Konichalcyt
 | |
| Właściwości chemiczne i fizyczne | |
| Skład chemiczny |
CaCuAsO4OH[1] |
|---|---|
| Twardość w skali Mohsa |
4,5[1] |
| Przełam |
nierówny/nieregularny[1] |
| Łupliwość |
brak[1] |
| Pokrój kryształu |
grubotabliczkowy lub słupowy, krótkopryzmatyczny[1] |
| Przezroczystość |
przeświecający[1] |
| Układ krystalograficzny |
rombowy[1] |
| Właściwości mechaniczne |
kruchy[1] |
| Gęstość |
4,33 g/cm³[1] |
| Właściwości optyczne | |
| Barwa |
pistacjowozielona |
| Rysa |
jasnozielona |
| Połysk |
szklisty, tłusty, półszklisty, ziemisty[1] |
| Współczynnik załamania |
1,778–1,846 (dwuosiowy)[1] |
| Inne |
pleochroizm w odcieniach zielonych dwójłomność: 0,034[1] |
| Dodatkowe dane | |
| Klasyfikacja Strunza |
8.BH.35[1] |
Konichalcyt – minerał z gromady arsenianów. Bardzo rzadki. Opisany w 1849.
Nazwa pochodzi od złożenia greckich słów: conia – pył, i khalkos – miedź.
Charakterystyka
Właściwości
Zazwyczaj tworzy skupienia ziarniste, zbite, włókniste, sferolityczne i naloty. wykształca niewielkie kryształy o pokroju grubotabliczkowym lub słupkowym. jest minerałem kruchym, czasami przezroczystym. Jest izomorficzny z duftytem.
Asocjacje: współwystępuje z oliwenitem, kwarcem, chryzokolą, erytryn, rosasyt, kalcytem, malachitem, azurytem, fahleitem i göethytem[1].
Geneza
Minerał wtórny. Powstaje w strefie wietrzenia złóż kruszców miedzi i arsenu.
Występowanie
W świecie: USA (Bisebee w Arizonie, Tintic w Utah, Nevada i Dakota Południowa), Rosja (Syberia), Meksyk (Durango i Mapimí), Namibia, Hiszpania (Andaluzja) i w Grecji (Láviron).
W Polsce: Miedzianka k. Kielc, oraz Rędziny k. Kamiennej Góry (Rudawy Janowickie).
Zastosowanie
- znaczenie naukowe i kolekcjonerskie.