Komięga
Komięga (komiega) – w XVI–XIX w. był to flisacki statek rzeczny bez masztu, poruszany jedynie za pomocą wioseł.
Ponieważ charakteryzował się niewielkim zanurzeniem można było go wykorzystywać do żeglugi po płytszych rzekach. Budowano go w formie dużej, prostokątnej skrzyni i wyposażano w 7–9 wioseł[1]. Na Wiśle statkami tymi przewożono różne towary, przede wszystkim zboże do Gdańska. Były to statki jednorazowego użytku, po dotarciu do portu przeznaczenia rozbierano je, odzyskany materiał odsprzedawano (np. na opał), a ich załogi wracały do swoich domów drogą lądową[1]. Komięgę obsługiwała zazwyczaj załoga złożona z 9 do 11 flisaków, a jej ładowność dochodziła do 35 łasztów, czyli około 70 ton[1].
Trudno określić, ile takich statków budowano i spławiano rocznie na ziemiach polskich w XVII czy XVIII w. Pewne wyobrażenie może dać tu hrabia Ewaryst Andrzej Kuropatnicki, który w wydanym po raz pierwszy w 1786 r. dziełku pt. „Geografia (...) Galicyi i Lodomeryi”, wzmiankując jedną tylko wieś Matcze nad Bugiem, pisał: Tak wielkie tu są lasy, że po 120 na rok budowano komięg, a prócz tego belki ociosane licznemi kopami gdańscy zakupowali kupcy, a drzewa na maszty okrętowe po 120 dukatów płacili (...)[2].
Zobacz też
Przypisy
- 1 2 3 Komięga, [w:] Manikowski A., Encyklopedia Historii Gospodarczej Polski do 1945 roku, t. 1, Warszawa: Wiedza Powszechna, 1981, s. 181, ISBN 83-214-0185-6.
- ↑ Ewaryst Andrzej Kuropatnicki: Geografia albo dokładne opisanie królestw Galicyi i Lodomeryi. Wyd. powtórne. Lwów: Nakładem Wojciecha Manieckiego, 1858, s. 49-50.