La Roux

La Roux
Ilustracja
Wokalistka La Roux, Elly Jackson, 2014
Rok założenia

2008

Pochodzenie

Londyn

Gatunek

synth pop

Wydawnictwo

Polydor, Interscope, Supercolour

Strona internetowa
La Roux w 2010 roku

La Roux – synthpopowy duet pochodzący z Wielkiej Brytanii, założony w 2008 roku przez Elly Jackson i Bena Langmaida. Obecnie jednak w skład wchodzi jedynie Elly Jackson, jako wokalistka i twarz La Roux, wspomagana na żywo przez dodatkowych muzyków. Początkowo inspiracją La Roux był przede wszystkim syntezatorowy pop z lat 80. typu Eurythmics, The Human League czy Depeche Mode[1], na kolejnych płytach stylistyka przesunęła się jednak w stronę funku, disco i muzyki nowofalowej. Największy jak do tej pory sukces zespołu to singel „Bulletproof”, który w 2009 roku stał się światowym przebojem. W 2011 duet zdobył nagrodę Grammy w kategorii „najlepsza płyta elektroniczna/taneczna” za swój debiutancki album.

Historia

Elly Jackson i Ben Langmaid poznali się w 2006 roku przez wspólnego przyjaciela. Ich debiutancki singel „Quicksand” został wydany niezależnie w 2008 przez małą francuską wytwórnię Kitsuné i wówczas nie spotkał się z sukcesem. Następnie duet podpisał kontrakt z Polydor Records i w marcu 2009 ukazał się drugi singel, „In for the Kill”. Muzycy wyruszyli wówczas w trasę koncertową z Lily Allen. Szeroką popularność La Roux zyskali dzięki trzeciemu singlowi, „Bulletproof”, wydanemu latem 2009. Piosenka ta zadebiutowała na 1. miejscu brytyjskiej listy przebojów[2]. W tym samym czasie wydany został też debiutancki album, La Roux, który dotarł do 2. pozycji na liście sprzedaży w Wielkiej Brytanii. Czwarty i ostatni singel z tej płyty, „I'm Not Your Toy”, ukazał się we wrześniu 2009. W październiku zespół wyruszył w trasę The Gold Tour, która zakończyła się w lipcu 2010. La Roux otrzymali dwie nominacje do Brit Awards oraz dwie MTV Europe Music Awards, a w lutym 2011 ich debiutancki album został uhonorowany Grammy jako „najlepsza płyta elektroniczna/taneczna”. Jackson udzieliła się wokalnie na płytach My Beautiful Dark Twisted Fantasy Kanye West oraz Business Casual kanadyjskiego duetu Chromeo. Piosenka „Hot Mess” nagrana z Chromeo cieszyła się popularnością w 2011 roku.

Pierwsze zapowiedzi drugiej płyty pojawiły się już w 2012 roku, a w 2013 część nowych utworów zostało zaprezentowanych na koncertach. Płyta Trouble in Paradise została ostatecznie wydana w lipcu 2014 roku, już bez Bena Langmaida, poprzedzona singlami „Let Me Down Gently” i „Uptight Downtown”. Krążek nie dorównał debiutowi pod względem sukcesu komercyjnego, ale został za to wysoko oceniony przez krytyków i uznany za jeden z najlepszych albumów 2014 roku według takich źródeł jak The Guardian i New Musical Express[3][4]. Albumowi towarzyszyła trasa, w ramach której muzycy koncertowali w Ameryce Północnej, Europie, Ameryce Południowej i Australii. W 2015 roku Elly udzieliła się w kilku utworach na płycie Music Complete grupy New Order. Pojawiła się też gościnnie w filmie Absolutnie fantastyczne, gdzie wykonała dwie piosenki z płyty Trouble in Paradise.

W 2019 roku La Roux nagrała gościnny wokal na płytę Igor rapera Tyler, the Creator. Trzecia studyjna płyta La Roux, Supervision, została wydana niezależnie w lutym 2020[5], poprzedzona singlami „International Woman of Leisure”, „Gullible Fool” i „Automatic Driver”. Album spotkał się ze względnie pozytywnymi recenzjami[6] i osiągnął umiarkowany sukces na listach sprzedaży. La Roux zapowiedziała trasę koncertową po Europie i USA, jednak część amerykańska została przełożona, a później odwołana z powodu pandemii COVID-19[7]. Jackson następnie pojawiła się gościnnie na singlach „Too Far” i „Park Assist” artystów Boulevards i CASisDEAD. W 2021 wydała też cover utworu „Damaged Goods” grupy Gang of Four, promujący składankę The Problem of Leisure: A Celebration of Andy Gill & Gang of Four.

Członkowie

  • Eleanor „Elly” Jackson – urodzona 8 marca 1988 roku[8] w Brixton w południowym Londynie. Jest córką aktorki Trudie Goodwin, ma także starszą siostrę, Jessicę[9]. W La Roux śpiewa (jej skala głosu to sopran[10]), gra na gitarze i syntezatorze. Posługuje się androgynicznym wizerunkiem[11]. Jest osobą nieheteronormatywną[12][13].
Współpracownicy koncertowi[14]
  • Fernando Sanchez – gra na gitarze od 2019 roku
  • Louis Sommer – gra na gitarze od 2020 roku
  • Karl Bossche – występuje z La Roux od 2020 roku
Byli członkowie
  • Ben Langmaid – producent i kompozytor, w zespole pozostawał w cieniu Elly i nie pokazywał się w teledyskach, przez co La Roux było często mylnie brane za solowy projekt wokalistki. W rzeczywistości ich role w zespole były niemal równe[15]. Langmaid opuścił La Roux na początku 2012 roku, w trakcie nagrywania drugiej płyty.
Byli współpracownicy koncertowi
  • Mickey O’Brien – grała na instrumentach klawiszowych i udzielała się w chórkach od 2008 do 2016 roku
  • William Bowerman – grał na perkusji od 2009 do 2016 roku
  • Ed Seed – grał na gitarze od 2013 do 2016 roku
  • Matthew „Matty” Carroll – grał na gitarze basowej od 2013 do 2016 roku
  • Michael Greene (Mike Norris) – drugi muzyk odpowiedzialny za instrumenty klawiszowe, związany z La Roux do 2012 roku. Powodem rozstania z zespołem było obranie solowej drogi artystycznej.
  • Seye Adelekan – gitara basowa i chórki, 2016
  • Olugbenga Adelekan – gitara basowa, instrumenty klawiszowe i chórki, 2016
  • Jay Sharrock – perkusja, 2016

Dyskografia

Albumy

Rok Tytuł Pozycje na listach Certyfikaty
UK
[16]		 IRL
[17]		 GER
[18]		 AUT
[19]		 SWI
[20]		 BEL
[21]		 NLD
[22]		 NOR
[23]		 AUS
[24]		 USA
[25]
2009 La Roux 2 7 54 34 54 34 55 36 22 70
2014 Trouble in Paradise 6 15 33 50 17 19 48 38 28 20
2020 Supervision 20 — 85 — — — — — — —

Single

Rok Tytuł Pozycje na listach Certyfikaty Album
UK
[29]		 IRL
[17]		 GER
[30]		 AUT
[19]		 SWI
[20]		 BEL
[21]		 NLD
[22]		 NOR
[23]		 AUS
[24]		 USA
[31]
2008 „Quicksand” 129 — — — — — — — — — La Roux
2009 „In for the Kill” 2 13 92 53 — 43 — 11 36 —
„Bulletproof” 1 5 13 3 42 5 20 18 5 8
„I'm Not Your Toy” 27 — — — — — — — — —
2014 „Let Me Down Gently” 194 — — — — — — — — — Trouble in Paradise
„Uptight Downtown” 63 — — — — — — — — —
„Tropical Chancer” — — — — — — — — — —
„Kiss and Not Tell” — — — — — — — — — —
2019 „International Woman of Leisure” — — — — — — — — — — Supervision
„Gullible Fool” — — — — — — — — — —
2020 „Automatic Driver” — — — — — — — — — —
„Too Far” (oraz Boulevards) — — — — — — — — — — —
2021 „Park Assist” (oraz CASisDEAD) — — — — — — — — — —
„Damaged Goods” — — — — — — — — — — The Problem of Leisure

Nagrody

Przypisy

  1. ↑ Ian Youngs: BBC Sound of 2009: La Roux. bbc.co.uk, 2009-01-05. [dostęp 2009-07-25]. (ang.).
  2. ↑ La Roux – Bulletproof. chartstats.com. [dostęp 2010-08-27]. [zarchiwizowane z tego adresu (2009-07-27)]. (ang.).
  3. ↑ Best albums of 2014: No 6 – Trouble in Paradise by La Roux. theguardian.com. [dostęp 2015-04-06]. (ang.).
  4. ↑ NME's Top 50 Albums Of 2014. nme.com. [dostęp 2015-04-06]. (ang.).
  5. ↑ LA ROUX-SUPERVISION -DIGI-. dejongensvanhemmes.nl. [dostęp 2019-10-20]. (niderl.).
  6. ↑ Supervision by La Roux Reviews and Tracks. Metacritic. [dostęp 2020-02-15]. (ang.).
  7. ↑ La Roux - CANCELLED – The Commodore Ballroom. commodoreballroom.com. [dostęp 2021-12-18]. (ang.).
  8. ↑ La Roux. stars-celebrites.com. [dostęp 2010-02-10]. (ang.).
  9. ↑ The other side of La Roux. dailymail.co.uk. [dostęp 2010-08-27]. (ang.).
  10. ↑ Caitlin White: La Roux's Uncomfortable Paradise. vice.com, 2014-08-01. [dostęp 2020-03-18]. (ang.).
  11. ↑ Gerrick D. Kennedy: La Roux takes its best shot. Los Angeles Times, 2010-07-14. [dostęp 2020-03-18]. (ang.).
  12. ↑ Alexandra Pollard: La Roux: ‘The gay community are dying for you to label yourself’. The Independent, 2020-02-05. [dostęp 2020-03-18]. (ang.).
  13. ↑ Daniel Megarry: British pop enigma La Roux is back and bolder than ever. Gay Times, 2020-03-25. [dostęp 2020-03-27]. (ang.).
  14. ↑ La Roux Teases Supervision in Kingston. matuklon.com, 2020-02-05. [dostęp 2021-12-18]. (ang.).
  15. ↑ Rebecca Lovell: The Best New Acts of 2009: La Roux. guardian.co.uk, 2009-01-28. [dostęp 2009-07-25]. (ang.).
  16. ↑ La Roux | full Official Chart History. officialcharts.com. [dostęp 2020-03-18]. (ang.).
  17. 1 2 Discography La Roux. irish-charts.com. [dostęp 2020-03-18]. (ang.).
  18. ↑ Najwyższe pozycje dla albumów w Niemczech:
  19. 1 2 Discographie La Roux. austriancharts.at. [dostęp 2009-12-11]. (niem.).
  20. 1 2 Discography La Roux. swisscharts.com. [dostęp 2009-12-11]. (ang.).
  21. 1 2 Discografie La Roux. ultratop.be. [dostęp 2010-09-08]. (niderl.).
  22. 1 2 Discografie La Roux. dutchcharts.nl. [dostęp 2009-12-11]. (niderl.).
  23. 1 2 Discography La Roux. norwegiancharts.com. [dostęp 2020-03-18]. (ang.).
  24. 1 2 Discography La Roux. australian-charts.com. [dostęp 2009-12-11]. (ang.).
  25. ↑ La Roux Chart History: Billboard 200. billboard.com. [dostęp 2020-02-15]. (ang.).
  26. 1 2 3 Certified Awards Search. bpi.co.uk. [dostęp 2010-08-27]. (ang.).
  27. ↑ The Irish Charts – All there is to know. irishcharts.ie. [dostęp 2015-04-24]. (ang.).
  28. ↑ ARIA Charts – Accreditations – 2009 Albums. aria.com.au. [dostęp 2015-04-24]. (ang.).
  29. ↑ Najwyższe pozycje dla singli w Wielkiej Brytanii:
  30. ↑ Chartverfolgung / La Roux / Single. Musicline.de. [dostęp 2010-09-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2014-08-09)]. (niem.).
  31. ↑ La Roux – Charts & Awards – Billboard Singles. allmusic.com. [dostęp 2010-09-08]. [zarchiwizowane z tego adresu (2012-01-23)]. (ang.).
  32. 1 2 ARIA Charts - Accreditations - 2009 Singles. aria.com.au. [dostęp 2020-03-18]. (ang.).
  33. ↑ Gold-/Platin-Datenbank. musikindustrie.de. [dostęp 2020-03-18]. (niem.).
  34. ↑ Gold & Platinum - RIAA. riaa.com. [dostęp 2020-03-18]. (ang.).
  35. ↑ Silver Clef Past Award Winners – Nordoff Robbins – Music Transforming Lives. nordoff-robbins.org.uk. [dostęp 2015-04-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2015-09-19)]. (ang.).
  36. ↑ Jamie Fullerton: NME News La Roux and Skream win Shockwaves NME Awards Best Dancefloor Filler. nme.com, 2010-02-24. [dostęp 2015-04-26]. (ang.).
  37. 1 2 IDMA's – 2009 IDMA Nominees and Winners FOR 2010. wintermusicconference.com. [dostęp 2015-04-26]. [zarchiwizowane z tego adresu (2017-01-11)]. (ang.).
  38. ↑ Grammys 2011 Winners. The New York Times, 2011-02-14. [dostęp 2015-04-24]. (ang.).

Linki zewnętrzne

This article is issued from Wikipedia. The text is available under Creative Commons Attribution-Share Alike 4.0 unless otherwise noted. Additional terms may apply for the media files.