Krogulec rdzawoszyi

Krogulec rdzawoszyi
Tachyspiza rufitorques
(Peale, 1848)[a]
Ilustracja
Systematyka
Domena

eukarionty

Królestwo

zwierzęta

Typ

strunowce

Podtyp

kręgowce

Gromada

ptaki

Podgromada

Neornithes

Infragromada

ptaki neognatyczne

Rząd

szponiaste

Rodzina

jastrzębiowate

Podrodzina

jastrzębie

Plemię

Accipitrini

Rodzaj

Tachyspiza

Gatunek

krogulec rdzawoszyi

Synonimy
  • Astur rufitorques Peale, 1848[3]
  • Accipiter rufitorques (Peale, 1848)[1]
  • Accipiter fasciatus rufitorques (Peale, 1848)[1]
Kategoria zagrożenia (CKGZ)[4]

Krogulec rdzawoszyi[5] (Tachyspiza rufitorques) – gatunek średniej wielkości ptaka drapieżnego z rodziny jastrzębiowatych (Accipitridae). Jest endemitem wysp Fidżi. Nie jest zagrożony wyginięciem.

Systematyka

Blisko spokrewniony z krogulcem czarnogardłym (T. haplochroa), białobrzuchym (T. albogularis) i czarnogrzbietym (T. melanochlamys)[3]. Nie wyróżnia się podgatunków[2][3]. Bywał uznawany za podgatunek krogulca brunatnego (T. fasciata)[3].

Zasięg występowania

Krogulec rdzawoszyi zamieszkuje większość archipelagu Fidżi, oprócz wysp w jego południowo-wschodniej części[6].

Morfologia

Długość ciała: 30–42 cm, rozpiętość skrzydeł 58–73 cm. Masa ciała: samce 190–209 g, jedna zbadana samica ważyła 281 g[6][7].

Jego grzbiet ma barwę szarą z rudą linią na karku. Brzuch i klatka piersiowa są rude, głowa szara, szyja biała, oczy, woskówka i nogi żółto-pomarańczowe, dziób czarny. Młode mają ciemnobrązowy grzbiet, pióra z ciemnorudymi brzegami, biało-brązowy brzuch i klatkę piersiową, rude uda i brązowe oczy.

Ekologia i zachowanie

Żyją w wielu środowiskach, od poziomu morza do 1200 m n.p.m.[7] Żywią się mniejszymi ptakami, jaszczurkami i owadami. Okres godowy trwa od lutego do czerwca. Samica składa 2–4 jasne jaja z ciemnymi, czerwonawo-brązowymi plamkami.

Status zagrożenia

Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) uznaje krogulca rdzawoszyjego za gatunek najmniejszej troski (LC – least concern) nieprzerwanie od 1988 roku. Liczebność populacji nie jest znana, a jej trend oceniany jest jako spadkowy ze względu na wylesianie[4].

Uwagi

  1. ↑ Część źródeł jako datę pierwszego opisu przyjmuje rok 1849[1][2].

Przypisy

  1. 1 2 3 D. Lepage, Fiji Goshawk Tachyspiza rufitorques, [w:] Avibase [online] [dostęp 2025-12-30] (ang.).
  2. 1 2 F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.): Hoatzin, New World vultures, Secretarybird, raptors. IOC World Bird List (v15.1). [dostęp 2025-12-30]. (ang.).
  3. 1 2 3 4 Fiji Goshawk (Accipiter rufitorques). IBC: The Internet Bird Collection. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-17)]. (ang.).
  4. 1 2 BirdLife International, Accipiter rufitorques, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2025, wersja 2025-2 [dostęp 2025-12-30] (ang.).
  5. ↑ Systematyka i nazewnictwo polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Plemię: Accipitrini Vigors, 1824 (Wersja: 2025-04-19). [w:] Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2025-12-30].
  6. 1 2 Debus, S. & G.M. Kirwan: Fiji Goshawk (Tachyspiza rufitorques), version 1.1. [w:] Birds of the World (red. J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D.A. Christie & E. de Juana) [on-line]. Cornell Lab of Ornithology, Ithaca, NY, USA, 2024. [dostęp 2025-12-30]. (ang.). Publikacja w zamkniętym dostępie – wymagana rejestracja, też płatna, lub wykupienie subskrypcji
  7. 1 2 Nicole Bouglouan: Fiji Goshawk. [w:] oiseaux-birds.com [on-line]. [dostęp 2020-11-02]. (ang.).

Bibliografia

Linki zewnętrzne