Krogulec obrożny
| Tachyspiza cirrocephala | |||
| (Vieillot, 1817) | |||
![]() | |||
| Systematyka | |||
| Domena | |||
|---|---|---|---|
| Królestwo | |||
| Typ | |||
| Podtyp | |||
| Gromada | |||
| Podgromada | |||
| Infragromada | |||
| Rząd | |||
| Rodzina | |||
| Podrodzina | |||
| Plemię | |||
| Rodzaj | |||
| Gatunek |
krogulec obrożny | ||
| Synonimy | |||
| |||
| Podgatunki | |||
| |||
| Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2] | |||
![]() | |||
Krogulec obrożny[3] (Tachyspiza cirrocephala) – gatunek średniej wielkości ptaka drapieżnego z rodziny jastrzębiowatych (Accipitridae), zamieszkujący Australię (z Tasmanią), Nową Gwineę i sąsiednie wyspy. Nie jest zagrożony wyginięciem.
- Morfologia
Jego grzbiet jest ciemnoszary, czasem z brązowymi smugami, klatka piersiowa i brzuch białe w rude pasy, woskówka kremowo-żółta, oczy i nogi żółte. Młode mają brązowy grzbiet i biały brzuch. Klatka piersiowa jest u nich biała w brązowe pasy, woskówka kremowa lub zielono-żółta, oczy brązowe lub bladożółte, nogi bladożółte. Osobniki tego gatunku osiągają długość 29–38 cm, a rozpiętość ich skrzydeł wynosi 55–78 cm. Samce ważą ok. 126 g, samice – ok. 218 g.
- Podgatunki
Obecnie wyróżnia się dwa podgatunki T. cirrocephala[1]:
- T. cirrocephala cirrocephala (Vieillot, 1817), występujący w Australii i na Tasmanii,
- T. cirrocephala papuana (Rothschild & Hartert, 1913), występujący na Nowej Gwinei i sąsiednich wyspach, w tym na Wyspach Aru.
Za podgatunek krogulca obrożnego był także uznawany takson opisany w 1940 roku przez Ernsta Mayra pod nazwą Accipiter cirrhocephalus rosselianus, występujący na wyspie Rossel na Luizjadach[1][4]. Znany jest tylko z dwóch okazów młodocianych pozyskanych w 1898 i 1915 roku przez Alberta S. Meeka, który oznaczył je jako samce[5]. Na podstawie prac opublikowanych w 2015 i 2016 roku został on jednak uznany za podgatunek krogulca brunatnego (T. fasciata)[5][6][7][8].
- Ekologia i zachowanie
Krogulce obrożne żyją na sawannach, w otwartych lasach wtórnych. Pojawiają się także w parkach i ogrodach na przedmieściach miast. Żywią się głównie mniejszymi ptakami, jaszczurkami i owadami, rzadziej niewielkimi ssakami. Poluje z ukrycia bądź podczas lotu. Ich gniazda umieszczone są na wysokości 4–39 m nad ziemią. Samica składa 3–4 białe jaja, czasem oznaczone brązowymi plamkami. Inkubacja trwa 35 dni.
- Status zagrożenia
Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) uznaje krogulca obrożnego za gatunek najmniejszej troski (LC – least concern). Liczebność populacji nie została oszacowana, ale ptak ten opisywany jest jako dość pospolity. Trend liczebności populacji uznawany jest za prawdopodobnie stabilny[2].
Przypisy
- 1 2 3 Collared Sparrowhawk (Accipiter cirrocephalus). IBC: The Internet Bird Collection. [zarchiwizowane z tego adresu (2020-10-21)]. (ang.).
- 1 2 BirdLife International, Accipiter cirrocephalus, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2022, wersja 2025-2 [dostęp 2025-12-29] (ang.).
- ↑ Systematyka i nazewnictwo polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Plemię: Accipitrini Vigors, 1824 (wersja: 2025-04-19). [w:] Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2025-12-29].
- ↑ E. Mayr, Birds collected during the Whitney South Sea Expedition. XLI, Notes on New Guinea birds. VI, „American Museum novitates”, 1056, New York 1940, s. 12 (ang.).
- 1 2 R. Schodde. The identity of Accipiter cirrocephalus rosselianus Mayr, 1940. „Zootaxa”. 3994 (4), s. 597–599, 2015. DOI: 10.11646/zootaxa.3994.4.9. (ang.).
- ↑ F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.): Hoatzin, New World vultures, Secretarybird, raptors. IOC World Bird List (v15.1). [dostęp 2025-12-29]. (ang.).
- ↑ AviList Core Team, AviList: The Global Avian Checklist, v2025, 2025, DOI: 10.2173/avilist.v2025 (ang.).
- ↑ HBW and BirdLife International, Handbook of the Birds of the World and BirdLife International digital checklist of the birds of the world. Version 10 [online], październik 2025 [dostęp 2025-12-29].
Bibliografia
- Accipiter cirrocephalus w bazie The Peregrine Fund. 2014-05-15. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-01-25)]. (ang.).
- Stephen Debus: Birds of Prey of Australia: A Field Guide. Csiro Publishing, 2012. ISBN 978-0-643-10438-9.
Linki zewnętrzne
- Zdjęcia i nagrania audiowizualne. [w:] eBird [on-line]. Cornell Lab of Ornithology. (ang.).

