Kurawonga czarna
| Strepera graculina[1] | |||
| (Shaw, 1790) | |||
 | |||
| Systematyka | |||
| Domena | |||
|---|---|---|---|
| Królestwo | |||
| Typ | |||
| Podtyp | |||
| Gromada | |||
| Podgromada | |||
| Infragromada | |||
| Rząd | |||
| Podrząd | |||
| Rodzina | |||
| Podrodzina | |||
| Rodzaj | |||
| Gatunek |
kurawonga czarna | ||
| Synonimy | |||
| |||
| Podgatunki | |||
| |||
| Kategoria zagrożenia (CKGZ)[3] | |||
 | |||
| Zasięg występowania | |||
 | |||
Kurawonga czarna[4] (Strepera graculina) – gatunek średniej wielkości ptaka z podrodziny srokaczy (Cracticinae) w rodzinie ostrolotów (Artamidae), zamieszkujący wschodnią część Australii. Nie jest zagrożony wyginięciem.
Systematyka
Wyróżnia się sześć podgatunków Strepera graculina[5][6][7][8]:
- S. graculina magnirostris H.L. White, 1923 – kurawonga wielkodzioba[4] – półwysep Jork (północno-wschodnia Australia)
- S. graculina robinsoni Mathews, 1912 – północno-wschodni Queensland (północno-wschodnia Australia)
- S. graculina graculina (Shaw, 1790) – kurawonga czarna[4] – wschodnia Australia
- S. graculina crissalis Sharpe, 1877 – wyspa Lord Howe (na wschód od Australii)
- S. graculina nebulosa Schodde & Mason, 1999 – południowo-wschodnia Nowa Południowa Walia i wschodnia Wiktoria (południowo-wschodnia Australia)
- S. graculina ashbyi Mathews, 1913 – południowo-zachodnia Wiktoria (południowo-wschodnia Australia).
IOC i AviList synonimizują nebulosa z ashbyi, wyróżniają natomiast inny podgatunek:
Morfologia
Długość ciała 44–50 cm; masa ciała: samce 259–385 g, samice 243–324 g[6].
Ptak ten jest ubarwiony na czarno, z białymi plamami na skrzydłach, nasadzie i końcu ogona. Długi i mocny dziób nieznacznie zagięty. Tęczówki żółte.
Zachowanie
Żywi się owadami, jaszczurkami oraz gryzoniami. Zimą gromadzi się w stada, wnika do miast w poszukiwaniu jagodajnych krzewów. Często plądruje gniazda innych ptaków.
Status zagrożenia
Międzynarodowa Unia Ochrony Przyrody (IUCN) uznaje kurawongę czarną za gatunek najmniejszej troski (LC – least concern) nieprzerwanie od 1988 roku. Liczebność populacji nie została oszacowana, ale ptak ten opisywany jest jako bardzo liczny. Trend liczebności populacji uznaje się za wzrostowy[3].
Przypisy
- ↑ Strepera graculina, [w:] Integrated Taxonomic Information System (ang.).
- ↑ Pied Currawong (Strepera graculina). IBC: The Internet Bird Collection. [zarchiwizowane z tego adresu (2016-05-06)]. (ang.).
- 1 2 BirdLife International, Strepera graculina, [w:] The IUCN Red List of Threatened Species 2024, wersja 2025-2 [dostęp 2026-05-14] (ang.).
- 1 2 3 Systematyka i nazewnictwo polskie za: P. Mielczarek & M. Kuziemko: Podrodzina: Cracticinae Chenu & des Murs, 1853 – srokacze (wersja: 2024-06-23). [w:] Kompletna lista ptaków świata [on-line]. Instytut Nauk o Środowisku Uniwersytetu Jagiellońskiego. [dostęp 2026-05-14].
- 1 2 F. Gill, D. Donsker, P. Rasmussen (red.), IOC World Bird List (v15.1) [online], 20 lutego 2025 [dostęp 2026-05-14] (ang.).
- 1 2 E. Russell, I. Rowley, Pied Currawong (Strepera graculina), version 1.0, [w:] Birds of the World (red. J. del Hoyo, A. Elliott, J. Sargatal, D.A. Christie & E. de Juana), Cornell Lab of Ornithology, Ithaca, NY, USA, 2020, DOI: 10.2173/bow.piecur1.01 [dostęp 2026-05-14] (ang.).
- ↑ Kurawonga czarna (Strepera graculina) (Shaw, 1790). Avibase. [dostęp 2012-06-24].
- 1 2 AviList Core Team, AviList: The Global Avian Checklist, v2025, 2025, DOI: 10.2173/avilist.v2025 (ang.).
Bibliografia
- Wiesław Dudziński, Marek Keller, Andrew Gosler: Atlas ptaków świata. Warszawa: Oficyna Wydawnicza Multico, 2000. ISBN 83-7073-059-0.
Linki zewnętrzne
- Zdjęcia i nagrania audiowizualne. [w:] eBird [on-line]. Cornell Lab of Ornithology. (ang.).