Konrad Fijołek

Urodził się na osiedlu Kmity, wychował się na osiedlu Nowe Miasto w Rzeszowie^[1][2]. Trenował piłkę nożną w klubie Stal Rzeszów^[3][4]. Absolwent Szkoły Podstawowej nr 23 i IV Liceum Ogólnokształcącego im. Mikołaja Kopernika w Rzeszowie. W 1999 ukończył studia na Wydziale Socjologii Wyższej Szkoły Pedagogicznej w Rzeszowie (broniąc pracy magisterskiej pt. Przestrzeń polityczna województwa podkarpackiego^[5]), odbył również studia podyplomowe z zarządzania na Uniwersytecie Jagiellońskim^[6][7][8]. W ramach stypendium Deutscher Akademischer Austauschdienst kształcił się w Fachhochschule Bielefeld^[7][9]. W 2018 uzyskał w Rzeszowie dyplom studiów podyplomowych Executive MBA wystawiony przez centrum egzaminacyjne Apsley Business School z siedzibą w Londynie, które współpracowało wówczas z Wyższą Szkołą Menedżerską w ramach sieci biznesowej Petera Linnerta^{[10][11][12][13]}.

Do 2007 był dyrektorem kancelarii Sejmiku Województwa Podkarpackiego^[14][15][16], następnie pracował w departamencie ochrony zdrowia urzędu marszałkowskiego^[16]. W 2021 zajmował stanowisko głównego specjalisty w tym urzędzie^[10].

W okresie wyborów prezydenckich w 1995 jako bezpartyjny student zorganizował na zlecenie kierownictwa Socjaldemokracji Rzeczypospolitej Polskiej w województwie rzeszowskim Młodzieżowy Komitet Wyborczy Aleksandra Kwaśniewskiego. Komitet stał się zalążkiem Socjaldemokratycznej Frakcji Młodych, wojewódzkiej młodzieżówki tej partii; Konrad Fijołek został sekretarzem SFM^[17]. Za namową przewodniczącego rzeszowskich struktur SdRP Wiesława Ciesielskiego wstąpił w szeregi partii^[18]. Został wybrany na sekretarza rady wojewódzkiej SdRP w listopadzie 1997 w województwie rzeszowskim, a w maju 1999 – w nowo utworzonym województwie podkarpackim^[19][20]. Bez powodzenia startował z listy koalicji Sojusz Lewicy Demokratycznej w wyborach do Rady Miasta Rzeszowa w 1998^[21][22].

Po przekształceniu się SLD w partię został w lipcu 1999 wyznaczony przez Tymczasową Radę Krajową Sojuszu Lewicy Demokratycznej jednym z dwunastu pełnomocników do spraw tworzenia struktur terenowych na Podkarpaciu^[23][24]. W listopadzie 1999 wybrany na sekretarza podkarpackiej rady wojewódzkiej tego ugrupowania^{[25][26][27][28][15]} – pełnił tę funkcję do 2002^[18]. Wszedł także w skład Rady Krajowej SLD^[29]. Przed wyborami prezydenckimi z 2000 doprowadził na szczeblu wojewódzkim do zjednoczenia skonfliktowanych młodzieżówek SLD: Sojuszu Młodej Lewicy Demokratycznej i Stowarzyszenia Młodej Lewicy^[30], wszedł również w skład podkarpackiego sztabu Aleksandra Kwaśniewskiego^[31]. Podczas wyborów parlamentarnych w 2001 był sekretarzem wojewódzkiego sztabu wyborczego SLD–UP w Rzeszowie^[32].

W trakcie III kadencji Rady Miasta Rzeszowa 6 listopada 2001 objął mandat radnego w miejsce Tadeusza Ferenca^[33]. Początkowo pracował w komisji inwestycji i gospodarki komunalnej^[34]. Mandat radnego miejskiego uzyskiwał następnie w wyborach samorządowych na kolejne kadencje rady miejskiej: IV (w 2002)^[35], V (w 2006)^[36], VI (w 2010)^[37], VII (w 2014)^[38] i VIII (w 2018)^[39].

W wyborach parlamentarnych z 2005 – w atmosferze konfliktu władz wojewódzkich z nowym przewodniczącym krajowym Wojciechem Olejniczakiem o obsadę list wyborczych, zakończonego odejściem Wiesława Ciesielskiego z polityki^[40] – bezskutecznie ubiegał się o mandat poselski z ramienia SLD^[41]. Od 2006 sprawował funkcję przewodniczącego struktur tej partii w Rzeszowie^[42][43][44]; później opuścił jej szeregi^[45].

W 2006 na potrzeby reelekcji Tadeusza Ferenca na prezydenta miasta założył komitet wyborczy Rozwój Rzeszowa, a po zwycięstwie wyborczym kierował wspierającym prezydenta klubem radnych o tej samej nazwie^[10]. Zajął się opracowaniem programu promocji miasta^[4]. W 2007 wystąpił z inicjatywą wyodrębnienia spółek składowych miejskiego przedsiębiorstwa usług publicznych Rzeszowska Gospodarka Komunalna celem dostosowania ich do wymogów grantowych Unii Europejskiej^[46][47]. W latach 2006–2010 był przewodniczącym Rady Miasta Rzeszowa^[36]. W VI, VII i VIII kadencji obejmował funkcję wiceprzewodniczącego tego gremium^[37][38][39]. W styczniu 2011 uczestniczył w wynegocjowaniu koalicji Rozwoju Rzeszowa z Platformą Obywatelską w radzie miasta^[48]. W lipcu 2011, pozostając najbliższym współpracownikiem i preferowanym następcą Tadeusza Ferenca, utworzył wraz z Martą Niewczas nowy klub SLD w radzie Rzeszowa^[49].

W maju 2015 w odpowiedzi na inicjatywę europosła PiS Tomasza Poręby zorganizował ponadpartyjny ruch miejski pod nazwą Rzeszów Smart City, którego celem było przeciwdziałanie przejęciu władzy w mieście przez PiS i przygotowanie sukcesji po prezydencie Ferencu^[50][51][52]. Został liderem tego ruchu^[53][54] i za jego pośrednictwem prowadził kampanię na urząd prezydenta miasta do wyborów samorządowych z 2018^[9].

15 marca 2021 został ogłoszony kandydatem ogólnopolskich ugrupowań opozycyjnych w przedterminowych wyborach prezydenta Rzeszowa (przeprowadzanych w związku z rezygnacją Tadeusza Ferenca)^[1][45][55]; rozmowy nad wyłonieniem wspólnego kandydata prowadzono w Warszawie i w Rzeszowie^{[45][56][57][58]}. Poparcia udzieliły mu Platforma Obywatelska i Polskie Stronnictwo Ludowe (przy czym lokalne struktury PO i PSL początkowo promowały innych kandydatów^[59]), a także Lewica, Polska 2050, Inicjatywa Polska, Zieloni i Unia Pracy^[59][60]. Wsparli go również europosłanka Elżbieta Łukacijewska^[58] oraz prezydenci części miast wojewódzkich zrzeszonych w Unii Metropolii Polskich (Rafał Trzaskowski, Hanna Zdanowska, Jacek Sutryk, Aleksandra Dulkiewicz, Krzysztof Żuk i Tadeusz Truskolaski), a także szereg lokalnych stowarzyszeń i organizacji społecznych^[1][55][10]. W wyborach zdobył 56,5% głosów, zwyciężając w I turze^[61][62]. Urząd prezydenta Rzeszowa objął 21 czerwca 2021^[63].

W 2024 z powodzeniem ubiegał się o reelekcję, pokonując w drugiej turze wyborów Waldemara Szumnego z PiS (z wynikiem 54,9% głosów)^[64]. W wyborach tych jeszcze przed pierwszą turą poparły go m.in. PO, Polska 2050 i Nowa Lewica^[65].