LOWA ES6
 LOWA ES6 na linii O40 na Robert-Koch-Platz w Berlinie, 1961 | |
| Dane ogólne | |
| Producent |
LOWA |
|---|---|
| Premiera |
1955 |
| Lata produkcji |
1955 |
| Miejsce produkcji | |
| Dane techniczne | |
| Liczba drzwi |
3 |
| Wnętrze | |
| Liczba miejsc ogółem |
104 |
| Liczba miejsc siedzących |
62 |
LOWA ES6 – prototypowy trolejbusowy pojazd członowy, zaprezentowany w NRD w 1955 r. Łączył w sobie napęd elektryczny i sprawdzoną już ideę piętrowych naczep autobusowych. Zestaw wyprodukowany przez zakłady LOWA nie mógł jednak trafić do produkcji seryjnej, m.in. dlatego, że na mocy decyzji Rady Wzajemnej Pomocy Gospodarczej z 1957 r. NRD mogła importować wyłącznie czechosłowackie trolejbusy Škoda.
Historia
Zestaw o długości niemal 15 metrów zbudowano w 1953 r. w VEB Kraftfahrzeugwerk „Ernst Grube” Werdau, a wyposażenie elektryczne pochodziło z firmy Lokomotivbau Elektrotechnische Werke „Hans Beimler” Hennigsdorf[1]. Zestaw, przeznaczony dla Berliner Verkehrsbetriebe (BVG) w Berlinie Wschodnim, testowany był na linii trolejbusowej w Zwickau od kwietnia 1955[2][3].
W październiku 1955 został wprowadzony do eksploatacji w berlińskim BVG. Ciągnik siodłowy otrzymał numer 2001, a naczepa 201. Zestaw kursował głównie na śródmiejskiej linii O40, a jego obsługę stanowił zawsze specjalnie przeszkolony personel. Po wycofaniu zestawu z eksploatacji ciągnik przebudowano na holownik[4].
Konstrukcja
ES6 miał 62 miejsca siedzące (42 na pokładzie górnym i 20 na pokładzie dolnym) oraz 42 miejsca stojące (trzy na górze i 39 na dole)[5].
Ponieważ ze względów technicznych nie można było wykorzystać zwykłego mechanizmu odbieraka, ciągnik wyposażono w układ pneumatyczny do podłączania i zdejmowania pałąków[6]. Ciągnik wykazywał duże podobieństwo do trolejbusu typu LOWA W602a pod względem konstrukcyjnym, na przykład jego przód był identyczny. Ponadto posiadał pomocniczy silnik spalinowy, który napędzał prądnicę wytwarzającą napięcie 130 V prądu stałego i umożliwiającą manewrowanie z niewielką prędkością. Poza tym ciągnik wyposażono układ wentylatorów, który latem kierował świeże powietrze do naczepy. Zimą powietrze ogrzewano za pomocą elektrycznego wymiennika ciepła[1].
Zobacz też
Przypisy
- 1 2 Oberleitungszugmaschine 2001 – Berliner Verkehrsseiten [online], www.berliner-verkehrsseiten.de [dostęp 2025-07-09].
- ↑ Drehscheibe Online Foren :: 04 – Historisches Forum :: Längst historisch: Obusse in Zwickau (m23B) [online], www.drehscheibe-online.de [dostęp 2025-07-09].
- ↑ Klaus Reichenbach (red.), Straßenbahn in Zwickau, Nordhorn: Kenning, 1997, s. 66, ISBN 978-3-927587-59-5 [dostęp 2025-07-09] (niem.).
- ↑ Geschichte über den O-Bus bei der BVG-Ost/BVB 1951 – 1973 [online], www.berlin-straba.de [dostęp 2025-07-09].
- ↑ Kenning, s. 53.
- ↑ Drehscheibe Online Foren :: 04 – Historisches Forum :: Sattelomnibusse, der Versuch war’s wert [online], www.drehscheibe-online.de [dostęp 2025-07-09].
Bibliografia
- Ludger Kenning, Mattis Schindler (red.), Obusse in Deutschland. 1: Berlin – Brandenburg – Mecklenburg-Vorpommern, Schleswig-Holstein – Hamburg – Bremen – Niedersachsen, Sachsen-Anhalt – Thüringen – Sachsen, Frühere deutsche Ostgebiete, wyd. 1, Nordhorn: Kenning, 2008, ISBN 978-3-933613-34-9 (niem.).
- Der neue Doppelstock-Sattelschlepper-Obus, „Deutsche Eisenbahntechnik”, 9, 1955 (niem.).
- Der Obus in Ost-Berlin, „Berliner Verkehrsblätter”, 9, 1968 (niem.).
- Der Obus in Ost-Berlin, „Berliner Verkehrsblätter”, 1, 1973 (niem.).
- Hans-Georg Winkler, Obus in Berlin, „Zeitschrift Deutsches Technikmuseum Berlin der Stiftung DTMB und des FDTM”, 3, 2007, s. 5-7 (niem.).