Konstanty Maria Sopoćko
 Konstanty Sopoćko (przed 1965) | |
| Data i miejsce urodzenia | |
|---|---|
| Data i miejsce śmierci | |
| Narodowość | |
| Alma Mater | |
| Dziedzina sztuki | |
| Odznaczenia | |
  | |
Konstanty Maria Sopoćko (ur. 5 grudnia 1903 w Warszawie, zm. 24 marca 1992 w Komorowie) – polski malarz i grafik.
Życiorys
Urodził się w rodzinie Ryszarda i Marii z Semkowskich[1]. Studiował w warszawskiej Szkole Sztuk Pięknych – malarstwo i rysunek u Mieczysława Kotarbińskiego, grafikę użytkową u Edmunda Bartłomiejczyka i Bonawentury Lenarta, specjalizację w dziedzinie drzeworytu u Władysława Skoczylasa, a równocześnie historię sztuki na Wydziale Architektury Politechniki Warszawskiej u Stanisława Noakowskiego. Dyplom Akademii Sztuk Pięknych w Warszawie uzyskał w 1934[2].
Od 1927 do wybuchu II wojny światowej był stałym współpracownikiem wydawnictw „Książnica-Atlas” i „Nasza Księgarnia”.
Początkowo posługiwał się różnymi technikami graficznymi (np. litografią), jednak od 1930 – wyłącznie drzeworytem. Tworzył przede wszystkim grafikę użytkową – plakat, reklamę, znak firmowy, ekslibris, znaczki pocztowe, ilustratorstwo i zdobnictwo książki.
Był członkiem Stowarzyszenia Artystów Grafików „Ryt”, Bloku Zawodowych Artystów Plastyków i Koła Artystów Grafików Reklamowych.
W czasie okupacji niemieckiej pracował w warszawskiej fabryce papy, w latach 1941–1945 był żołnierzem Armii Krajowej, należał też do tajnego Koła Miłośników Grafiki i Ekslibrisu[2].
W latach 1945–1947 był kierownikiem pracowni malarskiej i graficznej w Centralnym Domu Żołnierza i Domu Wojska Polskiego w Warszawie. W latach 1949–1955 pełnił funkcję kierownika artystycznego w redakcji „Płomyczka”, w latach 1950–1952 prowadził Katedrę Grafiki Użytkowej na warszawskiej ASP, w 1954 objął stanowisko konsultanta w Wydawnictwie MON[2], które pełnił do 1979. Uczestniczył w licznych wystawach w kraju i za granicą. Indywidualne wystawy jego prac odbyły się w Warszawie w 1947, 1969 i 1987.
Mieszkał w Warszawie przy ul. Raszyńskiej 56[3]. Zmarł 24 marca 1992 w Komorowie k. Warszawy[4]. Został pochowany na cmentarzu Powązkowskim w Warszawie (kwatera 31 wprost-2-4)[5].
Odznaczenia i nagrody
- Nagroda na Międzynarodowej Wystawie Ekslibrisów (Los Angeles, 1937)[3]
- III nagroda na I Ogólnopolskiej Wystawie Plastyki (Warszawa, 1950)[3]
- I nagroda honorowa na I Ogólnopolskiej Wystawie Książki i Ilustracji (Warszawa, 1951)[3]
- Nagroda Państwowa II stopnia za tekę Feliks Dzierżyński (1951)
- Nagroda Państwowa III stopnia (1951)[3]
- Złoty Krzyż Zasługi (11 lipca 1955)[6]
- Medal 10-lecia Polski Ludowej (19 stycznia 1955)[7]
- Wyróżnienie Ministra Kultury i Sztuki na Wystawie Książki i Ilustracji na XV-lecie Polskiej Rzeczypospolitej Ludowej (Warszawa, 1962)[3]
Przypisy
- ↑ Konstanty Maria Sopoćko M.J. Minakowska, Genealogia potomków Sejmu Wielkiego [dostęp 2023-11-04].
- 1 2 3 Konstanty Maria Sopoćko | Życie i twórczość | Artysta [online], Culture.pl [dostęp 2023-11-04] (pol.).
- 1 2 3 4 5 6 Polska ilustracja książkowa = Polish book illustrations, Michał Bylina, Józef Czerwiński, Roman Tomaszewski (red.), Warszawa: Wydawnictwa Artystyczne i Filmowe, 1964, s. 124 (pol.).
- ↑ Sopoćko Konstanty Maria, [w:] Encyklopedia PWN [online], Wydawnictwo Naukowe PWN [dostęp 2023-11-04].
- ↑ Cmentarz Stare Powązki: Sopoćkowie, [w:] Warszawskie Zabytkowe Pomniki Nagrobne [dostęp 2023-11-04].
- ↑ M.P. z 1955 r. Nr 91, poz. 1144 (ISAP) „w 10 rocznicę Polski Ludowej za zasługi w dziedzinie kultury i sztuki”.
- ↑ M.P. z 1955 r. Nr 101, poz. 1400 (ISAP) - Uchwała Rady Państwa z dnia 19 stycznia 1955 r. nr 0/196 - na wniosek Ministra Kultury i Sztuki.
Linki zewnętrzne
- Konstanty Sopoćko w galerii plakatu filmowego Filmoteki Narodowej „Gapla”