Lamezia Terme

Początki Nicastro sięgają IX wieku, kiedy Kalabria była częścią Cesarstwa Bizantyjskiego i kiedy to powstała twierdza zwana Neo Castrum ("Nowy Zamek"). W 1062 roku zostało tu założone przez Roberta Guiscarda, Księcia Apulii i Kalabrii, wielkie opactwo benedyktyńskie, St. Eufemia. Przez długi czas było to lenno rodu Caracciolo, a później D'Aquino. Trzęsienie ziemi w 1638 roku, w którym zginęło ponad 100 mieszkańców, niemal całkowicie zniszczyło miasto, a opactwo popadło w ruinę. Zamek, zbudowany przez Normanów i rozbudowywany przez cesarza Fryderyka II i królów Andegawenów, rozpadł się. W XVIII wieku miasto nawiedziły powodzie i kolejne trzęsienie ziemi.

Aż do XVIII wieku jedwabnictwo było bardzo rozpowszechnioną i dobrze prosperującą działalnością, do tego stopnia, że każdego roku produkowano pięć tysięcy funtów surowego jedwabiu. Według historyka Giuseppe Marii Galantiego, pod koniec XVIII wieku nadal praktykowano uprawę morwy do hodowli jedwabników, jednak nastąpił znaczny spadek produkcji.

Największy wskaźnik emigracji w Nicastro odnotowano pod koniec XIX i na początku XX wieku (około 8000 mieszkańców), a także po II wojnie światowej.

Sambiase istniało już w Starożytnej Grecji, pierwotnie pod nazwą Melea, a następnie Terina (w tym okresie znaleziono liczne monety we frakcji Acquafredda a także Skarb Sant'Eufemia, przechowywany w Muzeum Brytyjskim).

Termy Sambiase są wymienione w rozległej mapie połączeń komunikacyjnych Tabula Peutingeriana, co wskazuje, że miejscowość była ważnym celem podróży w tamtych czasach. Mapa jest przechowywana w Bibliotece Miejskiej Lamezia Terme w Lamezia Terme, w sekcji historycznej i specjalistycznej, Casa del Libro Antico (Dom Starożytnej Księgi).