Kwas akonitowy
| |||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||
| Ogólne informacje | |||||||||||||||||||
| Wzór Hilla |
C6H6O6 | ||||||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
| Masa molowa |
174,11 g/mol | ||||||||||||||||||
| Identyfikacja | |||||||||||||||||||
| Numer CAS | |||||||||||||||||||
| PubChem | |||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||
| |||||||||||||||||||
| Podobne związki | |||||||||||||||||||
| Podobne związki | |||||||||||||||||||
| Jeżeli nie podano inaczej, dane dotyczą stanu standardowego (25 °C, 1000 hPa) | |||||||||||||||||||
Kwas akonitowy – organiczny związek chemiczny z grupy kwasów karboksylowych. Zawiera 3 grupy karboksylowe i jedno wiązanie podwójne C=C.
Może występować w formie dwóch izomerów geometrycznych, cis i trans. Anion cis-akonitanowy jest metabolitem pośrednim podczas izomeryzacji cytrynianu do izocytrynianu w trakcie cyklu kwasu cytrynowego.
Kwas akonitowy można otrzymać przez dehydratację kwasu cytrynowego za pomocą kwasu siarkowego[5]:
(HO2CCH2)2COH(CO2H) → HO2CCH=C(CO2H)CH2CO2H + H2O
Po raz pierwszy został natomiast otrzymany drogą dehydratacji termicznej (przez B. Pawollecka w 1875 roku)[6].
Przypisy
- 1 2 3 4 5 6 CRC Handbook of Chemistry and Physics, William M. Haynes (red.), wyd. 97, Boca Raton: CRC Press, 2016, s. 3-466, 5-162, ISBN 978-1-4987-5429-3, OCLC 961861918 (ang.).
- ↑ R.M.C. Dawson, D.C. Elliott, W.H. Elliott, Data for Biochemical Research, wyd. 3, Oxford: Clarendon Press, 1989, ISBN 978-0-19-855299-4 (ang.).
- ↑ Kwas akonitowy [PDF], karta charakterystyki produktu Sigma-Aldrich, Merck, numer katalogowy: 122750 [dostęp 2017-10-18].
- ↑ Aconitic acid, [w:] ChemIDplus [online], United States National Library of Medicine [dostęp 2017-10-18] (ang.).
- ↑ W.F. Bruce, Aconitic Acid, „Organic Syntheses”, 17, 1937, s. 1, DOI: 10.15227/orgsyn.017.0001 (ang.).
- ↑ B. Pawolleck, Substitutionsproducte der Citronensäure und ein Versuch zur Synthese der letzteren, „Justus Liebig’s Annalen der Chemie”, 178 (2–3), 1875, s. 150–170, DOI: 10.1002/jlac.18751780203 (ang.).

