Zielona Góra-Górne Miasto. Widoczny na fasadzie zegar zawieszono tuż po 2000 r.
Zaplecze dworca Grünberg-Oberstadt
Koniec linii (okolice dawnego browaru)

Kolej szprotawska (niem. Kleinbahn Grünberg–Sprottau) – dawna niepaństwowa linia kolejowa długości 50,7 km, pomiędzy Zieloną Górą a Szprotawą, wybudowana w latach 1910–1911 i funkcjonująca do lat 40. XX w.

Podstawy działalności

W 1897 r., ze względu na potrzebę transportu materiałów przemysłowych i płodów rolnych, pojawił się pomysł uruchomienia połączenia kolejowego. Samorządy oraz lokalni przemysłowcy podjęli na spotkaniu w Rückersdorfie (obecnych Siecieborzycach) decyzję o bezpłatnym przekazaniu gruntów pod budowę kolei[1]. W 1908 r. znaleziono głównego inwestora, specjalizującego się w budowie kolei lokalnych, przedsiębiorcę kolejowego Fryderyka Lenca[2]. Jako, że linia umożliwiałaby też dogodną podróż drobnym handlarzom i lokalnym turystom, otrzymała przydomek „kolejki jagodowej”.

19 maja 1910 w zielonogórskim ratuszu utworzono, a 31 maja 1910 zarejestrowano spółkę akcyjną Kleinbahn Grünberg–Sprottau AG, której głównym udziałowcem została spółka Lenz & Co GmbH. Początkowo do udziału w spółce (Towarzystwie Akcyjnym), która zgromadziła kapitał założycielski niezbędny do poniesienia kosztów budowy kolei i zakupu sprzętu do jej obsługi, przystąpiło również Królestwo Prus, powiaty Zielona Góra, Kożuchów, Szprotawa i Żagań, miasto Szprotawa oraz gmina Wichów. Współzałożycielami było 46 osób prywatnych, głównie właścicieli zielonogórskich fabryk i ziemian, a wśród firm znajdowały się Niemiecka Manufaktura Wełny, zakłady Beuchelta (które dostarczyły tabor kolejowy), browar i rzeźnia miejska. Wśród udziałowców, którzy przekazali bezpłatnie swoje grunty do spółki, byli m.in. w Jędrzychowie – Oskar Kliem, w Ochli – Gustaw i Anna Horlitzowie, w Broniszowie − probostwo katolickie, a w Radwanowie − Karol Kude. Z ogólnej liczby 75,97 ha gruntów - zajętych przez kolejkę - własnością przedsiębiorstwa Kleinbahn Grünberg–Sprottau AG było 68,93 ha, resztę (7,04 ha) zakwalifikowano jako grunty obce, niebędące własnością przedsiębiorstwa[3].

Kapitał spółki wynosił 2 550 000 marek, na co składało się 2550 akcji o wartości nominalnej 1000 marek każda. Poszczególni udziałowcy objęli następujące pakiety akcji:

  • Królestwo Prus – 750 akcji;
  • powiat Zielona Góra – 350 akcji;
  • miasto Zielona Góra – 215 akcji;
  • powiat Kożuchów – 160 akcji;
  • powiat Szprotawa – 150 akcji;
  • miasto Szprotawa – 125 akcji;
  • powiat Żagań – 50 akcji;
  • gmina Wichów – 1 akcja;
  • firma Lenz & Co GmbH – 500 akcji.

Pozostali indywidualni akcjonariusze objęli 249 akcji o łącznej wartości nominalnej 249 000 marek[4].

Na początku działalności kolej posiadała cztery parowozy, wagony produkowano w miejscowej fabryce Beuchelta. Zatrudnienie wynosiło mniej niż 70 osób.

Linia kolejowa

W lipcu 1910 r. rozpoczęła się budowa trasy, a 1 października 1911 nastąpiło jej otwarcie[5]. Miała blisko 51 km długości i wiodła przez wsie położone na południe od Zielonej Góry: Jędrzychów, Ochlę, Jarognewice, Radwanów, Broniszów, Dębiczkę, Wichów, Chotków, Stypułów, Siecieborzyce, Witków, Kartowice. Czas przejazdu zależnie od składu i ewentualnych przestojów (przejazd dostosowywano do indywidualnych zamówień) wahał się w granicach od 2,5 do 3 godzin.

Infrastruktura w Zielonej Górze

W granicach administracyjnych ówczesnej Zielonej Góry kolej posiadała trzy stacje (w tym jedną towarową), które były niezależne od kolei państwowej. W mieście wybudowano też 4 wiadukty. Trzy z nich zostały w późniejszym okresie rozebrane: na ul. Kożuchowskiej i ul. Nowej) w 2002 r. oraz w okolicy obecnej ul. Wiejskiej – pod koniec lat 60. XX w. W jego miejsce zbudowano nowy betonowy nad nowo wyznaczoną dwujezdniową aleją Wojska Polskiego. Zamontowano na nim stare tory z 1923 r. Ostatni wiadukt znajduje się w sztucznej dolinie pod ul. Łużycką (rozbudowany został w latach 70. XX w.). Linia kolei na obszarze miasta była po wojnie utrzymywana, służąc do transportu produktów z miejscowych fabryk w kierunku dworca PKP. Dobudowano do niej bocznicę przy ul. Węglowej prowadzącą do poznańskiej centrali materiałów budowlanych. Większość bocznic funkcjonowała do 2001 r., a jedna - prowadząca do wytwórni wódek - do 2011 r.

Stacje kolejowe w Zielonej Górze

Istnieją niejasności dotyczące statusu, funkcji, czy wręcz precyzyjnej lokalizacji początkowego dworca kolejki na terenie miasta. Sprottauer Bahnhof (lub Grünberg Hatzfeldstraße), potocznie określany jako Dworzec Szprotawski, mieścił się w bezpośrednim sąsiedztwie dworca głównego kolei państwowej. Sama stacja rozciągała się na długości 500 m. Na niektórych planach miasta w tym miejscu jest zaznaczony mały dworzec z napisem „Sprottauer Bahnhof”, na innych oznaczono cały zespół stacyjny, składający się z części towarowej i osobowej, ok. 250 m w kierunku Szprotawy. Sam „Sprottauer Bahnhof” (usytuowany przy głównym dworcu) nie był często prezentowany w dostępnych materiałach ikonograficznych. Na jedynej zachowanej pocztówce, znajduje się w tym miejscu mała drewniana i przeszklona zielona budka, prawdopodobnie miejsce sprzedaży biletów[6].

Drugi dworzec (w okolicy ul. Ogrodowej), w południowo-zachodniej części miasta, Zielona Góra Górne Miasto (Grünberg-Oberstadt), z przyczyn ekonomicznych pełnił funkcję dworca początkowego od połowy lat 30. XX w., będąc główną stacją tej linii. W późniejszych latach przekształcono go w budynek mieszkalny, a okoliczna infrastruktura kolejowa została usunięta[7].

Trzecią stacją na terenie miasta była stacja towarowa Grünberg Schützenplatz. Nie było jej w dawnych rozkładach jazdy pociągów pasażerskich. Zaznaczona była za to jako stacja towarowa w atlasie kolejowym Europy z 1921 r. Nie jest znany jej wygląd. Znajdowały się przy niej betonowe rampy o co najmniej trzech krawędziach oraz węzeł bocznic i rozjazd krzyżowy[8].

W 1923 r. stworzono perspektywiczny, wieloletni plan rozwoju Zielonej Góry, w treści którego zakładano budowę stacji pasażerskiej w miejscu przecięcia się linii do Szprotawy z drogą biegnącą do Heinersdorf (obecnie Jędrzychowa). Planu tego nigdy nie zrealizowano[9].

Zaprzestanie działalności

Najlepszą koniunkturę gospodarczą kolej szprotawska miała w pierwszych latach swej działalności, przewożąc ponad 300 pasażerów dziennie. Umożliwiała też transport żołnierzy i materiałów wojskowych w czasie obu wojen światowych. Jednak już na początku lat 30. XX w. odnotowano jej deficytowość. Po 1935 r. jej funkcjonowanie zostało mocno zredukowane (w 1938 r. odnotowano 25 pasażerów dziennie). Po II wojnie światowej przysłużyła się jeszcze kilku mniej lub bardziej regularnym transportom, głównie przemysłowym i wojskowym, jednak w rozkładach jazdy PKP, do których została wcielona, regularne połączenie pasażerskie występuje tylko raz, w sezonie 1945/1946: jeden kurs dziennie w obie strony, skomunikowany z pociągiem relacji Poznań – Zielona Góra[10]. Potem, aż do 1950 r., linia ta jest opisywana w pasażerskich rozkładach jazdy jako „linia nieczynna” lub „ruch czasowo wstrzymany”[11]. W latach 50. XX w. dokonano rozbiórki linii, pozostawiając jedynie część trasy na obszarze Zielonej Góry.

Kolej szprotawska obecnie

Na początku XXI w. kolejka szprotawska stała się inspiracją działalności krajoznawczej i poznawczej regionalnej grupy hobbystów. Wyznakowano (w latach 2005–2009) śladem torowiska żółty szlak turystyczny z Zielonej Góry do Szprotawy, odbudowano, w wersji dla turystów pieszych i rowerzystów, zniszczony most nad Śląską Ochlą (2007), odkopano z funduszy europejskich stację kolejową w Radwanowie i utworzono w tym miejscu stałą odkrywkę archeologiczną (2009), zrekonstruowano i częściowo odtworzono w terenie wygląd stacji w Broniszowie (2009–2010) i Wichowie (2010–2011). Na trasie szlaku pobudowano pola biwakowe (m.in. przy odbudowanym moście), w kilku wiejskich szkołach wzdłuż dawnej kolei działają okazjonalne bazy rajdowe, prowadzone przez Polskie Towarzystwo Krajoznawcze (m.in. w Ochli, Jarogniewicach, Broniszowie i Chotkowie). Wydawane są broszury informacyjne, działa specjalistyczna strona internetowa przybliżająca historię kolei szprotawskiej i problematykę jej badań. Od 2007 r., cyklicznie w listopadzie odbywają się zloty krajoznawcze dla młodzieży „Na szlaku starej kolei”. Planowane jest otwarcie muzeum kolei szprotawskiej w dawnym magazynie na byłym dworcu Grünberg Oberstadt[7].

W 2010 r. Polskie Towarzystwo Krajoznawcze doprowadziło do wpisania pozostałości kolei do rejestru zabytków. W 2011 r. Towarzystwo zalegalizowało w Ministerstwie Kultury i Dziedzictwa Narodowego powstanie Muzeum Lokalnego Kolei Szprotawskiej z siedzibą w Zielonej Górze. W ramach obchodów 100-lecia powstania kolei szprotawskiej Archiwum Państwowe w Starym Kisielinie, Muzeum Ziemi Lubuskiej i Muzeum Lokalne Kolei Szprotawskiej zorganizowało cykl wystaw w wiejskich szkołach na trasie kolei zwieńczony wielką wystawą w Muzeum Ziemi Lubuskiej. Inicjatywa otrzymała wsparcie finansowe Marszałka Województwa Lubuskiego.

W 2013 r. - z inicjatywy Klubu Miłośników Kolei Szprotawskiej - parkowi przy dawnej stacji macierzystej Grunberg Oberstadt nadano nazwę Park Kolei Szprotawskiej[12][13]. Uchwałą RM nr LXXV.1051.2018 z dnia 25 września 2018 r. Rada Miasta Zielona Góra - na wniosek miłośników kolei szprotawskiej - powiększyła teren parku, który od tego czasu rozciąga się wzdłuż dawnego ciągu kolejowego od wiaduktu nad Aleją Wojska Polskiego aż po wiadukt nad ul. Kożuchowską.

Tabor

W 2014 r. Klub Miłośników Kolei Szprotawskiej sprowadził oryginalny parowóz T3 (TKh1) z 1909 r.[14], czyli model, obsługujący kolej szprotawską w latach 1911–1945[15].

W 2017 r. miłośnicy kolei szprotawskiej odrestaurowali zabytkowy wagon towarowy z 1915 r., eksponując go w skansenie kolei powiatowych na terenie Parku Kolei Szprotawskiej (przy ul. Morwowej), a operację ustawiania eksponatu relacjonowały Gazeta Lubuska, Gazeta Wyborcza i Radio Zielona Góra. Zrekonstruowano również wagon osobowy z 1890 r.

Przypisy

  1. ↑ „Grunberger Wochenblatt” 1897, nr 3, s.2.
  2. ↑ Akta Rejencji Wrocławskiej, sygn. I/9264; W. Rode, Elektrische Kleinbahn…
  3. ↑ AAN, Ministerstwo Kolei, Protokół zdawczo-odbiorczy upaństwowienia przedsiębiorstwa komunikacyjnego Kolej Zielona Góra – Szprotawa, sygn.135.
  4. ↑ Sprawozdanie finansowe spółki za rok 1911/12, AP Stary Kisielin.
  5. ↑ Szlak turystyczny kolei szprotawskiej
  6. ↑ Mieczysław J. Bonisławski: Zielona Góra Hatzfeldstrasse. ptkraj.pl. [dostęp 2012-05-17].
  7. 1 2 Mieczysław J. Bonisławski: Zielona Góra Górne Miasto. ptkraj.pl. [dostęp 2012-05-17].
  8. ↑ Mieczysław J. Bonisławski: Grünberg Schützenplatz. ptkraj.pl. [dostęp 2012-05-17].
  9. ↑ „Gazeta wieku. XX wiek w Zielonej Górze i okolicach”, pod redakcją Artura Łukasiewicza, Zielona Góra 2002.
  10. ↑ „Podróżnik kolejowy okręgu poznańskiego”, ważny od 1 listopada 1945.
  11. ↑ Roczne rozkłady jazdy PKP na sezony 1947/48, 1948/49, 1949/50.
  12. ↑ Uchwała nr XLII.348.2013 Rady Miasta Zielona Góra z dnia 29 stycznia 2013 r. w sprawie nadania nazwy parku w Zielonej Górze. bip.zielonagora.pl. [dostęp 2015-05-25]. (pol.).
  13. ↑ Janusz Życzkowski: Kolej Szprotawska patronem parku. rzg.pl, 2013-01-29. [dostęp 2016-10-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-10-19)]. (pol.).
  14. ↑ Odnowiony, zabytkowy parowóz T3 z 1909 roku stanął w zielonogórskim Parku Kolei Szprotawskiej [online], kurier-kolejowy.pl, 26 września 2021 [dostęp 2021-09-29].
  15. ↑ Aurelia Adaszyńska: Zabytkowy parowóz dotarł do Czerwieńska. rzg.pl, 2014-04-28. [dostęp 2016-10-16]. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-10-18)]. (pol.).

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.