Krogulec skromny
| Tachyspiza minulla | |||
| (Daudin, 1800) | |||
 Widok z przodu | |||
 Widok z tyłu | |||
| Systematyka | |||
| Domena | |||
|---|---|---|---|
| Królestwo | |||
| Typ | |||
| Podtyp | |||
| Gromada | |||
| Podgromada | |||
| Infragromada | |||
| Rząd | |||
| Rodzina | |||
| Podrodzina | |||
| Plemię | |||
| Rodzaj | |||
| Gatunek |
krogulec skromny | ||
| Synonimy | |||
| |||
| Podgatunki | |||
| |||
| Kategoria zagrożenia (CKGZ)[2] | |||
 | |||
Krogulec skromny[3] (Tachyspiza minulla) – gatunek ptaka drapieżnego z rodziny jastrzębiowatych (Accipitridae), występujący w Afryce Wschodniej, Środkowej i Południowej[4]. Nie jest zagrożony wyginięciem.
Systematyka i zasięg występowania
Blisko spokrewniony z krogulcem tropikalnym (T. erythropus), niekiedy traktowano je jako jeden gatunek[1]. Część systematyków uznaje T. minulla za takson monotypowy[1], natomiast Międzynarodowy Komitet Ornitologiczny (IOC) i autorzy AviList wyróżniają dwa podgatunki[5][6]:
- T. m. tropicalis (Reichenow, 1898) – południowa Somalia wzdłuż wybrzeży do wschodniego Mozambiku,
- T. m. minulla (Daudin, 1800) – Etiopia i południowy Sudan do Angoli i RPA.
Morfologia
Długość ciała: 23–27 cm, rozpiętość skrzydeł 39–50 cm. Masa ciała: samce 74–85 g, samice 68–105 g[4].
Grzbiet ma barwę szarą, ogon szarą z białymi pasami i plamkami. Głowa i policzki są szare, szyja biała, brzuch i klatka piersiowa biała w brązowe paski, oczy pomarańczowo-żółte, woskówka i nogi żółte. Młode mają brązowy grzbiet, brzuch i klatka piersiowa biała z ciemnobrązowymi elementami.
Ekologia i zachowanie
Krogulce skromne żyją w otwartych, wilgotnych lasach, skupiskach akacji i gęstych buszach, na wysokości do 3000 m n.p.m. Żywią się mniejszymi ptakami, jaszczurkami, nietoperzami i owadami. Polują z ukrycia lub podczas lotu.
Samice składają zwykle 2 jaja. Inkubacja trwa około 32 dni. Młode są w pełni opierzone po około 26 dniach od wyklucia.
Status zagrożenia
Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) uznaje krogulca skromnego za gatunek najmniejszej troski (LC – least concern) nieprzerwanie od 1988 roku. Populacja liczy dziesiątki tysięcy osobników. Ze względu na brak dowodów na spadki liczebności bądź istnienie poważnych zagrożeń dla gatunku BirdLife International ocenia trend liczebności populacji jako prawdopodobnie stabilny[2].
Przypisy
- 1 2 3 African Little Sparrowhawk (Accipiter minullus). IBC: The Internet Bird Collection. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-03-17)]. (ang.).
- 1 2 BirdLife International, Accipiter minullus, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2024, wersja 2025-2 [dostęp 2025-12-30] (ang.).
- ↑ Systematyka i nazewnictwo polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Plemię: Accipitrini Vigors, 1824 (Wersja: 2025-04-19). [w:] Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2025-12-30].
- 1 2 Little sparrowhawk (Accipiter minullus). [w:] ARKive [on-line]. [dostęp 2019-02-05]. (ang.).
- ↑ F. Gill, D. Donsker & P. Rasmussen (red.): Hoatzin, New World vultures, Secretarybird, raptors. IOC World Bird List (v15.1). [dostęp 2025-12-30]. (ang.).
- ↑ AviList Core Team, AviList: The Global Avian Checklist, v2025, 2025, DOI: 10.2173/avilist.v2025 (ang.).
Bibliografia
- Accipiter minullus w bazie The Peregrine Fund. 2014-05-15. [zarchiwizowane z tego adresu (2025-01-26)]. (ang.).
- Terry Stevenson, John Franshawe: Birds of East Africa: Kenya, Tanzania, Uganda, Rwanda, Burundi. A&C Black, 2004. ISBN 978-0-7136-7347-0.
Linki zewnętrzne
- Zdjęcia i nagrania audiowizualne. [w:] eBird [on-line]. Cornell Lab of Ornithology. (ang.).